mikudagur 23. apríl 2014síða 55

Sosialurin nr. 46 · 24. apríl 2014 15 VIKUSKIFTI seldur á uppboði. Teir kundu kosta nokk so fitt. Magin varð nýttur til kík, eins og kálvar eis­ini vórðu nýttir til hetta endamál. Hetta var áðrenn boyur vóru komnar. Eg havi tvær ferðir verið í grind í Viðvík. Fyrru ferðina kom kortini einki burtur úr. Veðrið øtlaði, og vit máttu seta upp á Kirkju. Eina aðru ferð vit fóru í grind í Viðvík var lág­ættarbrim í Hattarvík. Vit fóru so yvir til Kirkju og læntu bát har. Hetta tók sína tíð, og vit vóru ov seinir til drápið. Hetta var ein lítil grind, men vit fingu tó eitt sindur av grind heim við okkum. Jarðarmóður í Fugloy Læknahjálp kundi vera sera avsíðis. Stóð á mátti læknabátur koma úr Klaksvík, men tað tók sín hálvan triðja tíma at sigla úr Klaksvík til Fugloyar. Men jarðarmóður var fast á oynni. Seinni gjørdist tað vanligt, at barnakonurnar fóru til Klaksvíkar at eiga. Har eru øll okkara børn fødd. Jarðarmóðirin æt Inga Maria Olsen f. 1888, ættað úr Svínoy. Hon búði á Kirkju og var jarðarmóður í Fugloy í 50 ár. Hon var gift við Martinus Rasmussen. Undan telefonini vórðu grindaboð glaðað av Svínoynni. Staðið, har teir glaðaðu, vísti, hvar grindin var. Telefonin kom fyrr til Svínoyar enn til Fugloyar. Var nakað átrok­ andi varð róð til Svínoyar at ringja! Tað gjørdu kirkjumenn eisini. Konfirmeraður og so... Eg bleiv so konfirmeraður í Klaksvík í 1938, har eg eisini gekk til. Hetta tók 14 dagar. Prestur var tann kendi N.J. Rasmussen. Vit vóru seks konfirmantar úr Fugloy, fimm gentur og ein drongur. Tá var einki meira gjørt burtur úr kon­firmatiónina, soleiðis sum gjørt verður í dag. Tað ráddi bara um at sleppa sær út aftur til Fugloyar sum skjótast mánamorgun. Eg búði á Stongunum hjá mostur míni, Margrethu, sum var gift við Aksel hjá Húsa Póli, kendur frá Lítlubeding saman við beiggj­ anum Poul. Poul átti bil. Hetta var ógvuliga forkunnugt, tí tá vóru ikki meira enn einir fimm bilar í Klaksvík. So eg slapp onkran biltúr, hetta var sera spennandi. Kona Poul var Hanna, ættað úr Norðragøtu. Tá eg so var konfirmeraður var at taka hond í øllum heimaarbeiði í bygdini. Tað var nógv at taka hond í sum hoygging, velting og torv. Men so var eisini at fara í bát. Men í 1943, tá eg var 19 ár, fór eg til skips. Hetta var við tí fyrsta Skálaberg, har tann gamli Mortan í Hvannasundi var skipari. Hann var góður at vera við. Poul Juel í Grótinum var maskin­ meistari. Tá merkti man ikki so nógv kríggið, sum tað hevði verið fyrru árini. Vit vóru á ísfiskaveiðu undir Íslandi. Tað var ikki so nógvur toskur at fáa, tað var mest upsi. Roynt var eisini at fáa flatfisk. Hesin gav góðan prís í Bretlandi. Manningin mundi vera einir 20. Tann 23. mars 1944 hendi ein syrgilig van­lukka við Skálabergi. Hetta var túrin aftaná, at eg var við. Teir fingu eina fylling, og Tummas Hansen úr Leynum var raktur av snodlu­línini, fór á sjógv og fekst ikki aftur. Tað var roynt at bjarga honum við at blaka hon­um bjargingarkransar, men tað eydnaðist ikki. Hetta var ógvu­liga syrgiligt. Konan