hósdagur 7. november 2013síða 38

nr. 129 · 8. november 2013 6 VIKUSKIFTI onk­ran sum eg kenni ella onkran, eg eri í fam­ilju við. Akkurát sum so nógv­ir aðr­ir føroyingar gera. Eg havi valt Jenis av Rana tvær ferðir, Høgna Hoydal eina ferð og Sunnevu Háberg Eystur­stein eina ferð. So eg havi verið víða. ­– Og eg veit ikki hvørjum flokki, eg fari at atkvøða fyri næstu ferð. Øll hála hvør sín veg, so eg kenni meg ikki tryggan. Faktiskt fresi eg runt á øll­um politiska aksanum, sum fólk ofta tosa um. – Men eg haldi, at eg havi rætt at hava eina meining um politikk. Vit skulu tala at, tá vit síggja okkurt órættvíst. Vit skulu eisini gera vart við tað, tá vit ikki skilja hvussu okkurt hongur saman, hetta uttan at verða jarðløgd, kallað býtt og innantóm. Snýr seg um fólkið – Vit mugu ikki gloyma, at politikkur snýr seg um fólkið. Tað er fólkið, sum hevur valt tey, sum stýra skútini. At politikkarar ikki strekkja seg fyri at gera tað so skilligt fyri øll, er mær óskiljandi. Tað er so umráðandi, at fólki skilir, hvat gongur fyri seg og hvat tað er, vit eru í gongd við í hesum landinum. – Tá eg eri lærari í fimta flokki, so má eg orða meg soleiðis, at tað gev­ur mein­ing hjá næm­ingunum. Eg kann gott halda alt møguligt út frá námsætlanum, má­lfrøði og siga, at føroyskt er horna­ stein­urin í skúlanum, men hetta fer beint yvir høvdið á næmingunum. Tað skilja tey einki av. – Eg giti ikki, at politikkarar gera tað við vilja. Og eg giti heldur ikki, at nak­ar roynir at ljóða innviklaður fyri at ljóða klókur. Eg haldi bara, at tað er um­ráðandi, at fólkið skilir tað, sum fer fram, tí tað er okkum, tað snýr seg um. – Hyggja vit hinvegin eftir lesara­ brøv­um, so er tað skrivað frá ein­um pol­itikkara til ein annan. Teir skriva fyri at verja seg sjálvar, og fyri ikki at missa andlit yvir fyri øðrum politikkar­ um. Tað ræður um at orða seg soleið­is, at tað ljóðar skilagott innanfyri tann diskursin. Har áttu teir heldur at skriva soleiðis, at fólkið skilir hvat teir royna at siga, og hvat teir ætla sær at gera. Eg skilji ikki, at teir ikki kýta seg, fyri at gera tað einfalt fyri fjøldini. –Eg havi eisini eina kenslu av, at fleiri pol­itikkarar halda, at tað snýr seg um teir. At tað ikki snýr seg um at tæna fólk­inum. Men tað er jú ábyrgdin hjá ein­um politikkara at hava samband við fólkið. Tað er ikki fólkið, sum skal renna aftaná og siga ”góði, kanst tú ikki fortelja mær, hvat tit gera?” Tað eigur at vera ábyrgdin hjá einum politikkara at siga, ”okay, tað sum hendir nú er”, at for­klára okkum tað og siga, at ”tað er um­ráðandi, at tit eru við”. Á onkran hátt haldi eg, at tað er skyldan hjá pol­ itik­k­arunum at fáa fólkið við. Eg dugi ikki at síggja meiningina í at gera tað meiri innviklað enn tað er. Politikkur er ikki fótbóltur – Eg haldi, at tað er umráðandi ikki at vera fast­lastur. Eg trúgvi ikki uppá, at tú hevur eina meining, tá tú er 18 ár og so broyt­ist henda meiningin ikki restina av lív­inum. At nú haldi eg bara við hesum flokkinum og hetta er mín meining, sum ikki kann broytast. Eg skilji ikki, at nakar hevur tað