mánadagur 3. februar 2014síða 10

Mánadagur 3. februar 2014 · Nr. 14 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 TÍÐINDI Niels Uni Dam Ein av mínum javnaldrum segði tað so væl, tá vit eftir kon­sert­ina við Mark Solborg Trio vóru á veg inn í myrkrið til Kára Sverrisson og Bendar Spón­ir: – Sum tað er gott, at jazzur aftur er í Norður­landa­húsi­ num. Tað var ikki sørt, at leygar­ dagurin á Vetrar­jazzi­num fekk tankarnar at leita aftur til tíðina, tá Tórshavnar Jazz-, Fólka-, og Bluesfestivalur var í velmaktini, og konsertirnar í Norðurlandahúsinum vóru eitt av ársins tónlistarligu hæddarpunktum í Føroyum. Tí tað er nakað heilt serligt at vera á einari jazz­ festi­val­konsert, um talan er um jazz ella okkurt annað, er ikki avgerandi, men premiss­ ur­nar eru eitt sindur øðrvísið enn annars. Tað er t.d. loyvt at reypa, t.d, klappaðu vit eftir tangent­solo­ir­nar hjá Mattias Kap­nas í Bendum Spónum, tá hann í sangunum “Fjøllini stan­da úti” og “Mánlýsi” vísti okk­um síni kynstur. Sjálvandi er talan um nostal­gi fyri gamlar rottur, men tað kemst ikki uttanum, at Tórshavnar-, Jazz-, Fólka-, og Bluesfestivalur við síni yvir­flóð av góðum tónleiki heima- og uttanífrá og Norður­landa­húsið við sín­ um nógvu hølum passaðu sera væl saman. Soleiðis var eisini leygardagin á Vetr­ ar­jazzi­num, har Run legði fyri í kaféini, áðrenn Sunna Gullaugs­dóttir Trio spældi í Klingruni, síðan var Mark Sol­borg Trio í kaféini aftur, áðr­enn konsertin endaði við at Kári Sverrisson og Bendar Spón­ir fóru á pall í salinum. Hugnaliga Run Run við Unn Patursson legði fyri á leygardegnum, ið má metast sum klimaksið á ár­ sins Vetrarjazzi. Run er samstarv millum Unn og Rógva á Rógvi, eitt sam­starv, ið gongur nógv ár aft­ur, longu á fyrstu útgávuni hjá Unn, "Gloymska við Grape" arbeiddu tey saman. Men tað gongur enn longur aftur, tí á til dags størsta hitti­num hjá Unn "Fjart í Ring­rás" við Haldurs Café var Rógvi framleiðari. Á hesari konsertinin høvdu tey frálíku Magnus Johanne­sen á tangentum og Anders Jormin á kontra­ bassi. Skráin var eitt bland av føroyskum løgum, í teirri merk­ing, at antin lag ella tekst­ur vóru skrivaði av før­oy­ingum. Rói Patursson mundi eiga bróðurpartin av tekstunum, og hetta er slett ikki ein vansi, tí Rói er frá­lík­ ur yrkjari. Konsertin var serstakliga hugna­lig, har hæddarpunktið var tann vakri "Havnin", ið var ein av teimum, ið Rói, pápi Unn, hevði skrivað orðini til. Men eisini "Álvagentan" av fløgu­ni "Run" vísti, at Unn er sera sterk, tá tað kemur til tað vakra og inniliga. Unn er ein framúr song­ kvin­na, ið ofta hevur staðið í skugganum av sínum sam­ tíð­ar songsystrum. Hetta er í mínari verð fyrst og fremst innan val av genru, har Unn hevur lagt seg innan­fyri heldur smælri tón­leika­grein­ ar enn t.d. Lena Anderssen, Eivør og Guðrið Hansdóttir. Kendu ikki sína vitjunartíð Mark Solborg Trio vísti hvussu fjølbroyttur Vetrar­ jazzur er, tí teirra jazzur var mun­andi sverari tilgongiligur, 3 sera dugnaligir tónleikarar, Mark Solborg á gittar hevði Anders Banke