mánadagur 7. oktober 2013síða 26

Mánadagur 7. oktober 2013 · Nr. 115 26 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Á vitjan í heimsins størsta »sunnudagsskúla« Jenis av Rana Í tríggjar dagar hevði 12 ára gamli smádrongurin staðið á einum gøtuhorni og bíðað eftir mammu sínari, sum tó ongantíð kom. Drongurin var Bill Willson, sum í dag, fimti ár eftir hendingina í St. Pætursborg í Florida, leið­ir eitt heimsumfatandi arb­eiði millum børn, har málið er, at øll skulu fáa tann møgu­ leikan, hann fekk. Møgu­ leikan, sum umbroytti tilveru hansara, møguleikan at møta Jesusi. Ein heilt vanligur trúgvandi á súklu. Dave Rudenis fór súklandi til arbeiðis, og aftur í dag stóð smádrongurin á sama staði sum í gjár og í fyrradagin, á einum horni við Pinellas park­ina.” Stendur hann her, tá eg komi heim aftur frá arb­ eiði, fari eg at spyrja hann”, gjørdi hann av við seg sjálv­ an, ” spyrja, hví hann stendur her ”. Og seinnapartin stóð hes­in vesaligi og illa kladdi smá­drongurin á sama stað sum hinar dagarnar. Dave fór yvir til hann og spurdi spurning sín. ” Eg bíði eftir mammu, hon bað meg standa her, til hon kom aftur, men hon kemur ikki ”, higstraði svangi og illa á hold komni drongurin. Eftir eitt kærleiksfult prát eydn­ aðist Dave at fáa Bill, sum drongurin nevndist, við sær heim, og seinni um kvøld­ið fór øll familjan, eisini Bill, á vikuskiftislegu við sam­ komuni, sum Dave var partur av. Bill og Jesus møtast Har hoyrdi Bill fyri fyrstu ferð um Jesus. Tá fyrsta møtið var liðugt, og onnur tóku av tilboðnum at koma fram til talarapallin at fáa hjálp og forbøn, fór Bill við. Hini løgdu seg á knæ, kærleiksfullir armar fevndu tey, biðið varð fyri teimum, og tey fóru glað aftur á sessir sínar. Bara ikki Bill, tí eing­ in tyktist leggja í hendan fremmanda og neyðarsliga drongin. ” Men ”, sigur Bill, ” tað gjørdi einki, tí Jesus kom til mín, Hann broytti meg, og onki hevur verið tað sama síðani tá ”! Finn mær vanda­mikl­ asta økið í New York Skjótt gjørdi Bill av, hann vígdi lív sítt til Hansara, sum hevði bjargað honum, tá øll vón tóktist farin. Og hann gjørdi av at brúka lív sítt at virka millum børn í heims­ ins vánaligastu umhvørvum. Hann spurdi seg fram, og flestu mæltu honum til at byrja í New York. Sum ætlað, so gjørt. Ein vakran dag stóð hann á Central Station í New York fyri fyrstu ferð, við tí í huga at finna heimsins ringast støddu børn. Men hvar vóru tey? Hann fór yvir til ein taxaførara at frætta nærri, og har var eingin ivi. ” Í Buskwick í Brooklyn, finnur tú ikki bert børn sum eru illa fyri, men tað er eis­ini vandamiklasta staðið yvir­ høvur at liva í og at vitja ”, svaraði taxamaðurin av­ gjørdur ”. ” Koyr meg hagar ”, svaraði ein glaður Bill og gjørdi klárt at sessast í bil­ inum. ” Á nei, ikki talan um, tað er alt ov vandamikið, og tú fær heldur ikki nakran annan at koyra teg hagar ”, var avgjørda svarið hann fekk. Og legði bilførarin afturat, ” sjálvt løgreglan og sjúkrabilar fara treyðugt á tey støðini, tí tú setur títt egna lív í vága ”. Tá var Bill ikki í iva, hann hevði funnið rætta staðið til virksemi sítt. Ein heimsumfatandi sunnudagsskúli Tá eg saman við konuni og tveimum synum í 2000 vitj­ aði ” sunnudagsskúlan ”, vóru tey forfard yvir, at vit uttan víðari komu hagar, tí til tað var økið alt ov vandamikið. Tó vóru vit vælkomin, men áðrenn vit fóru avstað aftur, tryggjaðu tey sær, at einki illgrunasamt var við bili­num og bilføraranum, sum koyrdu okkum heimaftur. Síðani varðisligu byrj­an­ina er ” sunnudagsskúlin ” vaks­ in til 25.000 børn, sum hvørja viku verða vitjaði og heintaði úr vanda­miklastu økjunum í New York. Og í fleiri enn 1000 býum runt allan heim virka fólk í líknandi