týsdagur 15. oktober 2013síða 10

Mánadagur 16. oktober 2013 · Nr. 119 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 tíðindi Eydna Skaale - Fyrst og fremst haldi eg, at Bára er ein ótrúliga vøkur genta. Og eg vildi fegin vísa fólki, at allar prin­ ses­sur eru vakrar, og at prin­ses­sur saktans kunnu sita í koyri­stóli, greiðir Laila av Reyni frá. Mótaheimurin snýr seg ofta um tað "perfekta", og krøvini um, hvat verður góðtikið, eru sera strong. - Men vakurleiki er jú so ótrú­ liga nógv annað, enn bara tað, vit van­liga síggja í mótabløðunum. Vakur­leiki er ymiskur, og hóast Bára ikki lýkur tey vanligu modell­ krøvini, so er hon sanniliga nóg góð og nóg vøkur at vera model. Eg eri so sera glað fyri, at hon og famil­ja hennara vildu luttaka, greiðir Laila frá. Nógvar ymsar modellir Showið var býtt í tríggjar partar. Fyrst vóru høgar og meiri typiskar modellir á pallinum. Síðani komu prinsessurnar, og at enda var álvashow við gentum og kvinnum, sum eru styttri enn 1,62 m. - Eg vildi gera okkurt øðr­vísi, umframt at hava vanliga móta­ showið við høgum modellum. Tí- skil søkti eg eftir smærri kvinnum og gentum, sum eru undir 1,62 m. Og áhugin var ovurhonds stórur, tí eg fekk fleiri enn 70 umsóknir, greið­ir Laila frá. - Harumframt lovaði eg nøkr­ um smágentum at vera við til prinsessushowið. Tað vóru fyri tað mesta gentur úr granna­lag­ num í Kollafirði, sum plaga at koma inn á gólvið, og sum eisini hava verið við til at gera sínar prin­sessu­kjólar. Tær vóru so sera spent­ar, og seinastu tíðina, meðan eg gjørdi kjólarnar hjá teimum lid­nar, hava tær staðið uttanfyri seymi­kamar­ið hjá mær og hugt inn gjøgnum vindeygað, sigur Laila flennandi. Og mitt í øllum rokanum av modell­um við ymsum støddum var eisini Bára í Niðristovu í sínum koyri­stóli. - Eg ringdi til Lis (mammu Báru red.) og spurdi, um Bára kundi vera við. Eg hevði seymað henni ein kjóla nakað frammanundan, sum eg hugsaði, at hon kundi vera í. Lis segði beinanvegin ja, og eg haldi, at hon bleiv glað, sigur Laila. Laila og Bára kennast, tí Bára onkun­tíð plagar at vera hjá ver­ foreldr­um Lailu. - Eg havi ofta hitt Báru heima hjá verforeldrunum, men eg má siga, at eg ongantíð havi sæð hana smílt so nógv, sum hon gjørdi eftir show­ið leygarkvøldið. Hon gav so nógv aftur og skapti so nógva gleði aftanfyri pallin, at tað var fan­tast­iskt at síggja. Bára rørdi fólk Tað var fullsett hús til út­gávu­kon­ sert­ina og mótashowið hjá Lailu av Reyni leygarkvøldið. Og hon hev­ur fingið nógvar aftur­meld­ing­ ar - eisini fyri, at hon nýttu Báru sum modell. - Eg veit, at fólk blivu rørd, tá Bára kom inn á pallin. Sjálvt fólk, sum ikki kenna Báru og familjuna, fóru at gráta, tí tað var so vakurt. Laila hevur eisini fingið nógvar aftur­meldingar frá modellunum um, at tað var ein fantastisk upp­ liv­ing. Onkur hevur enntá hildið fyri, at tað var størsta upplivingin í lívi­num. Og at meta eftir myndunum, sum vóru tiknar eftir sýningina, var tað sanniliga eisini ein stór og eydnu­som løta í lívinum hjá Báru. eydnaskaale@hotmail.com Vakurleiki er so ymiskur Samrøða - Allar gentur hava ein prinsessudreym, og eg trúgvi neyvan, at Bára er nakað undantak á tí økinum. Eg hevði nógvar fittar, vakrar prinsessur á pallinum, og eg vildi eisini fegin geva Báru høvi at uppliva tað, tí hon er ein ótrúliga vøkur genta, sigur Laila av Reyni, sniðgevi Eydna Skaale Hóast 16 ára gamla Bára í Niðristovu ikki fær nýtt orð at greiða frá sínum kenslum og hugsanum, var eingin ivi um, at hon var eins glað og errin, sum hinar ungu modell­ir­nar eftir móta­sýn­ ing­ina leygar­kvøld­ið. Tað var heilt týði­ligt, at hon hugn­ aði sær í leik­luti­num sum prinsessa í eitt kvøld. - Meðan hon var á sjálvum palli­num, var hon álvarsom og hon blundaði, tí ljósið var so