hósdagur 22. mai 2014síða 32

Sosialurin nr. 58 · 23. mai 2014 4 VIKUSKIFTI kent meg øðrvísi – Líka mikið hvussu gott eg havi havt tað, og hvussu góð míni nærmastu hava verið við meg, so havi eg altíð kent meg øðrvísi. Í dag hugsi eg sjáldan um, at eg eri ættleidd, men tað eru løtur, har eg tonki, at alt hevði verið lættari, um eg bara var sum øll hini. Tað sigur 21 ára gamla Anitha K. Mortensen, ið sum tvey ára gomul bleiv ættleidd úr India. – At vera ættleitt barn í Føroyum hevur sína fyrimunir og vansar, sigur Anitha K. Mortensen Samrøða Rannvá G. Fossaberg rannva@sosialurin.fo Fyri 19 árum síðani kom tann tá tvey ára gamla Anitha K. Mortensen til Føroya at búgva hjá eini familju, sum skuldu vera hennara mamma, pápi og beiggi. Tvey tey fyrstu árini í lívinum hevði Anitha K. Mortensen búð í einum stórbýi í India, sum nevnist Madurai, men nú skuldi lítla gentan fáa eitt heilt nýtt lív í Føroyum. Anitha K. Morten­ sen bleiv ættleidd úr India til Føroya, og her hevur hon verið líka síðani. – Eg kenni meg sum ein føroying, og so hvørt eg eri blivin eldri, er tað blivið lættari at hava eina øðrvísi út­ sjónd enn flest onnur, sum búgva her. Í dag hugsi eg sjáldan um, at eg eri ætt­ leidd og havi ein annan húðarlit enn hini, men tað var ikki altíð líka lætt at vaksa upp í Føroyum sum ættleitt barn, sigur Anitha K. Mortensen, sum dag­ liga gongur á Handilsskúlanum í Havn á øðrum ári. Var á barnaheimi Anitha K. Mortensen hevur bert av­ mark­aðar upplýsingar um tey fyrstu tvey barnaárini, tá hon enn var í India. – Eg endaði á einum barnaheimi, stutt eftir at eg varð fødd, tí mamma mín í India var ov fátøk og illa fyri til at kunna taka sær av mær. Barnaheimið var ikki á eins lágum støði og tað, vit ofta síggja í sjónvarpsdokumentarum um barna­heim í til dømis Rumenia, men vit børnini vóru nógv einsamøll og lógu fyri tað mesta, sigur Anitha K. Mortensen. Hon heldur ein steðg og kemur síðani í tankar um, at hon minn­ist okkurt frá barnaheiminum, hóast hon var heilt lítil. – Eg havi eina mynd í høvdinum, sum er frá barnaheiminum, og tað er rima­songin, sum eg lá í. Eg minnist væl rimar­nar, fortelur Anitha K. Mortensen. Eitt annað, sum hon ikki minnist, men sum onkuntíð kann koma á hana, er kenslan av at vera einsamøll. – Onkuntíð merki eg eina kenslu av ein­semi, og tað stavar ivaleyst frá hasi fyrstu tíðini á barnaheiminum, har eg ikki kom í samband við onnur, upp á sama máta sum eitt lítið barn van­ liga ger. Barnaheimið var í roynd og veru bara eitt stað, har fólk avleveraðu ella heint­aðu børn, sigur Anitha K. Mortensen. Navnið á biologisku mammuni kennir hon, men hon veit einki um pápan. – Hann áni eg einki um. Veit ikki, um tað bara var ein tilvildarligur mað­ur, sum mamma mín bleiv við barn saman við, ella um tey hildu saman sum par. Tað bleiv heldur ikki upplýst fyri fólk­ unum á barna­heiminum, tá eg kom hagar, greiðir Anitha K. Mortensen frá. Altíð vitað sín uppruna Tá føroysku foreldrini hjá Anithu K. Mortensen fingu hana til Føroya, høvdu tey bíðað í trý ár. Frammanundan høvdu tey ein son, ið var trý ár eldri enn Anitha K. Mortensen, og eisini hann var ættleiddur úr India. – Eg havi altíð vitað, at eg eri ætt­leidd, men eg havi ongantíð sett spurnar­tekin við tað. Soleiðis var veru­leikin bara. Mamma fortaldi mær ofta, hvussu tey vóru komin eftir mær í India, og hon dugdi rættiliga væl at for­klára mær, hvussu alt hetta hekk saman, tí í øllum førum, so helt eg altíð, at mín søga tóktist so ljósareyð. Av tí sama hugsaði eg ikki stórvegis um tað, at eg var úr einum øðrum landi og í veru­leik­anum hevði onnur foreldur, for­telur Anitha K. Mortensen. Hon heldur, at tað hevur verið ein stórur fyrimunur, at hon eisini hevði ein beiggja, ið eins og hon er ættleiddur úr India. Beiggin er tó ættleiddur úr New Dehli, meðan Anitha K. Mortensen er úr Madurai, sum liggur í sunnara parti av India. – Foreldur míni valdu at ættleiða tvey børn, tí tey hugsaðu, at tað møguliga var lættari, um vit vóru tvey. At eg havi havt ein beiggja, sum eisini er ætt­leiddur og eins og eg myrkur í húð­ini, hevur avgjørt hjálpt mær og verið við til, at eg ikki havi kent meg so einsamalla, sigur Anitha K. Mortensen. Trupult í fólkaskúlanum Tá Anitha K. Mortensen hugsar um, hvussu tað hevur verið at vaksa upp í Føroyum sum ættleitt barn, er hon skjót at svara: – Tað skal eingin ivi vera um, at eg havi altíð trivist væl í Føroyum og geri tað framvegis. Eg havi eisini havt eini fantastisk foreldur og onnur góð fólk rundan um meg, men tað broytir bara ikki upp á tann veruleikan, at eg eri ættleidd, síggi annarleiðis út enn flest onnur og av tí sama stundum kenni meg øðrvísi. Og tað hevur avgjørt ikki Havi altíð