hósdagur 29. august 2013síða 12

Fríggjadagur 30. august 2013 · Nr. 99 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mín seinasta heilsan til tín Høgni Ei á foldum finnist tann, lívsins gátu grunda kann: Best sum sólin fagrast skínur, deyðin inn um dyrnar trínur. Ja, júst sum Jóannes Pat­urs­son yrkti - sólin skein bæði mynd­a­liga talað og veruliga hend­an sunnudagin, 21. juli 2013. Og so slóknaði! Frøi og gleim­ur eftir væleydnaðar Oyggj­a­leikir, har tín lutur ikki lá eftir, Høgni, vórðu við eitt vend til ófatiliga van­lukku, sorg og trega. Orð eru fátæk, verður tik­ið til. Og ja, í hesum døg­um kennast orð so ó­met­a­liga fátæk. - Og tó, í øllum tí syrg­i­ liga og ófatiliga mugu vit halda áfram at seta orð á. Tosa um eitt ein­astand­andi menniskja, sum so mein­ings­ leyst varð rykt burt­ur í fagrasta aldri. Eitt menn­iskja, sum skjótt gjørdist snún­ings­ás­ur­in, har hann hevði sítt virki. Góði Høgni, - tú vart á­lit­ið so mangastaðni, heima hjá tíni elskaðu og fjálgu fam­ilju eins og úti í arbeiðs- og frítíðarlívinum. Sorgin og sakn­urin eru ovurhonds stór all­a­staðni, har tú hevur ferð­ast. Størst er tó sorgin hjá tykkum, allarbesta Bjørg, Sigurð, Brynhild og Rann­vá. Eg finni ikki orðini, sum kunnu lýsa tann miss, tykk­um hevur verið fyri. Eisini hev­ur hetta verið tær ein øgi­ l­ig­ur smeitur, góða Elin, og tykk­um systkjum Høgna. So ó­skilj­andi, at sorgin enn eina­ferð, so náðileys, skuldi raka familju tykkara. – Gævi eg ‘lívsins gátu grund­að kundi’!! Góði Høgni, tað kennist so løgið og óveruligt at skriva hetta. At skriva til tín og um teg í tátíð. Nær endar hes­in ræðuligi dreymurin? Hetta kann ikki vera rætt – lívið kann ikki fara so við menn­iskj­um!!! Tú átti so nógv aft­ur­at at geva lívinum, so nógv eft­ir at uppliva og njóta... Sakn­ur­in er svárur. Men tú liv­ir víð­ ari í okkara minnum og í tín­um elskaðu børnum, sum hava fingið so ómetaliga nógv gott frá tær. Frameftir fert tú eisini at vera partur av teirri náttúru, ið tú metti so høgt og sum var so týðandi fyri teg. Ei á foldum finnist tann, lívs­ins gátu grunda kann..... Vit noyðast helst at taka hesi orð­ini til okkara og vóna, at sól­in, hóast gátan ongantíð verð­ur loyst, aftur fer at skína. Vit eru mong, sum vilja gera alt, vit eru ment, at stuðla- og vera hjá teimum, sum tú hevði so kær – ver vís­ur í tí Høgni. Hvíl í friði, góði Høgni. Anna Dalsgaard Ein vøkur stjørna er sløknað So er fyrsti mánaðurin farin aft­ur um bak. Ein ræðuligur mán­aður, fyri at siga tað, sum tað er. Vit tosa dagliga um, hvussu fegin vit vildu kunn­að skrúv­að tíðina aftur til løt­una, tá tað enn var vón. Løt­una, tá vit enn ikki vistu, hvussu stóð til. Tá vit tóku synd í øllum hinum, sum vóru á sjúkr­a­hús­i­ num saman við okk­um og bíðaðu eftir at fáa boð. Tá vit vóru sannførd um, at sorgin ikki bankaði á okk­ara dyr. Tá vit enn hildu fast í, at vit fóru at fáa teg aft­ur. Við snuddum gamaní. Men á lívi. Men sorgin fór ikki fram­við okkara dyr. Tvørturímóti rakti hon meint, og legði seg sum tjúkkur mjørki og køvdi alla gleði og alla vón. Tí okk­ara sterki og trúfasti klett­ur, so brád­liga var tikin frá okk­um. Sagt verður, at orð eru fá­tøk, men í hesum førum strekkja orð als ikki til, tí hvussu kann mann seta orð á nakað so ófatiligt. Nak­að so ræðuligt sum hesa ferðsl­u­van­lukk­ una, ið so brádliga gjørdi enda á lívi tínum. Okk­ara uggi er, at hóast van­ lukkan var meiningsleys, livdi tú ikki eitt meiningsleyst lív. Og fjøldin, sum segði tær far­væl, er eitt tekin um, at tú rakk út um teg sjálvan, og nam við fleiri menniskju á tíni leið. Eg heldur ber til at finna orð, ið kunnu lýsa tann persónin, tú vart. Vilja helst skriva ert, tí tað er so trup­ult at tosa um teg í tá­tíð. Enn fyllir tín nærvera rúm okkara. Vit sita og hyggja at myndum, og hava so ómetaliga ringt við at skilja, at vit ongantíð aftur skulu síggja títt fitta smíl. Ong­an­tíð aftur skulu hoyra klav­ er­tónarnar úr gongini, tá tú kemur at vitja. Tí við klav­er­tón­u­num boðaði tú okkum frá, at Villii-gubbi var komin á gátt. Tú vart gubbi at báðum syn­um okkara og ein av teim­um heilt góðu. Dreingirnir skilja heldur ikki, at tú ong­an­tíð kemur aftur. Tann lítli spyr, hví tað júst skuldi vera tú, sum doyði, tú vart jú so fitt­ur. Tann eldri skrivaði tær bræv. Hann skrivaði m.a. Vit sakna teg øll, og tað gera øll, sum tú kendi, tað eri eg 100% sikk­ur í. Tað eru vit eisini. Tú vart altíð áhugaverdur at práta við, og tín vitan fevndi um alt frá politikki til bolla­upp­skriftir. Sótu vit lið um lið, vendi tú tær frá ein­um okkara og prátaði um pol­i­tik, og síðani til hin at tosa um bollar. Tað var ein eg­in­leiki, sum tú hevði. At práta um alt. Við øll. Hjálpsamur vart tú eis­ini. Hóast tú hevði úr at gera, tókst tú tær stundir at hjálpa. Um tað var at ansa børn­um ella at hjálpa við at flyta, kundu vit heita á teg. Dreing­ir­nir vóru bilsnir, tá teir sóu sterka gubban fara av stað við klaverinum – næst­an púra einsamallur. Ein styrki, sum gjørdi, at tú uttan at venja frammanundan, megn­aði at renna marathon. Tú vildi altíð slætta sjógv, vildi ikki hava ósemjur, all­ar­helst nakað, sum tú tók til tín úr Bíbliuni, sum tú vart so góður við, og sum eis­ini fylgdi tær í bilinum, tá van­lukk­an hendi. Trúfastur vart tú eisini sum fáur. Tú møtti trúgvur til allar føðingardagarnar hjá fam­ilj­uni og savnaði tína og Sús­ansa familju heima hjá tykk­um. Jólini plagdu vit at halda heima hjá tykkum, og tey vóru nakað heilt serligt. Tú sták­aðist við gás og dunnu og gjørdi sós til stóru gull­med­alj­una. Saknurin hjá okkum er og verður stórur. Men størri er saknurin hjá Súsan og Andr­i­asi, systkjum og mammu tíni Grim­hild, sum tú vart so ó­met­a­liga góður við, og sum tú altíð vitjaði. Onkur klók­ur segði einaferð, at vildi mann vita, hvussu góður ein mað­ur fór at vera við konu sína, skuldi mann hyggja at sam­band­i­ num millum son og mammu. Øll, sum kendu tykk­um, sóu, hvussu góður tú vart við Súsan. Nakað, sum tú vísti øllum ferðalagnum á Ber­muda, tá tú við stórum stav­um, skrivaði navnið á henni í sandin á Bermuda, stutt áðrenn tit fóru til Før­oy­ar aftur. Vit kunnu ikki lata vera við at hugsa um, um hetta mundi vera tín seinasta heils­an. Og Andrias, hatta fitta skinn­ið, sum skal út í ger­and­i­s­dagin uttan teg við sína lið. Men tað skal nokk ganga, onk­urs­vegna, tí tú hevur lagt so ó­met­ a­liga nógv gott í hann, sum hann kann taka við sær víðari út í lívið. Við takk fyri tey ár, vit sluppu at kenna teg og hava teg mill­um okkara, fara vit við hes­um fáu orðum at lýsa frið yv­ir minninum um teg, góði Vil­ hjálm­ur. Hvíl í friði. Finnur og Gitte Klein NØVN