arbeiðum, sum smádrongurin á gøtu­ horninum byrjaði eftir ta umbroyting, sum eitt møti við Jesus gjørdi. Bill og tey, ið virka við hon­um, seta hvønn dag lív­ ið í vága. Fimm ferðir eru royndir gjørdar at myrða hann, fleiri av hjálpar­fólk­ unum hava mist lívið í tænastuni og fysiskur ágang­ ur, voldtøkur og rán er dag­ligi kostur teirra, sum tey tæna hinum ósjónliga. Um­framt ” sunnudagsskúlan ” hava tey hvønn dag í vikuni akt­iv­ itetir uti á gøtunum. Stór­ir trailarar koyra út í slumm­ið, lastalúkurnar verða lagdar niður, og so halda tey úti­ gudstænastur, siga frá um Frelsaran og tæna teimum, sum fylkjast um tey. Ein ávøkstur, ið sæst Og ávøksturin av arbeiði teirra er ótrúligur og sjón­ lig­ur. Ein dagin vitjaðu vit á einari av skrivstovum teirra, ið er innrættað í einum pakk­ húsi nær við. Allastað­ir sótu tey, yngri og tilkomin, og tæntu Harranum. Tey søgdu søguna hjá nøkrum teirra, nevndu í hvørjari gøtu tey fyrstu ferð funnu við­ komandi sum barn, hvussu vónleyst støðan tá var, og hvussu alt broyttist, tá Jesus slapp framat við kærleika sínum. Og har sat so ein hjartansglaður, smílandi unglingi og strálaði sína gleði móti okkum, tí ein var, sum einaferð møtti Jesusi og ikki legðist á boðini. Út á gøturnar eftir børnunum Seinasta leygarmorgun høv­ du konan og eg forrættin at sleppa at vera við í einum av bussunum, sum hvønn leyg­ ardag koyra runt at heinta børn í Brooklyn. Ein blað­ung kan­adisk genta koyrdi stóra gula skúlabussin, ungur drong­ur úr Schweits, ein ung genta úr Belarus og ein av gentunum, sum er vaksin upp í sunnudagsskúlanum, vóru við. Staðkend koyrdu tey runt, trýstu á lúðurin, sum boðaði børnunum frá, at nú var bussur teirra á veg. Kvikliga leitaðu tey út á gøturnar, funnu børnini, fevndu tey, vístu teimum umsorgan og kærleika og leiddu tey í bussin, sum koyrdi tey í sunnudagsskúl­ an. Í ” okkara ” bussi vóru stív­liga fimmti, íalt vóru 55 bussar úti hvørjaferð, sam­ anlagt tríggjar ferðir tann dagin. Í ” sunnudagsskúlanum ” varð sungið, dansað, spælt og sagt frá søgum, við ein­ um intensiteti, sum vit illa megn­aðu at fylgja. Har góvu ein stórur hópur av ung­um og eldri úr nógvum ymisk­ um londum, alt tey høvdu, fyri at hesi børn skuldu fáa upplivilsir, sum trupli og vónleysi dagur teirra ikki megnar at bjóða. Og har hoyrdu tey um Jesus, sum er tann besti vinur, eitt menniskja kann eiga. I am standing for Jesus Kanska lýsir hetta brotið hjá einum av børnunum, 12 ára gamla Vincent, best týdningin av arbeiði teirra. Hann sigur: “Lately in the news they've been talking about how likely it is for a black male teen­ager to get shot and kill­ ed - especially in my neigh­ borhood. They say it's even more likely that in a couple of years I'll be carrying a gun. But what they don't know is what a difference God's made in my life. Ever since I was three I've been going to Sunday school, and I've learned about God and His ways. And I made up my mind to follow Jesus. No, you'll never see me with a gun shooting anyone. Ever! Because no matter what's going on around me, I am standing for Jesus." Hvussu byrjaði hendan lívgevandi tænastan? Óivað eru hagtøl, ið siga frá, hvussu mong eru umbroytt gjøgnum arbeiði í og út frá ” sunnudagsskúlanum ”, eg kenni tey ikki, men hesi eru ovurhonds mong. Hug­vekj­ andi er at hugsa um, at alt byrjaði við einum persóni! Mann­inum, sum brýggjaði seg um smádrongin á horn­ i­num, og smádronginum, sum ynskti, at onnur skuldu upp­liva tað sama, sum hann upplivdi! Men fyrst av øll­um er alt grundað á Hann, sum ikki hugsaði um seg sjálvan, men sum okkara vegna doyði á Krossi og vann okkum eitt lív, ið er vert at liva - og nakað mangan betri, tá vit fara hið­ ani!