mánadagur 7. oktober 2013síða 6

Mánadagur 7. oktober 2013 · Nr. 115 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Rannvá G. Fossaberg - Eg helt bara, at eg hevði livur­høgg, og at tað var nak­ að, ið fór at ganga yvir. Men soleiðis bleiv tað ikki. Tað sigur Janus Jacob­ sen, sum í hesum døgum er á Klaksvíkar Sjúkrahúsið, har hann er til uppvenjing eftir at hava ligið í hospitalssong í útvið tveir mánaðir á Ríkissjúkrahúsinum í Keyp­ mannahavn. Í juni mánaði í summar fór hann til Keypmannahavnar, har konan, Hannilena, ið dagliga arbeiðir sum økon­ oma í køkinum á Klaksvíkar Sjúkrahúsið, hevði fingið nakrar vikur av arbeiði í køkinum á Hotel Tórshavn. - Ætlanin var, at eg skuldi verða niðri , ein part av tíðini, hon arbeiddi har, og so kundu vit hugna okkum og taka okkum av løttum í danska høv­uðstaðnum, greiðir Janus Jacobsen frá. Henda ferðin í Keyp­ manna­havn bleiv tó ikki til enn eitt gott feriuminni úr Keyp­mannahavn, har tey mang­an áður hava verið og hildið frí. Ein blóðeitran í magan­um førdi við sær, at læknarnir á Rikissjúkrahúsinum høvdu ikki aðrar møguleikar enn at taka báðar føturnar og partar av fingrunum hjá Janusi Jacobsen, um hann skuldi yvirliva. Byrjaði við magapínu Tað var tann eina dagin í Keypmannahavn, at Janus Jac­obsen brádliga gjørdist illa fyri. - Vit høvdu gingið ein lang­an túr eftir Lange Linie, áðrenn vit fóru við bussi út á Gentofte Hospital at vitja onkran, vit kendu. Eg minn­ ist, at eg segði við konuna, at eg helt meg hava fingið livurhøgg av gongutúrin­um, tí eg merkti eina løgna pínu í maganum, fortelur Janus Jacobsen, sum ikki grunaði, at nakað álvarsamt kundi vera á vási. - Eg fekk tað verri og verri, og tá vit vóru komin út á sjúkrahúsið í Gentofte, mátti eg bara leggja meg í eina song, sum stóð ballað in í plastikk har á gongini. Eg hevði ikki ánilsi av, at tað var heilt galið við mær, hóast pínan versnaði og eg var illa fyri, sigur Janus Jacobsen, sum eina løtu seinni bleiv koyrdur á skaðastovuna av tveimum portørum. Á skaðastovuni bleiv hann væl kannaður, blóð- og urin­royndir blivu tiknar, blóð­trýstið mátað og so fram­vegis. Læknarnir dugdu ikki at finna nakað, og Janus Jacobsen kundi fara heimaftur í íbúðina á Oyrasundi. - Tá vit komu útum, fór eg at spýggja øgiligt, men síð­ani kendi eg meg sum fiskurin, sigur Janus Jacobsen. Tá tey nærkaðust Oyra­ sunds­kollegiinum, ringdi far­telefonin. Tá var tað ein lækni, ið bað tey koma aftur á sjúkrahúsið dagin eftir, tí tey høvdu sæð okkurt í blóð­ royndunum. - Tey hildu seg hava sæð okkurt í gallgongini, so tá eg fór at sjúkrahúsið dagin eft­ir, blivu ymsar royndir gjørd­ar, og eg bleiv eisini kannað­ur við ultraljóði. Nakað aftaná kom læknin og bað meg koma við sær í viðtaluhølið. Tey høvdu sæð okkurt í brisinum, og hildu tað vera krabbamein, sigur Janus Jac­obsen, sum fór heim av sjúkra­súsinum og fortaldi konuni um hetta, tá hon kom heim frá arbeiði. - Vit hugsaðu ikki so nógv, haldi eg. Eg var framvegis illa fyri og hevði pínu í magan­ um, so eg fór bara í song. Varð funnin uttan vit Næsta morgun var konan tíðliga á fótum, tí hon skuldi - Eg minnist, at eg lá í sjúkrahússongini og fekk brádliga ringt við at anda. Tá helt eg, at mín seinasta løta var komin. Soleiðis sigur 70 ára gamli Janus Jacobsen úr Klaksvík. Tað, sum skuldi vera ein hugnalig feria í Keyp­mannahavn í summar, bleiv knappliga broytt til eina lívshættisliga støðu, tá Janus Jacobsen fekk blóðeitran og bleiv álvarsliga sjúkur. Í dag hevur hann ongar føtur og bert fingrastubbar, men hevur framvegis mót upp á lívið Helt eg andaði fyri seinastu ferð Eydbii Myndir