sat eftir við 15 børnum. Summi av teimum vóru tó tilkomin. Eg var eisini niðri við at selja í Aberdeen, og aftaná søluna fóru vit til eitt litið pláss at taka kol. Eg var tveir túrar við Skálaberg í 1943 og tveir í 1944. Í 1948 var eg við Esther hjá teimum á Segl­ hús­inum. Vit vóru á Suðurlandinum við snøri. Eg var við tveir túrir, men fór ikki við tann triðja, tá var eg heima og hoyggjaði. Martin Heinesen var skipari. Annars plagdi eg eisini at rógva út i Klaks­ vík við Eystnes. Vit royndu eisini eftir kalva undir Íslandi um summarið. Annars merktu vit einki til kríggið í Fugloy uttan minur. Eg var eina ferð nærindis, tá ið ein mina brast. Hetta var kortini so mikið frá bygdini, at eingin stórvegis skaði hendi. Okk­ urt flogfar kundi síggjast viðhvørt. Tað leikaði meira á í teimum stóru pláss­ unum, og nógv fólk rýmdi út á bygd, har tað var tryggari. Tað komu eisini fleiri út til okkara, enntá úr Sørvági. Jólaskipið í 1941 vistu vit um, um vit sóu tað ikki, tað var afturundir bygdini. Minnist bara dagin eftir, at hann lækkaði, og tá sóust rekar inni á víkini. Men Hattarvík er ikki reka­pláss, so einki kom á land. Ættin So giftist eg í 1949 við Olgu. Eg var 25, og hon var 23 ár. Hon doyði í 1994. Olga var úr Svínoy, men hon var nógv úti í Hattarvík hjá ommu síni í Útistovu beint við hjá okkum, so tað var ikki so langt at fara. Tað var annars nokk so nógv samband mill­um Fugloy og Svínoy. Tað vóru eisini fleiri giftur millum oyggjarnar. Tað var lætt at koma ímillum við báti. Mamma mammu var Malene Clemine úr Útistovu í Hattarvík, og pápin var Johannes Sivert Petersen. Tey búðu fyrstu árini í Hattarvík, har tey elstu børnini vóru fødd, men tey fluttu so til Svínoyar. Olga áttu 10 systkin, tey vóru Hans Elias f. 1925, Fridolga Jørgina f. 1927, Jákup f. 1929, Karsten Engelbrecht f. 1931, Peter Michael f. 1933, Jørmund f. 1935, Herluf f. 1926, Sigga Christina f. 1938, Mary f. 1942, Ásly Jensa f. 1942. Míni systkin vóru Johan Jacob f. 1925, Mourentius Rensustein f. 1926, Algot f. 1927, Leon f. 1929, Frida Malena f. 1930 og Gilbert f. 1937. Mamma doyði í 1951 og beiggin, Gilbert, datt oman sama ár. Hann var farin í Skorðarnar at fleyga. Her datt hann oman. Kamar Klein, sum fyri kortum er deyður, var saman við honum. Hann plagdi onkuntíð at greiða frá hesi hending, tá hann hevði orðið í Betesda. Líkið kom ikki aftur. Gilbert gjørdist bert 14 ár, so hetta var sárt. Tøkk til Símun Hetta var so endin á hesi frásøgnini hjá Símun. Vit takka honum so miriliga fyri hetta íkastið hann hevur latið til at lýsa sína heimbygd og oyggj, sum er ein perla í Føroyum. Komandi partur: Komandi fríggjadag verður fyrsti partur av frásøgn av Kirkju. Símun hevur nógvar myndir av sínum á sambýlinum á Heygnum, har hann býr. Her er tað abbasonurin Hallstein, sum hevur medvirkað til hesa frásøgn, saman við síni Sáru Tyrlupallurin hevur gjørt tað munandi meira liviligt í Fugloy Símun situr undir tvíburunum Sjúrði og Kertin Símun Gullaksen. Hann eigur 23 abbabørn og 25 langabbabørn Veiða við snaru var nokk so vanlig