við á sakso­ fon, og Bjørn Heebøl á trummum. Men tað var nokk ikki eitt yvirdrívilsi, at nógv av teimum, ið vóru komin til konsertina við Kára Sverris­ syni og Bendum Spónum gleddu seg til, at framførslan end­aði, tí trioin kendi ikki sína vitjunartíð, og spældi ein hálvan tíma longur, enn teir vóru settir til á skránni. At skráin, ið var kunn­ gjørd á Facebook sam­bært móttøkuni í Norð­ur­landa­ húsi­num var skeiv, og bólk­ ur­in í veruleikanum bert spæl­di eitt korter ov leingi, deildi kanska ábyrgdina eitt sind­ur. Bergtikin av heildini Ljóð, ljós, roykmaskinan og ikki minst tónleikarar og sang­ar­ar vóru øll saman um at skapa eina heilt serliga løtu í stóra salinum leygar­ kvøld­ið. Tá Kári Sverrisson og Bendar Spónir endaðu leygar­kvøldið. Salurin var myrkur og fylt­ur við roykinum frá royk­ maskinum í so stóran mun, at tað kendist sum at koma inn í einum náttklubba, tá vit um hálvgum sekstíðina komu Kári Sverrisson og Bendar Spónir eru eitt heilt serligt og væleydna bland, tað vístu tey á útgávuni “Nøkur fá fet afturat”, ið var millum ársins útgávur í fjør, og tað vístu tey sanni­liga eisini á konsertini. Tey spældu allan tónleikin av útgávuni í nærum somu rað­fylgju, sum á útgávuni, einans løgini “Sig altíð far­væl við opnari hurð” og “Stóra lívmóðurin” høvdu býtt um pláss, og so var eitt nýtt lag komið við á skránna, eins og hini løgini var lagið “Kanna” skrivað til yrking hjá Jóan­ nesi Nielsen. Tað var deiligt at hoyra, at teir arbeiða við nýggjum tón­ leiki, tí hetta riggar ótrúliga væl, Yrkingin: “Tapet millum øldir” er ein sera sterk yrking, og hóast lagið ikki var tað sterk­asta á kvøldinum, so ber­ur skaldsskapurin hjá Jóan­nesi langt, og tú sleppur ikki undan at lurta, tá tú hoyr­ir tað. Kári Sverrisson hevur við út­gávu­ni saman við Bendum Spón­um givið yrkingunum hjá Jóannesi Nielsen nýtt lív, í besta Hanus Johansen stíl, sum tá Hanus gav Poul F. eina endurreisn, við Gaman og ál­vara. Umframt Bendar Spónir og Kára Sverrisson var Unn Paturs­son við, eins og hon er á plátuni. Røddirnar hjá teim­ um hóska sera væl saman, tað upplivdu vit longu fyri nógv­um árum síðan í Enekk, og aftur her bleiv nostalgiin pleygað. Tá tey endaðu og vóru klapp­aði innaftur, var tað ikki sørt, at eg var eitt sindur spentur, um tey fóru at geva okkum eitt lag sum “Rakya” hjá Enekk, har Unn fyri fyrs­ tu ferð veruliga gjørdi vart við seg. Tað bleiv tað, tíanverri ikki, ístaðin spældi Kári lagið “Eg má vera meira” einsa­mall­ ur. Tekstur og løg eru fram­úr. Framførslan var sera góð, og við bergtakandi ljós­a­rbeiði­ num, ið arbeiddi líka nógv við royki og myrkri, sum við sjálv­um ljósinum skapti ein inni­ligan stemning. At ljóðið eisini var meistarliga væl blan­da, gjørdi, at eg var heilt seld­ur. nud@sosialurin.fo Akkurát sum í gomlum døgum í Norðurlandahúsinum UMRØÐA Tað luktaði av Tórshavnar-, Jazz- , Fólka- og Bluesfestivali, tá Vetrarjazzur flutti inn í Norðurlandahúsið leygardagin. Tað eru 11 ár síðan eg síðst var á jazzfestivali í Norðurlandahúsinum, men kenslan var tann sama