sterkt. Men so skjótt hon kom av pallinum aftur, strál­ aði hon. Hon fór at flenna og hon steðgaði ikki aftur, so hon skilti heilt víst, hvat tað var, sum gekk fyri seg. Orð­ini eigur Lis í Niðristovu, mamma Báru, sum leygar­ kvøldið sá fjølbrekaðu dótt­ ri­na vera modell. Hørð byrjan Tá Bára var fødd, gekk eitt hálvt ár, áðrenn tað varð stað­fest, at alt ikki var, sum tað átti. Foreldini, Lis og Johan, vóru ørkymlað um støðu­na og fóru til lækna við henni. - Hon fekk ógvuslig gráti­ herð­indi, og læknin segði okk­um, at hon helst hevði epi­lepsi. Tá lætnaði tað hjá okk­um, tí vit hugsaðu, at tað kundi hon fáa heilivág fyri og annars liva eitt vanligt lív, greið­ir Lis frá. Men tá fleiri kanningar vórðu gjørdar, vísti tað seg, at tað ikki var heilt so einfalt. Familj­an varð í hasti send nið­ur á Ríkissjúkrahúsið, og har kom veruleikin sum ein skelkur. Bára var heilt illa fyri, og lívið fór at ger­ast munandi øðrvísi enn vænt­ að. - Bára er helst tað, sum verð­ur nevnt »fjølbrekað«. Hon situr í koyristóli og skal hava hjálp til alt, bæði við mati, reinføri og tá hon skal flyt­ast. Hon er 100% bundin av hjálp alt døgnið, greiðir Lis frá. Men hóast hetta er Bára eisi­ni ein glað genta. Fyri tað mesta hevur hon tað gott, men umleið einaferð um árið fær hon eitt drúgt sjúkra­tørn. - Tá er tað álvarsamt, og hon endar í respiratori og koma, so tað er ikki sum van­liga krímið, sum onnur børn stríðast við. Hon fer heilt niður at venda. Men hon klárar altíð at stríða seg burt­ur­úr tí aftur, sigur Lis. Bára fær ikki tosað, men ein lærari hennara plagar at siga, at Bára eygleiðir í loynd­ um. Hon er ikki kon­takt­søkj­ andi, men brúnu eygu­ni eyg­leiða og fáa tað við, sum hend­ir kring hana. - Hon kann eisini sam­ skifta við ljóðum. Tá eg til døm­is spurdi hana, um hon gleddi seg til at vera modell, svar­aði hon við einum »mmmmm« ljóði, sum merk­ ir ja, sigur Lis smílandi. Stjól uppmerksemi Lis sigur, at hon tosaði nógv við Báru um, at hon skuldi vera modell. - Eg segði ja beinanvegin, tá Laila spurdi, men samstundis var eg eisini eitt sindur bangin um, at Bára skuldi fáa eitt epi­lepsi­ herð­indi á pallinum - ella at okkurt annað skuldi gan­ga galið. So eg royndi at fyri­ reika hana so væl, sum eg kun­di. Fríggjakvøldið var Bára til general­royndina, og tað gekk nógv betri, enn Lis hevði torað at vónað. - Tá vit fóru heimaftur fríggja­kvøldið eftir royndina, var eg nógv tryggari, tí Bára hevði verið so glað og errin. Tá hugsaði eg, at hetta nokk skul­di ganga, sigur Lis. Tá leygardagurin kom, gjørdi familjan nógv burt­ ur­úr. - Vit klæddu stólin, so hjól­ini, leidningarnir og slang­ur­nar ikki sóust so væl. Hárið bleiv uppsett og krúllað, hon fekk glimmur á and­litið og varð latin í vakra prinsessukjólan. Bára var øgi­liga spent; hon visti væl, at okkurt serligt var á vási. Og so kom stóra løtan. Bára varð trillað inn á pall­in av eini av hinum prinsess­ unum, og tað gekk fyri­mynd­ ar­liga. Hon var álvar­som og blundaði, tí ljósið var so sterkt, men onkur hevði á orði, at allar hinar mo­dell­ir­ nar eisini vóru álvarsamar - og tær vóru allar merktar av ster­ka ljósinum. - Tá vit komu afturum til hana aftaná, prátaðu vit við hana og søgdu, at hon riggaði so væl á pallinum. Tá fór hon at flen­na - og hon steðgaði ikki aftur, sigur Lis smílandi. Klukkandi láturin frá Prinsessur kunnu saktans sita í koyristóli Samrøða Leygarkvøldið var útgávukonsert og mótashow hjá Lailu av Reyni í hølunum hjá Østrøm. Nógvar modellir trinu út á pallin, og millum teirra var eisini 16 ára gamla Bára í Niðristovu, sum er fjølbrekað og situr í koyristóli. - Eg fekk ein klump í hálsin, tá Bára kom út á pallin, og eg sá, at fleiri av hinum áskoðarunum eisini gjørdust rørdir av at síggja hana, sigur mamma Báru, Lis í Niðristovu