týsdagur 27. august 2013síða 19

19 Mikudagur 28. august 2013 · Nr. 98 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 meldurin bæði kvinnum og monnum í kirkju­ligu tænastuni. – Eg haldi, at um vit skulu taka tað í álvara við at út­ breiða Guðs orð, so hava vit brúk fyri øllum góðum kreftum, bæði kvinnum og monn­um, og eg haldi, at vit hava ikki ráð til ikki at brúka bæði kynini. Marjun í Kálvalíð hevur tosað seg heita og tað skilst á øllum brøgdum, at hennara stóra virðing fyri føroysku kvinn­uni upp ígjøgnum tíð­ ina er stór og hjartalig. – Vit skulu minnast til, at tað eru tær føroysku kvinn­ ur­nar, sum hava lært børnini upp og lagt trúnna niður í okkum. Tað er ikki av ongum, at vit syngja um, »tá omma meg tók á sítt knæ og lærdi meg har fyrstu bøn, ið eg bað«. Føroysku kvinnurnar hava ikki bara lært okkum um kristindómin, men hava veruliga lagt Guðs orð niður í børnini, sigur Marjun, ið sjálv er vaksin upp í Kálvalíð, sum var náðinsgarðurin, ið hoyrdi til prestagarðin í Jansagerði. – Eg eri vaksin upp hjá ommu og abba mínum í Kálva­líð, har langomman eisini búði. Abbi doyði, tá eg var bara átta ára gomul, so omma og langomma settu sín stóra dám á míni barna­ ár, sum kanska vóru merkt­ ar eitt sindur av einum gamal­dags uppvøkstri, um vit kunnu siga tað so. Báðar dámdu væl at lesa og har vóru nógvar bøkur og lesnað­ ur annars í húsinum, so eg havi altíð lisið nógv. Og so lósu vit eisini lestur heima, og eg byrjaði sjálv at lesa sum smá­genta, tá eyguni hjá teim­um báðum gomlu ikki vóru so góð longur. Hetta við at vera prestur hevur altso verið nakað, Marjun altíð hevur verið eitt sindur upptikin av, og hon minnist millum annað aftur á, hvussu hon fylgdi væl við, tá Elsa Funding bleiv fyrsti kvinnuligi prestur í Førouym, umframt at Marjun sjálv hevur arbeitt í kirkju niðri og eisini hevur verið deknur í kirkjuni í heimbygdini, Mið­ vági. – Eg veit ikki, um eg kann siga, at hetta beinleiðis hevur verið eitt kall, men eg havi verið øgiliga upptikin av at vera ein av teimum, sum kundi boða kristindómin og bioðkapin um Jesus Kristus. Og tað er nokk lagt niður í ein sum barn, tí hjá okkum vóru tað kvinnurnar, sum gjørdu tað, tí menninir vóru burturi, greiðir Marjun frá. Modernað konservativ Hetta við einum »gamaldags uppvøkstri«, sum hon hevur nevnt, sæst kanska eisini í ein ávísan mun aftur í hennara hugburði til kirkjuna, men kortini ikki heilt, tí hon fevnir í sínum sjónarmiðum og hugsanum rættiliga víða. – Ja, eg eri nokk tað, tú kanst kalla modernað kon­ serva­tiv. Eg vil siga, at eg eri konservativ upp á tann mátan, at man skal hava virðing fyri kirkjuni og guds­tænastuni, og at ikki er neyð­ugt at broyta mátan, vit halda gudstænastu uppá, tí tá hámessan hevur yvirlivað í so nógv ár og ígjøgnum so nógvar remb­ingar og annað, so er tað, tí at hon stendur sterk. Upp á tann mátan eri eg kanska eitt sindur kon­ servativ, sigur Marjun. – Og tað eri eg kanska eis­ ini, tá vit tosa um, hvussu tú kemur inn í eina føroyska kirkju, at har er friður, tøgn og møguleiki at fordjúpa seg. Ikki, sum tað til dømis kann upplivast í donskum