so. At fólk siga, at tey altíð hava atkvøtt fyri Tjóðveldi, at tað hevur omm­an eisini altíð gjørt, og abbi var eisini við í flokk­inum. Alt tað er líka mikið. At vera skrá­sikkur í síni mein­ing drepur alt kjak. Tað snýr seg bara um at vinna kjakið og ikki at blíva klók­ari av at kjakast. – Tað, sum eigur at vera umráðandi, er, hvør umboðar teg best beint her og nú. Tað er hann ella hana, tú eigur at velja. So ganga fýra ár og so skalt tú aft­ur taka støðu. – Hetta er ikki fótbóltur. Eg eri HB'ari, havi altíð hildið við HB og fari nokk altíð at gera tað. Men tað eru tvey heilt ymisk ting, politikkur og fótbóltur. Eg fái mat á borðið hóast HB ikki verður Før­oyameistari, men við politikki er tað nakað heilt annað. Politikkur er so sera álvarsamt. Tað er størsta og mest um­ ráðandi arbeiði í landinum. Eg dugi ikki at ímynda mær eitt torførari starv. Men eg haldi ikki, at virðingin fyri hesi ábyrgd og tað álitið, sum fólkið gevur teim­um valdu, er til staðar. Vónbrot og trúvirði – Eg verði vónbrotin av fólkum, sum siga eitt og gera eitt annað. Hetta er galdandi fyri øll, ikki einans pol­it­ikk­ ar­ar. Men tá tað eru politikkarar, so er tað eyka álv­ar­samt. Um eg avtali við onk­ran av fara í Kaffihúsið klokkan fimm, og viðkomandi ikki kemur, so er tað ergi­ligt, men eingin stór katastrofa. Men at siga eitt við føroyingar, fáa atkvøð­ur upp á tað og so gera nakað heilt ann­að, tað er ikki tað sama sum at lúgva um, at tú kemur til kaffi og so ikki gert tað. ­– Hetta er ein spurningur um trú­ virði. Trúvirði er ikki nakað, sum tú skalt begrundað. Tú kanst ikki argument­era teg til tað. Tað skalt tú arbeiða upp, og tað eigur at vera rímiliga klárt fyri øll. At rættvísgera trúvirðið eigur ikki at vera neyðugt. Tað eigur tú at síggja og merkja. Alskurin til Føroyar – Alt, sum eg skrivi, hongur saman við, at eg eri so sera góður við Føroyar. Eg elski at vera her. Eg elski mátan, vit liva uppá, hvussu vit eru móti hvør øðrum, og hugburð okkara. At øll kenna øll. Eg elski tað. Føroyar eru sum gjørdar til mín. Út frá hesum er tað, at eg eri far­in at skriva. Tað ljóðar sum ein klisje, men tað er út frá kærleika til Føroyar, at eg geri tað. – Og eg havi allar fortreytir fyri at eydnast her í samfelagnum. Eg eri 31 ár, akkurát byrjaður á setrinum, eg havi eingi børn og havi havt ein super uppvøkstur, har alt var harmoniskt. – Eg havi førleikar at gera nógv, og vil eg tjena pengar, jamen so geri eg tað. Men tað eru ikki øll, sum hava fingið so góð kort á hondina sum eg. Men eg, sum havi fingið alt serverað á ein­um silvurfati, havi ábyrgd at taka mær av teimum, sum ikki hava tað gott. Har mugu vit hjálpa hvørjum øðrum. Tá onkur dettur, jamen so hjálpa vit teimum upp. – Vit eru Føroyar, øll skulu vera her og tí er spurningurin, hvussu fáa vit tað so gott sum gjørligt fyri øll. Eg vil gjarna varðveita tað so einfalt, tí hetta gloyma fólk, tá tey fara upp í politikk. - Náttin og eg eri bestu vinir At sita einsamallur í myrkrinum og eingin telefon ringir. Tá kann eg savna tankarnar og fara eitt sindur djúpri enn í gerandisdegnum