hósdagur 30. mai 2013síða 4

Fríggjadagur 31. mai 2013 · Nr. 61 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Leo Poulsen Fríggjadagur 19. oktober 2012 stendur enn púra klárur í minnium á Áslu Akselsdóttir Haraldsen. – Vit vóru nakrar vinkonur ið vóru farnar í summarhús. So var tað, at eg skuldi fara vestur á flogvøllin eftir sjeik­ in­um, ið er leirvíkingur. Ein av vinkonunum segði, at eg bara skuldi lána hennara bil og fara avstað, sigur Ásla Haraldsen. Sum sagt so gjørt, og alt gekst væl. Hon var eftir sjeik­ inum, Tórstein Jóhannes Fríð­ins­son, og tey løgdu so leið­ina móti Leirvík. – Eg minnist, at eg segði við Torstein, at eg mátti far inn á Effostøðina, tí eg skuldi á WC, eg skuldi eta og eg skuldi gjalda tunnilsgjaldið, sigur Ásla Haraldsen. Men tá tey vóru komin gott og væl út úr Leynatunlinum, leypur ein seyður yvir um vegin framman fyri bilin. – Hann kemur frá vinstru, so eg snari instinktivt til høgru, og renni harvið á ein prest. Hetta gjørdi meg so kløkka, at eg aftur snaraði til vinstru inn á miðuna á veg­num, har eg rakti ávar­ ingarstrípuna mitt á vegnum, sum harvið gav eitt ýlandi ljóð frá sær, greiðir Ásla Harald­sen frá. Hetta ljóðið gjørdi hana so kløkka, at hon aftur snaraði til høgru. – Úrslitið var, at bilurin fór út av vegnum og rendi tvørt­ur um eina breiða á, har hann kom niður standandi líkasum tvørtfyri, sigur Ásla Haraldsen. Góð hjálp Hon minnist nágreiniliga tíðs­punktið, tá óhappið hendi. – Eg hevði júst hugt at klokk­uni í bilinum, sum vísti 21.14. Tí veit eg akkurát, hvat klokkan var, tá hetta hendi, sigur Ásla Harldsen. Tað sortnaði fyri henni, eftir at bilurin var steðg­að­ ur. – Eg haldi, at eg var burt­ ur eina løtu, men tað var ikki leingi. Eg hugdi yv­ir á Tor­ stein, sum hekk í trygd­ar­belt­ inum. Eg rysti í hann fleiri ferðir, áðrenn hann einaferð raknaði við og spurdi, hvat eg gjørdi. So sansaði hann, at talan var ikki um ein dreym, men um nakað, ið hendi í veru­leikanum, sigur Ásla Harald­sen. Tíbetur fyri hana og Tor­ stein koyrdi ein bilur stutt eftir teimum, og fólkini komu beinanvegin til hjálpar. – Tað var so heppið, at kvinnan í tí bilinum var sjúkra­røktarfrøðingur, og hon sá beinanvegin, at eg var ikki komin sjónliga til skaða. Eg var farin úr bilinum, og stóð á vøll­inum, púra skelkað, sigur Ásla Harald­sen. Sjúkrarøktarfrøðingurin var saman við manninum og einum soni í bilinum, og hon gav boð um, at halda Tor­ stein føstum í setrinum, tí hon kundi ikki siga, um hann hevði brotið ryggin. – Maðurin hjá sjúkra­ røkt­ar­frøðinginum helt so Torstein aftur móti rygg­ leninum, meðan hon kannaði, um nakað annað var brotið, sigur Ásla Haraldsen Sjálv ringdi hon til pápa sín, at boða frá, hvat var hent, og pápin bar so boðini víð­ari. Ongan skaða Sjálv ringdi Álsa ikki 1-1-2. – Nei, tað var onkur annar, ið gjørdi tað. Men av tí at tey ikki høvdu fult tamarhald á støðuni, og ikki vistu, um eg hevði fingið nakran skaða, bóðu tey um tveir sjúkrabilar, sigur Ásla Haraldsen. Tað hendir ofta, at tá fólk fara í sjokk, merkja tey ikki til pínu, og tí bundu tey um heilan fingur og boðsendu