týsdagur 18. mars 2014síða 12

Mikudagur 19. mars 2014 · Nr. 33 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Minningarorð um Hervør Hanusardóttir Durhuus 19. 09. 1940 – 19. 03. 2013  Øll gjørdist ógvuliga kløkk, tá deyðsboðini um, at Hervør ikki var okkara millum long­ ur. Hon var ript frá okkum beint í sínum altíð virkna lívi. Hervør var dóttir Hannu og Hanus við Høgadalsá. Hon var eldst av 4 systkjum. Hervør giftist til Vest­ manna við Jógvani Durhuus. Tey búsettust á Heygum, har tey búðu, til tey fyri smáum 10 árum síðan fluttu í Suðurstreymoy út á Argjir. Hervør var arbeiðssom nærløgd og íðin. Hon var við í bygdarlívinum í Vestmanna bæði á ein og annan hátt. Hennara partur lá ongantíð eftir. Vit standa púra býtt. Eing­in vantaði, at tú so bráð­liga legði frá tær. Har tú vart, fylti tú so nógv. Ein serstøk kvinna, ið øll vóru góð við. Tú hevði tað best, tá tú kundi gera okkurt fyri tíni meðmenniskju. Ein kundi altíð heita á Her­vør, um tað var okkurt, sum tørvaði. Hon bakaði, bal­dýraði, seymaði. Hon vav og tøvdi. Tað var ikki tað ting, hon ikki megnaði. Eg var í brúdleypi tykkara. Silvurbrúdleypi og gull­brúd­ leypi eisini. Altíð vóru vit øll vælkomin í heim tykkara. Jú, sanniliga er mangt gott at minnast aftur á. Hervør dugdi og skipaði eina rúgvu av kvæðum og vísum og stóran part av Føroya Fólks, henni nýttist ikki sanghefti. Mangan hava vit ferðast við dansifeløgum kring um í øllum Norðurlondum og suður til Spania og eystur til Estlands. Ja, tú ætlaði tær til Grønlands síðsta summar, men tað gjørdist tær ein onn­ ur ferð. Vit spáa, men annar er, ið ræður. Vit vóru eisini frálíkar ferðir innanoyggja. T.d. túr­ ur­in í Gásadali og tann í Skora­stovuni uppi undir Kops­enni á sinni. Hervør livdi fyri manni, børnum, ommubørnum og fyri tí føroyska dansinum. Norðstr. Dansifelag gjørdi teg til heiðurslim fyri góða og trúgva tænastu. Hervør var altíð við tí góða orðinum. Saknurin er stórur hjá okkum øllum og ikki minst tí føroyska dans­ in­um, har tú og Jógvan altíð vóru í fremstu røð - . Hervør royndi eisini sjó­ lívið bæði á nær- og fjar­ leiðum. Sjólívið lá eisini væl fyri hjá henni. Sagt verður eisini, at hon var eftir havhesti saman við mann­ inum. Tað er helst sjáldsamt, at konufólk nú í tíðini fáast við slíkt. Ein megnar kvinna er farin frá okkum. Friður verið við minninum um Hervør Hanusardóttir Durhuus. Maria og Øssur Minningarorð um John Dalheim Bara nøkur orð til tín, John. Ja, góði, nú ert tú farin, og eftir sita vit við minnunum og sakninum. Tað er bara so undarligt fyri okkum, nú tú ikki ringir til okkum, sum tú so mangan gjørdi, bæði av skipinum, og tá tú var komin í land. Vit sóu oman til tín og kundu fylgja við, um tú var komin heim. Vit hava so góð minnir um teg. Tú var tann góði vinurin av húsinum hjá okk­um. Tú var góður við okkum og vit við teg. Mang­an døgurðamatin fingu vit frá tær. Tú var tolin og góður av lyndi. Tú var góður við øll. Mong eru tey, sum kunnu takka tær. Ja, sum tað bleiv sagt í kirkjuni, tú var klárur at hjálpa øllum. Tú hevði títt at stríðast við, tað vistu vit, og nú var heilsan veruliga farin at bila. Góðu Laila og Per, gott er at hava góð minnir. Jesus styrki tykkum í sorg­ini. Vit vilja takka fyri alt. Friður veri við minn­ in­um um teg, okkara góði vinur. Jón og Louisa Ein tøkk til heimahjálpirnar Hansina Berg Eg má beinan vegin siga, eg eri ikki í tí kórinum, sum niðurgerð heimahjálpirnar, sjúkrasystrarnar og leiðsl- una. Eg var á einum fundi í Miðlahúsinum. Eg var skelk­ að eftir fundin. Eg helt, at tað var farið illa við heima­ røktini. Eg fekk eitt pappír upp í hondina, har eg skuldi tekna meg sum lim í einum felag. Tá eg fann út av, hvat hetta felagið var fyri nakað, so slapp eg mær burturúr fe­ lagnum. Eg havi sjálv verið heima­ hjálp í fleiri ár, men eg minn­ ist ikki, at nakað hevur ver­ ið so grelt, sum tað er nú. Tað sigur seg sjálvt, at tað onkuntíð hevur verið strævið og kanska eitt sindur illsligt. Men nú haldi eg tað fer heilt av sporinum. Eg fekk heimahjálp, tí at maður mín er illa invali­der­ aður. Hann kann einki. Eg royndi sum longst sjálv, til eg sjálv fór í senk. Also eg kláraði ikki at passa hann. Heimahjálpirnar ganga nú nógvar ferðir um dagin, tað verður skift nógv uppá fólkið, men tær koma við einum smíli, sjálvt um tær hava verið nógva staðir, áðr­ enn tær koma heim til okk­ ara. Minnist til! Tær skulu stilla seg um, hvørja ferð tær fara frá húsum til hús. Bara tað er ein kunstur. Maður mín spyr meg, nær heimahjálpirnar koma. Og tær eru góðar við hann, og hann við tær. So tá man hoyrir, at eitt felag er sett á stovn fyri at knúsa heimahjálpirnar, so ljóðar tað sera ódámligt. Tað mega vera aðrir mátar at loysa trupulleikarnar á. Far­ ið altíð til kelduna sjálva - í hesum førinum heima­røkt­ ina. Setið tykkum niður andlit til andlits, tá skal tað verða løgið, um tit ikki fáa okkurt burtur úr. Brúkið vit og skil - ikki illsinni og briksl. Trúgvið mær, tá kemur okkurt gott burtur úr. Báðir partar hava onkra skyld. Heimahjálpin ger eitt gott arbeiði. Man finnur al­ tíð klintu ímillum hveiti, og tann eina klintan kann spilla nógv. Ynski tykkum alt tað besta, heimarøktin. Og til tey, sum eru ónøgd: Farið beint til kelduna - and­ lit til andlits. Heilsan ein vælnøgdur brúk­ari.