kirkjum, har er so ræðuliga ófriðarligt í mun til hjá okkum, tí her er tað meira ein andakt í tí at fara í eina kirkju. Men samstundis sum kom­andi vestmannaprestur vil halda fast við tað góða, gamla sereyðkennið fyri før­ oysku kirkjuna, er talan eis­ ini um ein opinleika fyri, at ting­ini ikki altíð bara skulu ger­ast upp á tann gamla mátan. – Eg haldi sjálvandi eisini, at tað er ordiliga stuttligt at hava barna-, ungdóms- og familju­gudstænastur, eins væl og skrúvugudstænastur, og eg eri eisini glað fyri at kunna hoyra Cohen í Kvívíkar kirkju og at hoyra tjørnu­ víkingar syngja kingo. Eis­ini síggi eg nógv gott í hes­um nýggja, at farið verður píla­ gríms­ferðir, at gera kretur og ymiskt sovorðið, tí tá hjúlini annars bara mala skjótari og skjótari, er tað gott við friði, sigur hon. – Eg vil gjarna formidla kirkjuna sum eitt stað, har tú ert í friði við teg sjálvan og tín gud, og har tú merkir Guðs nærveru, umsorgan, nærleika og kærleika. Tað er eisini gott at merkja felags­ skapin, sum vit eitt nú kunnu gera tað til tær serligu føstu­ guds­tænasturnar, sum eru um kvøldið og gjarna draga fólk í kirkju, sum kanska ikki so ofta annars eru har, tí har verður ofta ein drekka­ munnur aftaná, tá vit kunnu práta og vera saman og bara merkja felagsskapin. Gleðir seg Hóast tað ikki er fyrr enn um ein lítlan mánað, at Marjun í Kálvalíð av álvara fer til arbeiðis sum prestur í Vest­manna, er framvegis nógv at fáa upp á pláss, so hon fer at hava sítt at síggja til fram til bæði vígsluna og inn­setingina. – Enn eigi eg ikki kjóla og kraga, men tað fái eg, tí eg havi verið og tikið mát, sigur hon, samstundis sum hon enn einaferð undirstrikar, hvussu hon gleðir seg til at sleppa í gongd. – Ja, eg gleði meg so til at koma í gongd, tí hetta er bara so spennandi. Her vesturi kenni eg sjálvandi tey, sum eg skal virka ímillum, og eisini kenni eg onkran í Vestmanna og Kvívík, men longur norður­eftir skal eg læra nógv fólk at kenna. Eg havi eitt systkinabarn í Hósvík, men ann­ars fari eg at møta nógvum fólkum, eg helst ikki havi møtt fyrr. Men tað er eis­ini nakað, sum ger hetta so spennandi og stuttligt at fara í holt við. Prátið nærkast endanum, og tað merkist, at Marjun er full í orku og klár at fara til verka. Eisini merkist, at tað eru ikki so fá, ið vilja heilsa uppá og ynskja henni alt tað besta í kallinum sum sóknar­prestur í Vestmanna, tí hon hevur úr at gera við at takka fyri vitjanir, gávur og heilsanir, og brádliga vendir eis­ini ein av gestunum aftur, sum í ruðuleikanum hevði tikið skógvarnar hjá onkrum øðrum, tá hann fór. Um tað vóru skógvarnir hjá Marjun ella ikki, sigur søg­an einki um, men tað skilst á øllum brøgdum, at hon er púra klár og væl ílatin at fara til verka – so skjótt sum kjólin og kragin eru upp á pláss… hilmarjan@sosialurin.fo Eg gleði meg so til at koma í gongd, tí hetta er bara so spennandi. Her vesturi kenni eg sjálvandi tey, sum eg skal virka ímillum Mynd: Álvur Haraldsen – Vit skulu minnast til, at tað eru tær føroysku kvinn­ur­nar, sum hava lært børnini upp og lagt trúnna niður í okkum, sigur Marjun í Kálvalíð