týsdagur 1. oktober 2013síða 35

35 Mikudagur 2. oktober 2013 · Nr. 113 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Í gjár, týsdagin 1. oktober, vóru tað 70 ár síðani, at Janus Jacobsen varð borin í heim. Janus er klaksvíkingur, og hann hevur alla sína tíð búð í føðistaðnum. Hann vaks upp á Stong­ un­um. Foreldrini vóru Hjørd­ is, sum var ættað av Trølla­ nesi, og Alexander, sum var ættaður av Húsum. Janus er elstur av trimum brøðrum. Hinir eru John (1945) og Árni (1951). Allir tríggir brøðurnir búgva í Klaksvík. Minnið er sjáldsama gott, og Janus hevur framúr evni at siga frá og lýsa í smálutir, hvussu tað var at vaksa upp á Stongunum og í Klaksvík. Barnaárini vaks bygdin nógv og avbjóðingarnar hjá myndugleikunum vóru marg­faldar og stórar. Skúlagarðurin var alt Eiðið, og norðuri á Stongunum vuksu børnini upp í vinnu– liga meldri­num á Kósini, á bed­ingini og heimi á Stong­ unum og Varpinum, og tað var so mangan, at Janus og hinir vóru at síggja á vágni á flakum og í bátum og í Ravna­gili á veg niðan á ella oman av Kjølinum. Alexander var skipstimbr­ ari, og tá ið Janus sum 14 ára gamal hevði sagt skúlan­um farvæl, var tað so nátúr­ligt, at hann fór í læru á beding­ ini, har maðurin í granna­hús­ unum var meistari. Ofta at hava hoyrt og sæð Janus lýsa arbeiðsumhvørvi, uppgávur og avbjóðingar og arbeiðsfelagar og kundar á bedingini ger, at tú næst­ an kennir teg at hava ver­ið partur í hesum. Um­framt uppgávurnar hjá meist­ara og formonnum, skips­timbrar­ um, maskinmonnum, dúkk­ ara og skrivstovufólkum og so mongum øðrum var so mangt annað á skránni. Lær­lingarnir vóru nógvir, og hug­flogið var stórt, so har varð funnið upp á nógv, og lærlingarnir mannaðu Klaks­víking, sum var stinn­ ur fyrrapartin av seksti áru­ n­um. Í skiftum koyrdi Janus hýruvogn hjá John á Gørðum, og miðskeiðis í sjeyti árunum tók hann skiparaprógv. Jan­ us sigldi í nøkur ár sum stýri­ maður við eitt nú Mýlingi og Borgini. Seinni fór hann aftur á bedingina, og seinastu arbeiðsárini var hann einasti lærdi skipstimbrarin. Áhugamálini hava verið og eru nógv. Janus fylgir væl við KÍ og øllum ítróttinum í heimbygdini. Hann hevur lisið nógv, er meistari í at loysa krossorð, og stóra almenna vitanin ger, at hann er førur fyri at geva sítt íkast í práti um alt møguligt. Skeiðið á háskúlanum, har Marius Johannesen, ið var giftur Jónu, mostur Janusar, var stjóri, setir hann stóran prís uppá. Songrøddin er góð, og Janus var í nógv ár stórur stuðul millum tenorarnar í sangkórinum, og viðhvørt sang hann solo í Betesda, har hann kennir seg eiga sítt andaliga heim. Í 1978 giftist Janus Hanni­ lenu fødd Isaksen og eisini ættað av Stongunum. Tá ið dótturin kom, varð hon upp­kallað eftir ommuni, og Hjørdis og hennara eru sjálvandi eygnasteinarnir hjá for­eldrunum. Hjørdis er gift Holgari Johannesen úr Leirvík. Tey eiga tríggjar dreingir – Janus, André og Dánjal – og ommuni og abb­ anum dáma væl at vitja í Leir­vík og at fáa vitjan úr Leirvík. Teimum báðum, Hanni­ lenu og Janusi, hevur dámað væl at ferðast, og viðhvørt hava tey verið í fleiri mán­ aðir í Keypmannahavn, har Hannilena hevur arbeitt sum økonoma. Soleiðis var eisini í summar. Tað var, meðan tey hesa ferð vóru í danska høvuðsstaðnum, at Janus brádliga gjørdist ógvuliga illa sjúkur. Tíbetur varð hann innlagdur á Ríkis­ sjúkrahúsinum, har bestu ser­frøðingar tóku sær av honum. Sjúkan bar við sær, at likamligi førleikin er nógv avmarkaður. Nú er Janus aftur í Klaksvík, har hann við áræði er farin undir at læra seg at liva uttan føtur og fingrar. Í gjár helt Janus 70 ára føðingardagin í Betesda, har mong nýttu høvið at heilsa upp á hann, og tað var sjón fyri søgn, at Janus er takk­ samur. Hóast illa raktur av sjúku og við vitanini um, at likamligi førleikin ongan­ tíð aftur verður, sum hann hevur verið, segði hann á sjúkraleguni í Keypmanna­ havn, hvussu fegin hann var um lívið, og hvussu takk­samur hann var fyri, at hann var spardur og aftur fekk møguleika at vera saman við sínum næstu. Í práti við starvsfólkini, sum vóru um hann, høvdu tey á orði, hvussu lívsjáttandi og glaður Janus var. Tað var í sær sjálvum stórur vitnisburður, og Janus fjaldi ikki, hvar styrkin at taka avbjóðingarnar var at finna, og at tað hevði alstóran týdning fyri Hannilenu og hann og teirra, at tey vóru so mong – heima og burturi – sum mintust tey í bønum og heilsanum. Hannilena hevur verið honum dyggur stuðul, og tá ið stormarnir í summar skolaðu omanyvir Janus, hevði tað alstóran týdning, at hon stóð saman við honum sum drangur í brimi. Hjartaliga til lukku á 70 ára føðingardegnum skyld­ maðurin og vinmaðurin! Jóannes Hansen Janus Jacobsen 70 ár Johanna Jovina & Petur Jacob Johannesen in memoriam *02.10.1919 – †16.09.2013 – *25.07.1912 - †12.07.1992 Í Toftum, nú tømist í túni, her titan var fyrr millum dyr, nú skiftur er gerandis búni, og onki fæst svar, um tú spyr. Nú Hanna í Kinn hirdi grúgvu, er endað eitt ættarlið, sum vælgerðir gjørdi í rúgvu og livdi við granna í frið. Nú kvirt er um lonina alla, nú minnir tey kaga úr krók, har lívið hjá teimum sæst halla, sum fyrst festu bústað á rók. Hon var fyri okkum hin vísa, sum bar okkum øllum sítt vit, ið fróðskap til lív kundi hýsa við mildleika eins væl og bit. Ja, eydnusamt reiður tey áttu við soni og døtrunum tveim, í teirra heimi og smáttu tey býttu við øll teirra eim. Vit takka for løturnar góðu, vit áttu við teirra lið, sum varðar tey fyri oss stóðu, ið vístu oss ríkari mið. Har Petur Jacob hann veiddi, og Hanna við eldstaðin stóð, og matin av grúgvuni reiddi, so lívsgleðin gávumild gróð’ ---- Nú hvíla tit still undir moldum, nú liggja tit lið undir lið eftir lív og gleði á foldum, tit finni í grøvini frið. pmp