hósdagur 8. august 2013síða 14

Fríggjadagur 9. august 2013 · Nr. 89 14 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Minningarorð um Torkil Olsen, sum andaðist 4. apríl 2013 M an følir seg so væl, segði tú seinasta kvøldið vit vóru til venjingar og tú enn var frískur. Tú sipaði til, at tú nýliga hevði fingið nýtt starv og av fleiri um­ søkj­a­rum, vart tú valdur, at fáa starv sum KT-maður hjá Trygd. Vit fegnaðust sam­an við tær, og hildu hetta vera sjálvfylgju, tí vit vistu, hvussu dugnaligur og á­lít­ andi tú vart. Harumframt var tú eisini ein sera búgvin per­són­ur, sum hvíldi í sær sjálv­um. Men áðrenn vit hitt­ust til kórvenjing aftur, komu skelkandi boðini um, at tú vart blivin álvarsliga sjúk­ur av krabba og var far­ in til Keypmannahavnar til skurðviðgerð. Vit føldu okkum altíð væl í tín­um selskapi. Tú vart vísur, stutt­lig­ur og setti stóran prís upp á at vera við í Tórshavnar Kam­ ar­kóri. – Hugsi tykkum, vit hava allarbesta dirigent í land­inum, tað krevur, at vit gera okkara ítasta, segði tú fleiri ferðir. So hvørt nýggir sang­ir komu á skrá, fanst tú teir fram á netinum til okkum at lurta eftir, tú vart skjótur og al­tíð góður í ráðum. Eft­ir fyrstu viðgerðina vendi tú aftur eitt bil, og sang saman við kórinum, eitt nú til konsert í Gøtu kirkju. Vit framførdu verkið eft­ir Johann Sebastian Bach; Jesu, meine Freude. Verkið er langt og verður mett at vera tor­ført. Hóast tú vart viðtikin av sjúku, legði tú allar kreftir í at syngja - vakurt og uttan himpr. Stutt eftir hetta fór tú aftur til Danmarkar í sjúk­u­ør­ind­um. Tú ætlaði at byrja aft­ur at venja fyrst í hesum ár­i­num, og tú ætlaði tær púra vist eisini við kórinum til Reykjavíkar og New York nú í heyst, hóast tú visti um tíni útlit. Men longu í apríl hevði sjúkan tikið yvir og tú and­a­ð­ i­st, umgirdur av tínum kæru, sum høvdu verið um teg alla sjúkraleguna. Tú bleiv einans 38 ára gamal. Tín jarð­ar­ferð var merkt av tíni per­són­lig­heit, av tónleiki og góðum orð­um. Tú vart familjukærur, tos­aði ofta um dóttrina, sum tú var so errin av, um unn­ust­una; og systur tín og for­eldr­ini høvdu stóran týdning fyri teg og stuðlaðu tær, - eisini í kór­sang­i­num. Nú byrj­ar kórárið aftur. Góði Torkil, vit sakna teg. Ein stól­ur stendur til tín, men vit vita, at tú kemur ikki inn gjørnum dyrnar við grøna plastposanum full­um av nótum og einum skeiv­um smíli. Men vit vita, at tón­ar­nir røkka tínum oyra, og at tú tón­a­ fast­ur kann sláa taktina og fella inn í eitt hvørt kór, við tíni mjúku og tryggu teno­r­rødd. Vit trúgva uppá, at tú føl­ir teg væl í tílíkum kóri, hó­ast vit so sáran sakna teg her millum okkum, og syrgja sam­an við tínum nærmastu. Hvíl í friði góði Torkil. Tórs­havnar Kamarkór Minningarorð um okkara elskaðu svigardóttir, Kate Jógvansdóttir Midjord 13. februar 1970 – 3. juni 2013 T að sigst, at orð eru fátøk, og tað kann eg av sonnum játta, nú eg siti og hugsi um, hvussu eg skal lýsa stóra miss­in av okkara elsk​aðu svig­ar­dóttir, Kate. Kate bleiv ein partur av okka­ ra familju, tá hon og son­ur mín, Hall​ur, funnu sam­an. Eitt sjáldsamt eygagott, vakurt og umfavnandi menn­iskja. Hon kom inn í okkara heim og var frá fyrsta degi ein kær­komin dóttir aftur​at teim­um, sum vit høvdu framm​­an undan. Tá eg hugsi um Kate, ja, so kann eg ikki lata vera við at hugsa um gleði, stórsinn, vak­ur­leika, ja, tað finst neyvan tað pos­itiva orð, sum ikki passar til eina kvinnu, sum Kate. Hon tók okkum øll í sín favn, smílandi, vøkur, stuttlig og al­tíð klár við positivum loysn­ um. Heimið hjá henni og Halli var eitt heim, har vit øll, fam­ilj­an, vinir og kenningar føldu okkum væl til passar og væl­komn­an. Hurðarnar stóðu opn­ar, og vit eru mong, sum minn­ast aftur á nógv​ar góð­ar løtur í teirra deiliga heimi. Tí soleiðis ynsktu tey at liva sam­​an. Eitt opið heim við pláss fyri mongum, sam­stund­is sum tað eisini var eitt vak­urt og stíl​ fult heim – ja, tí eis­ini tí hevði Kate skil á. Ikki bleiv