tveimum sjúkrabilum. Tað gekk rættiliga skjótt, til ein lækni var á staðnum. – Hann kom fyrst við ein­um jeepi áðrenn sjúkra­ bil­arnir komu. Hann fekk so kannað Torstein og fekk stað­fest, at ryggurin ikki var brot­in. Hann kannaði eisini lunguni, tí Torstein gramdi seg um pínu fyri bróstinu. Hann var so borin úr bilinum og inn í sjúkrabilin, sum fór til Havnar við honum, sigur Ásla Haraldsen. Sjálv fór hon við tí seinna sjúkrabilinum. – Tað eru mannagongdir, sum tey altíð fylgja í slíkum førum. Til dømis verður tú altíð lagdur í hálskraga fyri at halda høvdinum upp á pláss, og tað varð eisini gjørt við meg, sigur Ásla Haraldsen. Komin á sjúkrahúsið kundu læknarnir staðfesta, at Áslu ikki bilti nakað so­ leiðis. – Eg hevði fingið eitt so­ nevnt Back-lash, og havi tí gingið til viðgerðar hjá einum fysio­terapeuti í fleiri mánaðir, men nú er tað burtur, sigur Ásla Haraldsen. Torstein Fríðinsson slapp eisini betri, enn roknast kundi við. – Hann breyt lítlutá, og tað var fyri so vítt tað, sigur Ásla Haraldsen. Men reaktións- og kon­ sentra­tiónsevnini hjá Torsteini vóru niðursett í eina tíð eftir ferðslu­óhappið. Moralurin Alt í alt sluppu tey bæði ungu rættiliga snikkaleys frá hesum óhappinum, men tað kundi saktans gingið verri. – Politiið segði okkum, at høvdu vit koyrt nakað spaku­ ligari, høvdu vit endað í ánni við gronini fyrst, og høvdu vit koyrt 5-10 kilometrar skjót­ari, høvdu vit rent mitt í áar­bakkan, og tá hevði skilið ­verið verri, sigur Ásla Haraldsen. Ferðsluóhappið setti sjálv­ andi ein hvøkk í lívið hjá ungu kvinnuni. – Eg skýggjaði bilar eftir hetta, men pápi mín bað meg fara út at koyra aftur bein­anvegin, tí annars fór tað at verða verri seinni. Eg so gjørdi, men tað stingur seg viðhvørt upp í meg ein ræðsla fyri at koyra, sigur Ásla Haraldsen. Hon vil tó heldur koyra sjálv enn at sita í bili, har onn­ur koyra. – Tað kann vera ógvuliga torført, at sita aftan í einum bili, sum onnur koyra, tá vil eg heldur koyra sjálv, sigur Ásla Haraldsen. Men hendan hendingin hevur ikki bert sett ein hvøkk í lívið hjá ungu kvinnuni, hon hevur eisini lært av henni. – Eg havi lært, altíð at halda meg til ferðavmarkingarnar, men tað, sum meira er, havi eg lært, altíð at nýta trygd­ar­ belti. Torstein kann viðhvørt vera eitt sindur fráverandi, men hendan dagin hevði hann spent seg í trygdarbelti, og frá politinum fingu vit seinni at vita, at høvdu vit ikki sitið í trygdarbelti, hevði Torstein hest ikki verið á lívi í dag, og eg hevði helst ikki gingið, sigur Ásla Aksels­dótt­ ir Haraldsen. Trygdarbeltið bjargaði lívinum Tað sigur Ásla Akselsdóttir Haraldsen, sum ein oktoberdag í fjør endaði við síðuna av vegnum, eftir at ein seyður leyp út fyri bilin. – Høvdu vit ikki verið íbundin trygdarbeltini, vórðu vit neyvan komin livandi frá óhappinum, sigur hon Tey bæði avmyndað í gjár, ferm og ferug. Men hevði tað ikki verið fyri trygdarbeltinum... Mynd: Álvur Haraldsen Tey bæði, Torstein og Ásla, avmyndað á sjúkrahúsinum stutt eftir hendingina. Hann hevur týðiliga skrammu i andlitinum av airbag'inum, meðan týðilig spor eru eftir trygdarbeltinum á Áslu