hósdagur 22. mai 2014síða 33

Sosialurin nr. 58 · 23. mai 2014 5 VIKUSKIFTI mynd: Álvur Haraldsen altíð verið líka lætt, staðfestir Anitha K. Mortensen. Tað var serliga, tá Anitha K. Mortensen byrjaði í fólkaskúlanum, at hon legði til merkis, at hon var annar­ leiðis í mun til hini børnini. – Í barnagarðinum hugsaði eg ongan­tíð um tað, men tá eg so fór í skúla, byrjaðu onnur børn at gera meg var­uga við, at eg hevði eina myrka húð og sum heild eina øðrvísi útsjónd enn tey, sigur Anitha K. Mortensen og heldur fram: – Eitt, sum eg altíð havi hildið verið keðiligt, er, at í Føroyum verður ofta sagt við børn, at tey líkjast tí og tí per­ són­inum í familjuni. Ongantíð segði nakar soleiðis við meg, og tað helt eg altíð var so keðiligt, tí eg vildi eins og hini børnini líkjast onkrum, sigur Anitha K. Mortensen. Hóast hon treivst væl í skúlanum og fekk góð vinfólk, vóru árini í fólka­ skúlanum stundum hørð. – Eg minnist, at tað ofta var strævið, tí fóru vit upp at kjakast um eitthvørt ella skeldaðust, sum børn nú einaferð gera, so skuldi mín úðarlitur altíð onkurs­vegna nevnast. Tað irriteraði meg og gjørdi meg kedda, tí tað hevði jú einki at gera við tað evnið, sum vit kjak­aðust um, fortelur Anitha K. Mortensen og leggur afturat: – Tað var jú mitt veika punkt, og nakað, eg ikki fekk gjørt nakað við, og tí gjørdi tað meg eisini ofta kedda, sigur Anitha K. Mortensen, sum eisini upplivdi discrimination, tá hon spældi fót­bóltsdystir, sum hon hevur gjørt í nógv ár. – Onkuntíð havi eg upplivað, at mann kjakast um eitt fríspark, og so brádliga skal mín húðarlitur nevnast. Tað skilji eg ikki heilt. Eg bleiv ógvuliga kedd av tí sum yngri, men eldri eg bleiv, minni legði eg í tað, sigur Anitha K. Mortensen. – Tá eg hugsi um hasi árini, so haldi eg, at tað var strævið, tí eg bleiv alla­ tíð mint á, at eg var nakað, sum hini børnini ikki vóru. Kanska tí at flokks­ felagar­nir ikki vistu nóg væl av, at tað búgva altso børn í Føroyum, sum ikki síggja út sum føroyingar. Har haldi eg, at for­eldur eiga eina uppgávu at fortelja børn­um sínum, um hvussu tað heila nú eina­ferð hongur saman, og hví summi børn eitt nú eru myrk í húðini, sigur Anitha K. Mortensen. Tankarnir leita til India Øll hesi árini Anitha K. Mortensen hevur búð í Føroyum hevur hon ikki hugs­að stórvegis um India – og tó. – Fyri nøkrum arum síðani settu vit okkum í samband við barnaheimið í India, fyri at spyrja okkum eitt sindur fyri um mina biologiska mammu. Vit fingu tey boðini, at mamma hevði fingið ein nýggjan sjeik, og fekk hann frænir av, at mamma átti eitt barn við ein­um øðrum manni, kundi hann gera júst sum honum lysti við hana. So tey bóðu okkum um at kontakta fólkini, ið gera Sporløs-sendingarnar, greiðir Anitha K. Mortensen frá. Fyri tveimum árum síðani vendi Anitha K. Mortensen sær til Sporløs, men tað bleiv ongantíð til tað, at tey skuldu fara til India. Onkuntíð hevur hon hugsað um at royna enn einaferð. – Men hinvegin veit eg ikki heilt, um eg havi hug til tað longur. Nú havi eg líkasum mitt egna sjálvstøðuga lív, eg veit, hvør eg eri, og havi ikki sama tørv á at hitta biologisku mammu mína, eins og eg hevði, tá eg var tannáringur, sigur Anitha K. Mortensen, sum sigur fleiri orsøkir vera til, at hon enn ikki hevur funnið fram til mammu sína í India. – Eg eri bangin fyri, hvussu hon sær út, og um eg bara als ikki líkist henni. Tað geri eg ivaleyst ikki, tí eg havi livað undir heilt øðrvísi og betri um­ støðum her í Føroyum, og eg eri bangin fyri, at júst tað kann gera meg vón­ brotna. Harafturat veit eg heldur ikki, hvussu eg reageri, um so er, at hon livir undir vánaligum korum og verður illa viðfarin. Skal eg so bara fara aftur til Føroya og lata sum einki, sigur Anitha K. Mortensen. Hóast lívið sum ættleidd ikki altíð hevur verið líka lætt, slær Anitha K. Mortensen fast, at hon er glað og takk­ som fyri, at hon kom til Føroya. – Nú eri eg eisini vaksin og upplivi ikki á sama hátt sum fyrr, at eg eri annar­leiðis í mun til hini. Kanska eru fólk eisini við at gerast meira von við at síggja fólk við øðrvísi húðarliti, og eru meira tilvitað um at fortelja børn­ unum, um hví so er, sigur Anitha K. Mortensen. – Eg haldi heldur ikki, at eg hevði riggað í India. So hevði eg ivaleyst verið gift við onkrum ókendum manni, gingið við hasum bindinum á høvd­ inum og verið noydd at lært hindi. Tað hevði als ikki verið eg, sigur Anitha K. Mortensen og flennir.