hósdagur 10. juli 2014síða 20

nr. 78 · 11. juli 2014 8 VIKUSKIFTI er eingin forðing – Onkur vildi kanska hildið, at eg geri mær lívið trupult við at gifta meg við eini gentu, ið ofta er sjúk og innløgd orsakað av epilepsiherindum, men soleiðis havi eg tað als ikki. Sjúkan skal ikki forða mær í at gifta meg við henni, sigur Osvald P. Hansen. Tann 27. juli skulu hann og Karis í Liða, sum bæði eru úr Havn, giftast giftast Rannvá G. Fossaberg rannva@sosialurin.fo – Tað hevur stóran týdning fyri okkum, at vit ikki bara skulu vera daman og sjeikurin hjá hvørjum øðrum. Bæði hava vit tann hugburðin, at tað er antin alt ella einki, og tí hava vit eisini longu frá fyrsta degi tikið hetta forholdið seriøst. Soleiðis siga tey bæði 32 ára gamli Osvald P. Hansen og 23 ára gamla Karis í Liða, sum um tvær vikur skulu giftast. Ein dagur, sum tey gleða seg til og eisini gera sær nógar tankar um. – Eg ivist ikki í, at alt onkursvegna verður øðrvísi, tá vit eru gift, og avbjóðingar verða eisini á vegnum, men tað er ein nattúrligur partur av tí, og øllum hasum skulu vit nokk finna útav, sigur Osvald, og Karis leggur afturat: – Ja, nú fara vit at flyta í íbúð saman, og tað skulu vit líka venja okkum við, og man ikki onkrar diskussiónir verða tá, heldur Karis skemtiliga fyri. Visti ikki Karis var forelskað Tað byrjaði alt fyri skjótt tveimum ár­ um síðani. Karis og Osvald kendust gjøgnum felags vinfólk og plagdu javnan at síggjast eitt nú á møtum í Ebenezer. – Osvald var onkuntíð inni hjá okk­ um, tí hann og systir mín hava felags vin­fólk. Eg plagdi so eisini onkuntíð at vera partur av selskapinum, og tað summarið 2012, at eg líkasum ordiliga legði merki til hann, fortelur Karis. Osvald hevði eisini fingið gott eyga á Karis, men visti ikki heilt, hvat hann skuldi bera seg at. – Har var bara okkurt heilt serligt við henni. Ein deilig persónligheit, hon er frísk í tí og eisini stuttlig at vera saman við. Og so er tað eisini útsjóndin. Karis er ótrúliga vøkur, sigur Osvald og hyggur smílandi yvir á Karis. Osvald visti tó ikki, at Karis dámdi seg og fegin vildi læra hann betur at kenna. – Eg royndi at koma við onkrum teknum, men tað fekk hann ikki ordiliga við, so eg mátti simpilthen bara siga tað við hann. So eg fortaldi hon­um, hvat eg helt um hann, og at eg gjarna vildi brúka meira tíð saman við hon­um, greiðir Karis frá. Næsta hálva árið sóust tey rættiliga ofta, og tá tey minnast aftur á ta tíðina, sum eina góða og stuttliga tíð. – Vit koyrdu nógvar, langar biltúrar og fóru ofta út at eta, minnist Osvald. – Ja, og so gjørdi tú mær eisini døg­ urða í tíni íbúð. Tú plagar annars ikki at tíma so væl at gera mat, sigur Karis og bæði fara at flenna. Hugsaði um sjúkuna Hetta hálva árið, tey lærdu hvønn ann­ an at kenna, upplivdi Osvald eisini, hvussu sjúkan epilepsi, sum Karis hevur, ávirkar hana og hennara ger­ andis­dag. Sjúkan VIT SKULU GIFTAST tema í summarvikuskiftinum