mánadagur 17. juni 2013síða 8

Mánadagur 17. juni 2013 · Nr. 68 8 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Tung røkt Klokkan er 8 og í Miðstovu er starvsfólkafundur. Náttarvaktin, sum er einsa­møll, er farin heim, og nú eru tey fimm røktar­starv­ s­fólk til arbeiðis. Ein heilsu­ hjálpari, eitt hjálparfólk og tríggjar sjúkrasytsrar, leið­ andi sjúkrasysturin íroknað. – Femja hevur ligið og rópt í ein tíma og Jógvan fekk ikki sovið fyri henni. Annars hava øll sovið, gera tær status yvir kvøldið og náttina. – Askur var ordiliga illur í gjár. Hann skumpaði eitt av starvsfólkunum so illa, at hon datt á gólvið. Hann var púr­asta svakur. Ordiliga ringur. – Lý hevur eisini ligið og rópti. Hon rópar í svøvni. Tað kann koma av, at hon hevur ilt í beinum av blóðtøppinum, hon fekk, gera tær støðuna upp. Miðstova er tann røktar­ tyngsta deildin á Lágargarði. Bert trý av 16 búfólkunum klára at ganga sjálvi. Tey flestu mugu hava hjálp at koma í og úr songini og koyri­ stólinum. Fleiri mugu matast og hava hjálp til persónliga reingerð og røkt, sum tey leggja stóran dent á. Her eru minnisveik fólk, sum ikki kenna tíð og stað. Sum viðhvørt hava hug at taka til rýmingar gjøgnum vind­eyguni. Ella seta seg upp móti teirri hjálpandi hondini og bíta frá sær í maktarloysi. Á einum stiga frá 0 til 20, har 0 eru búfólk, ið eru púra óhjálpin, er røktartygdin í Mið­stovu máld til 4,2 í meðal. Tey flestu mugu hava hjálp við tí mesta, og tí er brúk fyri hvørjum einasta starvsfólki. – Normeringin er ásett eftir búfólkatali og ikki røkt­ar­tyngd. Verður nakar sjúk­ur, kann eg ikki biðja um avloysara fyrr enn tveir dagar eru gingnir. Tað er eitt av sparitiltøkunum. Tá má eg so sjálv traðka til og taka eitt eykatørn við í røkt­ini. Tað gongur so út yvir mínar fyrisitingarligu upp­gávur, sigur deildar­sjúkra­syst­ir­nir Ruth, tá hon hevur funn­ið eina lítla løtu til pappírs­ arbeiði á skrivstovuni. Hon hevur júst fingið álagt, at dokumentera neyvt hvussu nógva tíð tey brúka til tær ymsu uppgávurnar. Eisini hevur hon fingið boð um at vaktartalvan skal før­ ast inn í telduskipanina. – Okkara starvsfólkini hava eitt stórt forsorgar- gen og vit fáa so ótrúliga nógv aftur frá búfólkunum. Men vit fáa tað akkurát at ganga sum er, og eg spyrji bara hvussu leingi afturat tað kann halda fram upp á hendan mátan. Sjálv eri eg upp á vegin, avdúkar Ruth, áðrenn hon knappliga loyp­ur avstað, at hjálpa ein­um goml­ um manni, sum er strand­ aður uttanfyri skriv­stovuna við einum gongu­stativi. Sum fluga í fløsku Í Lavalon, sum ein av trimum búdeildum á røktarheiminum Tjarnargarði, er ein dú­lig sták­an í køkinum, sum liggur mitt í felags uppi­halds­rúm­in­ um. Tað er farið um døgverða­tíð og hjá røktarstarvsfólkun­um skal arbeiðsdagurin við eini nýggjari og skerdari vakt­ar­ manning standa sína roynd. Vaktin, sum plagdi at møta kl. 8 møtir ikki fyrr enn klokkan 9, og tann sum plagdi at fara kl. 14 fer nú kl. 13. Tað er sostatt bara mill­um 9 og 13, at tey eru trý starvs­ fólk um 12 búfólk. Nú, og tað sum eftir er av degnum, eru tær tvær einigar um røktina. – Oy, her liggur nógv á láni. Eg havi ikki fingið rudda kømørini enn, blæs­ir Nina Dalsgaard, heilsu­røkt­ ari, meðan hon tekur av borð­ inum og setir í maskinuna. Morgunin er farin við at hjálpa búfólkum upp, fáa teim­um morgunmat og gera tey klár til dagin. Aftaná døgverða plaga fleiri av búfólkunum at hvíla seg á kømørunum, men so leingi sengurnar ikki eru skift­ar, sleppa tey ikki at leggja seg. Og onkrastaðni situr ein kona framvegis og bíða eftir at Nina skal hampa henni hárið eftir at hon var í brúsu í morgun. Hetta er fyrstu ferð, at Nina er møtt á vakt kl. 9. Og tað merkist, nú klokkan er farin av eitt og tær knappliga bert ert tvær einigar. Tað ger ikki støðan lættari, at onnur av konunum, sum starvast í køkinum, er sjúk, og at køk­ urin tí hevur brúk fyri eyka­ hjálp. Við borðendan situr Jón­ as, sum nýliga er fluttur inn, og bíðar so tolin, tá hini eru farin frá borðinum. Undir liðini á honum situr pappageykurin Jákup í einum búri og rópar ”Halló”, men gamli maðurin sigur einki. – Hevur Jónas fingið døg­ verða, vil ein hava at vita. – Nei. Vit mugu geva hon­ um, og tað tekur sína tíð, verð­ur svarað. Arbeiði um at koma upp í røkur. Gunnvá Eysturoy, sum arbeiðir í køkinum, hevði frí klokkan 13. Nú er óvist nær hon sleppur heim. – Ja, eg hevði frí klokkan eitt, men eg veit ikki nær eg sleppi heim. Rosinukakan stendur í ovninum. Her skal gerast klárt til millummála og til náttura. Vit renna og eru sum fluga í fløsku, sigur hon og peikar á rugbreyðini sum ligga á arbeiðsborðinum og bíða. – Hetta er ein keðilig støða. Hetta kunnu tey ikki gera móti okkara eldru borgarum, sigur Gunnvá avgjørd og gev­ ur politikarunum eina skolu. – Teir burdu sloppið á ver­ skerjingar á eldraøkinum SEINKING Heilsurøktarin Nina Dalsgaard reiðir songina upp hjá Borghild, so gøtukonan sleppur at hvíla seg eftir døgverðan. Nú vaktinar eru styttar kemur arbeiði upp í røkur og búfólkini mugu bíða TRIVNAÐUR Jógvan lesur avísir. Honum tørvar avbjóðingar, sum verða truplar at uppfylla, nú skerjingar verða gjørdar. Eg havi altíð droymt um at sleppa at arbeiða við menniskjum. Men tann dagin, eg noyðist at koyra fólk í song kl. 11, sigi eg upp. Tað er óvirðiligt og skomm Nina Dalsgaard, heilsurøktari