hósdagur 21. august 2014síða 34

nr. 94 · 22. august 2014 6 VIKUSKIFTI vildi gera alt fyri meg. Tað var gott, at eg ikki visti, hvussu skilnaðurin á gravar­bakkanum fór at vera. Tað hevði eg ikki klárað, um eg visti tað eg veit í dag. Hvar var Sólvá í øllum hesum? Møttust í Noregi Sólva var í Noregi í 1980 og her møtti hon Henningi, og tey gjørdust góð. -Eg var smekkforelskað og hann var mín fyrsta stóra kjerligheit. Vit gingu sam­an og í 1983 fór eg at læra til frisør. Hetta gekk fyri seg í Havnini. Eg var liðug í 1987 og tá giftust vit á Strondum og hildu risa brúdleyp fyri 400 fólkum í bygd­a­r­húsinum. Síðan fluttu vit til Noregs, har Henning hevði hús og hann hevði innrættað frisørsalong í kjallara­ num, sum stóð klár, tá ið vit komu yvir. Tá ið vit høvdu verið gift í fýra ár kom fyrsta barnið, sonurin Olaf og siðan komu Paula og Ragna. Vaksin nógv seinasta árið Ragna kemur inn. Hon tekur koyri­kort í hesum døgum og stríðist við ferðslu­ lógina og koyring. Paula, sum gong­ur á handilsskúlanum hevur plan­ir um at gerast politistur. Og Olaf er móð­ur av arbeiðsdegnum, teir seta eini Norð­ setur­hús upp á Strondum, og tað dámar hon­um, stutt til arbeiðis. Tey eru øll nógv merkt av at hava mist pápan og tað hevur knýtt systkini enn meira sam­an. Hann var tann bleyta typan, sum ikki setti mørk og skuldi nakað sigast í heiminum, var tað Sólvá, sum setti knyklar í brýr og øll børn hava brúk fyri báðum síðunum. -Eg eri vaksin ella ment skjótt hetta sein­asta árið sum einkja. Eg slerdi græs­plenu­na fyri fyrstu ferð í lívinum í gjár. Eg eri óruddilig og Henning var tað øvugta. Og nú taki eg upp. Eg havi ikki orð fyri sorgini. Ein troyst var und­ir jarðarferðini. Tað vóru andlitini á øllum einkjunum á Strondum, sum eg møtti. Eg hugsaði, at tá ið tær hava klár­að tað, tá klári eg tað eisini. -Tað var gott, at eg møtti Henning. Bet­ur mann fær mann ikki og hann var eisini ein góður pápi. Vit fingu 26 ár saman og náddu at halda stórt silvur­ brúd­leyp. Vit livdu saman, sum um vit skuldu liva altíð og nú havi eg lært. Nú gongur bønin til Gud um at eg skal kenna vilja hansara og einki annað. Henning var kendur millum strand­ ing­ar. Hann arbeiddi hjá kommununi við fyrifallandi arbeiði og var sera fitt­ur í hondunum Niðri við Bátafisk, niðri á ytsta havnalagnum á Strondum, beint uttanfyri brimgarðin og staðið hev­ur allarhelst eitt navn, sum eg ikki minnist nú, standa tvey neyst. Tað eina hev­ur Henning sett í stand til eitt lítið og noss­ ligt summarhús. Hetta hevði hann stóra gleði av at gera,men fekk ikki heystað ágóð­an av tí. Og heima var hann altíð í sving við okkurt, og fekk ting gjørd liðug. Hitt neystið eigur Hilmar Kass og tað er meira at rokna sum eitt vanligt neyst og onki galið er í tí. Lívið í Eyrgøtu 13 gongur víðari. Sólvá rekur sína fyritøku og gevur skallut­um og tunnhærdum føroyingum meira hár og børnini eru í fullari ferð við at menna seg til lívið. Ein partur av teimum vitjar í tonkunum ofta inn til Sjóvar til gravsteinin har navnið á pápa­num er meitlað í stein. “Elskaði ma­ð­ur og pápi, Henning Funderud, f. 26/1-1956 – d. 20/8-2013. Takk fyri kær­leika og umsorgan. Í lenistólinum hjá Henning liggur hundurin. Hann erí djóra­heimi­num og er altíð beint í løtuni her og nú, hann stúrir ikki, hann syrgir ikki og hann minnir húsfólkini á, at tað er júst soleiðis vit eiga at liva fyri tað allar­mesta. 55 ára gamal einkjan á síni síðu í hjúnarrúminum. Her meitlar sorgin Sólvu til eina nýggja kvinnu og ein nýggja byrjan Mynd: Jústinus Leivsson Eidesgaard