týsdagur 1. apríl 2014síða 10

Mikudagur 2. apríl 2014 · Nr. 39 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 meldurin Rannvá G. Fossaberg Fuglar, skálir, tallerkar, háls­prýi, ljósastakar, klokk­ ur, lampuskermar og nógv annað. Hetta eru alt lutir, sum eru at finna í hølunum í Verts­húsi­num niðan fyri Sjónleikarhúsið, har fyri­tøk­ an Mikkalina Glas nú heldur til. Hetta eru eisini lutir, sum seinasta árið av álvara hava fingið at­gongd til nógv før­oysk heim, og við litum sum gult, blátt, ljósareytt, appilsingult og grønt kunnu eyðkendu glas­lut­i­r­nir veruliga seta lit á til­veru­na. - Eg havi av sonnum eina litgleði. Eg elski litir. Hugsan­ in við teimum litríku glas­ lutu­num er, at fólk skulu fáa litir inn í heimið upp á ein óflipp­utan máta. Tað haldi eg, at teir ymsu glaslutirnir megna, sigur Mikkalina Norð­berg, sum seinastu sjey árini hevur fingist við glas­ sker­ing. Tað vil siga, hon til­ evn­ar ymsar lutir burtur úr glasi. Hugskotið, at fáast við glas­skering á henda hátt og seta egna fyritøku á stovn, hevur verið so mikið gott, at Mikkalina seinasta fríggja­ dag fekk virðisløn fyri at vera Ársins Íverkseti. - Í roynd og veru havi eg ongan­tíð sæð meg sjálva sum ein íverkseta. Eg havi meira sæð meg sum tann, ið skal gera virðislønirnar til vinnararnar, heldur Mikka­ lina skemtiliga fyri, meðan hon situr inni í handlinum, sum eisini er hennara verk­ stað­ur, og hyggur út yvir all­ ar teir ymsu lutirnar, sum stan­da frammi. - Sjálvandi eri eg fegin og ikki minst errin um, at fólk eru glað og virðismeta tað, eg geri. Í eini slíkari vinnu sum hesari gongur tað upp og nið­ur, og tá er gott at hava eina virðisløn at hyggja eftir fyri at minna seg sjálvan á, at mann ger okkurt rætt, sigur Mikka­ lina, sum upprunaliga er út­lærd námsfrøðingur. Altíð hugtikin av glasi Hóast tað ikki eru færri enn sjey ár liðin, síðani Mikkalina av álvara fór at takast við glas­list, hevur henni al­tíð dáma­ð glas í øllum av­ brigd­um. - Áhugin hevur ivaleyst verið størri enn hjá flest øðr­um fólkum. Meðan onnur hava shoppað klæðir og skóg­v­ar, tá vit hava verið uttan­lands og ferðast, so havi eg hugt eftir glasi. Ikki al­tíð fyri at keypa, men eisini fyri at síggja og uppliva tað, greið­ir Mikkalina frá. Spurd, hvat tað er, sum ger glas so áhugavert, er hon skjót at svara: - Tað er okkurt livandi við glasi. Tað organiska í tí, tað gátuføra. Onkursvegna er tað eisini hugtakandi á tann hátt, at glas er sterkt til­far, men samstundis er tað eisini skroypiligt, sigur Mikka­lina og vísir á tunnu glas­fugl­ar­nar, sum standa í vind­eygu­num og stóru, tun­gu skálirnar, ið standa á tveim­um smáum borðum inni í handlinum. Eingin ivi er um, at kvinn­ an, sum júst er vald at vera ár­sins íverkseti, er kreativ. Upp á fleiri mátar. - Eg havi nokk altíð verið kreativ, tí eg minnist, at eg sum níggju ára gomul klipti og seymaði mær eina skjúrtu úr einum laki. Longu sum barn dámdi mær væl at fáa eitt hugskot og so at siga fáa tað út gjøgnum fingrarnar, for­tel­ur Mikkalina. Møguleikin var har Hóast Mikkalina hevur ver­ ið áhugað í glaslist í nógv ár, var tað ikki fyrr enn fyri sjey árum síðani, at hon valdi at gera nakað ítøkiligt við henda áhugan. Leingi hevði hon hildið, at tað bar ikki til at fáast við glasskering á henda hátt, sum hon tekst við í dag. - Eg fann útav, at tað let­ ur seg gera at arbeiða við køld­um glasi, og at hetta var ein arbeiðsháttur, sum eg saktans kundi brúka í Før­ oy­um, sigur Mikkalina, sum fekk tað endaliga skum­pið til at byrja sítt egna glas­virk­ semi, tá ein vin­mað­ur, sum er glasblásari í Danmark, for­taldi henni, hvussu hon skuldi bera seg at. Alt fyri eitt fór Mikkalina und­ir at savna eina rúgvu av til­fari bæði á internetinum og í bókum um glasskering og neyðugu amboðini. Síða­ ni var hon eisini á háskúla í Danmark í tveimum um­før­ um, har tey góvu frálæru í glas­skering. Síðani byrjaði hon at rigga kjallaran heima við hús til, soleiðis at hon kundi fáast við ítrivið har. Rætti­liga skjótt sá hon, at fólk vóru áhugað í tí, hon til­ evnaði úr glasi. - Saman við fleiri øðrum vísti eg ta einu ferðina fram í Múllers Pakkhúsið, og eg minn­ist, at alt bleiv skrætt burt­ur. Eg keypti amboð og meira tilfar við teimum peng­unum, sum eg forvann mær frá tí framsýningini, og so gjørdi eg enn fleiri lutir, for­telur Mikkalina, sum tá læn­ti ein ovn úti í býnum. Til ber næstan at siga, at líka síðani fyrstu fram­sýn­ ingina hevur tað gingið slag í slag, og inntøkurnar frá søluni av teimum ymsu glas­ lutunum hava gjørt, at hon í summar kundi flyta í høl­ini í Verthúsinum, har hon bæði hevur handil og verkstað. Eisini hevur hon í dag sínar egnu ovnar og onn­ur amboð til at gera glas­lut­ir­nar við. - Eg hevði eina kenslu av, at hetta kundi blíva gott, og eg valdi at fylgja tí góðu kenslu­ni. So leingi tú gert tað, so kann ikki ganga heilt gal­ið, sigur Mikkalina. Var noydd at tora Mikkalina dylir ikki fyri, at hó­ast tað hevur gingið henni væl við glasfyritøkuni, so er tað ikki bara bara sjálv at fara undir eina fyritøku. - Tú kanst ætla, at eg havi havt svøvnleysar nætur, har eg havi hugsað, um hetta nú eisi­ni var eitt gott hugskot ella ikki. Eg hugsaði ”hvat Mikka fylgir tí góðu kensluni - Onkuntíð skalt tú tora bara at leypa útí tað. So leingi tú hevur eina góða kenslu um tað, so kann ikki ganga heilt galið. Tað havi eg funnið útav, sigur 52 ára gamla Mikkalina Norðberg, sum er glasskeri og kend fyri litríku glaslutirnar. Nú er hon kosin at vera Ársins Íverkseti 2014 og hevur stórar ætlanir við tí, sum einaferð bert var eitt ítriv