tað long tíð, sum hesu ungu, Kate og Hallur, fingu saman. Tann 15. september 2012 í fjør gledd​ust vit sam­an við teimum, tá tey gift­​ust á ráðhúsinum í Keyp​­mann­​a­havn. Kenslurík og vøkur var løt­an, tá vit eftir vígsl­una komu oman í stóra sal­in á ráð­hús­i­num, og limir úr tykkara kóri í Keyp­mann­a­havn tóku ímóti við sangi. Vit, sum vóru til staðar, fara ong­an­tíð at gloyma hesa løtu, og hesir sungnu sangir fara til allar tíðir at búgva inn­i­liga í okkara hjørtum. Brúdleypið bleiv hildið í nýgg​ ja heiminum saman við fam­ilj­ uni og teimum mongu vin­fólk­ u­n​um, sum brúð­ar­parið hevði. Ein megn­ar veitsla við fleiri enn 100 gestum. Stórt telt í hav­a­num kundi saman við heimi tykkara húsa okkum øll. Sang­urin, sum altíð bant tykk­um saman, ljóm​ aði til tann ljósa morgunin. Tit kun​du megna alt saman, og tit vístu okkum øllum, hvussu glað tit vóru fyri hvønn annan, sam​ stund​is sum tit gleddust saman við okk­um øðrum. Sjúkan rakti teg hart. Vit bóðu, bøn​aðu og hopaðu, at tað skuldi eydn​ast at fáa teg fríska aftur, men tá alt hop var burt­uri, vísti tú aftur tína styrki. Tú kundi for​ telja Halli, hvussu tú ynskti at jard​ar​ferð og ervi skuldi skipast. Í felag funnu tit tekstir, sangir og sálm​­ar. Tú hevði yvirskot til at taka í móti vitjanum frá stór­ari fjøld av familjuni og vin­fólk­um, sum ynsktu at siga tær eitt síðsta farvæl – og eg sá teg troysta mong av teim­um, tá tit skiltust. Eisini megnaði tú at samla børn​ini og nærmastu fam­ilj­una til so nógvar góðar løtur tín­a sístu tíð, hóast tú vart so sjúk. Allar hes​ ar góðu løtur vilja vit goyma og minn​ast aftur á. Tað er ein harður dómur at fáa hjá ungari mammu og ný­gift­ ari kvinnu, at lívið skal enda um stutta tíð. Tey boð­ini fekk tú. Hví, skuldi tað raka akk­u­r­át teg?? Vit finna onki svar. Og eg, sum so fegin vil livað, segði tú fleiri ferðir. Tað var tungt og syrgiligt at hoyra. Tú bar tína lagnu virð­i­liga. Ong­ar​­tíð fyrr havi eg møtt ein­ um so sterkum og av­klár­a­ðum menniskja. Minni enn 10 mánaðir aft­aná tykk­ara brúdleyp - tann 3. juni 2013 - vóru vit mong, sum mistu nógv. Og í dag fyri 2 mánaðum síða​ni, tann 7. juni, møttust vit øll aft​ur – nú fyri at fylgja tær tína síðstu ferð. Hesa ferð taldi fjøldin yv­ir 300 fólk, og stóra sorgin yv­ ir at hava mist teg, góða og fitta Kate, sást í øllum okkara eyg­um. Líkasum til brúdleypið – megn​ ­aði tykkara góðu sang­vinir at gera løtuna í kirkjuni ó­gloym­andi – við somu sang­um, sum tey sungu, tá tit blivu gift árið fyri. Neyvan hevur man sæð eitt so stórt fylgi gingið eitt so langt strek​ki gjøgnum gøtur í Keyp­ mann­a​havn ­frá kirkjuni til títt síðsta hvíldarstað í før­oysku deild​ ini í Vestra Kirkj­u­garði. Bilar og fólk vístu virðing og steðg­aðu upp. Vit, sum gingu aftan á tín­ari børu, minnast eisini aftur á teg við stórari virðing. Tankarnir ganga aftur og aft­ur til børn​ini, sum hava mist eina so góða mammu. Tað føl­ist so órætt​ víst, at børn missa eina mammu í so ung​­um aldri. Tankarnir ganga eisini aft­ur til Joen, Suffíu, Christinu og Mass, sum hava mist eina fan­tast­iska syst​ir og svig­ar­innu. Tit vóru har alla tíðina sam­an við børnunum og Halli til gleði fyri øll – og ikki minst fyri Kate. Líkaleiðis – og ikki minst – leita mínir tankar aftur og aft­ur til tín, góði Hallur. Vit vita, hvussu svárt tað er hjá tær at hava mist tína elskaða konu. Tit høvdu so nógv, sum tit vildu saman. Ringt er at finna orð, sum kunnu hjálpa í hesari støðu. Tykkara kærleiki er og var ein gáva, sum tú altíð fert at bera við tær. Kate var eitt menniskja, sum megn­aði at geva so nógv til so mong, og tær, Hallur, gav hon sín stóra kærleika. Sorgina yvir at missa ein vit elska fylgir okkum alt lív­ið. Hana sleppa vit ong­an­tíð und­an. Men vit eiga at gleð­ast yv­ir, at tað untist okkum at vera ein partur í lívinum hjá okk­ara elskaðu Kate. Takk fyri alt og hvíl í friði góða Kate. Roskilde, tann 7. august 2013 Dinna Gilstón Bentsen minningarorð