mánadagur 22. desember 2014síða 42

Jólini 2014 14 blaðið samrøða Jóannes Hansen joannes@sosialurin.fo Profetur er ikki vanvirdur uttan á sín­ um egna heimstaði, millum sítt egna skyldfólk og í sínum egna húsi! Soleiðis tók Jesus til, tá ið hann var í fedrabygd síni. Sabbatin fór hann at læra í sýnagoguni, har tey vóru sligin av undran yvir vísdómin og kraftar­ gerðirnar, og tey spurdu, um hetta ikki var træsmiðurin, sonur Mariu, og um ikki Jákup, Jóses, Judas og Símun vóru brøður hansara, og um systrar hansara ikki vóru her hjá teim­um. Hetta – at profetur er ikki vanvirdur uttan á sínum egna heimstaði – er vorðið orðatak. Eitt nú hevur tað verið knýtt at bæði lærarum og prestum við til­sipingini, at tað ikki er so heppið at vera lærari ella prestur í sínum egna heim­staði. Hanus á Gørðum er klaksvíkingur við stórum K, og síðani 1. august í 2008 hevur hann verið prestur í heim­ stað­num ella, sum tað formelt eitur, í Norðoya vestara prestagjaldi. Fyrstu tíðina var hann avloysari, men 10. januar í 2010 varð hann innsettur í kallið sum sóknarpresturin, ið hevur ábyrgd av kirkjubókini. Hanus, sum er ættaður av Gørðum í Klaksvík, og konan Mena, sum er ættað uppi í Gørðum á Strondum, búgva í prestagarðinum á Brekku. Jákup Magnussen flutti inn í nýggja prestagarðin í 1973, og har hava prest­arnir verið drúgvir, tí umframt Magnussen og Hanus er Niels Pauli Danielsen einasti presturin, sum hevur búð har. Mena og Hanus eru nýmótans presta­hjún. Hon er sjúkrasystur og ar­ beiðir í skiftandi vaktum sum heima­ sjúkra­systur. Hjá prestum eru jólini sum hjá fótbóltsspælarunum í Onglandi. Tá er styttri millum setningarnar á pallinum, enn tað annars er. Seinnapartin leygar­ dagin undan 4. sunnudegi í advent situr prestur við skrivaraborðið og fyrireikar seg. Hjúnini eru mest sum liðug at taka upp eftir bindiklubba jólafrokostin, sum kvøldið fyri var í prestagarðinum. Tvey ára gamli Jósef spælir við bilar, og 4 ára gamla Ester syngur Let it go umaftur og umaftur. Setningurin Kennir tú hetta at vera arbeiði ella kall? – Hjá mær er eingin ivi. Tað gamla var prestakall, og tá ið eg kenni meg at vera í tí, sum eg frá smádreingi hava longst eftir og kent meg kallaðan til, so er talan um kall. Kallið er eisini lívsstílur. Eg eri prestur allan sólarkringin runt og allar dagar í vikuni, í vikuskiftunum og í høgtíðunum. Vit hava sáttmálaásetta frítíð. Tá plaga vit viðhvørt at fara út á Strendur til verforeldrini at spenna frá Og hvat fæst tú við? – Dagarnir eru fjøltáttaðir, og teir líkjast ikki. Eitt eru kirkjuligu tæn­ asturnar, sum eru fleiri nú, enn tær hava verið. Millum annað tí vit skipa fyri tí, sum vit nevna skrúvu guðs­ tænastum og fríggjadagshugna. So er tað alt hitt. Um ikki annað er á skránni, so royni eg at skipa dagarnar soleiðis, at heimavitjanir eru á skránni fyrrapartarnar, og tíðliga seinnapartin siti eg við skrivaraborðið. Hvat gongur tað út uppá? – At vera við til at bera sóknar­ børnunum glaða boðskapin. Eg plagi at nýta myndina um nýtestamentliga túrin úr Jerusalem og til Emmaus. Hann fylgdist við teimum, læt skriftirnar upp fyri teimum og tók sær av honum, sum ivaðist. Ynskið og tráðanin er at vera við til hetta og at friðurin, sum eg eigi í hjartanum, skal eisini lutast øðrum. Hevur tú fokus á serligum bólk­ um? – Ynskið er at tæna øllum, sum búgva her í sóknini. Men sjúkrahúsið liggur frammarlaga. Eg havi gott samstarv við starvsfólkini, og tey vita, at eg eri altíð klárur, um sjúklingarnir bera ynski fram um at tosa við prest ella um ynskið stavar frá teimum næstu. Tey flestu avvarðandi eru óroynd, tá ið sjúka rakar og sorgin nívir, og eingin okkara verður útlærdur í at siga lívinum hesu megin farvæl. Eg kenni tað sum forrætt at fáa høvi at vera við til at tosa við og biðja fyri og við teimum, ið liggja lágt og teimum, sum eru um tey. Tað ber eisini við sær, at jarðarferðartænastan verður nátúrligur partur av lívinum, um tað ber til at siga tað soleiðis, og eg raðfesti frammarlaga eftir jarðarferðina aftur at vitja tey avvarðandi. Nógv á skránni á jólum Jólaaftan verður mikudagin. Tá ið guðs­ tænastan í Christianskirkjuni verður liðug, fara prestur og familjan norður á Garðar at halda jólaaftan saman við foreldrum hansara, Hildigunn og Helga Simonsen. Áðrenn tey sessast við borðið, er dagurin væl bookaður: – Fyrrapartin jólaaftan lesi eg altíð jólaevangeliið í tveimum sambýlum her í býnum. Klokkan 14 er jólaguðstænasta á sjúkrahúsinum. Tá ið prestaloysi er í grannalagnum, so hjálpast vit at, og í ár skal eg hava guðstænastu klokk­an 16 í Gøtu, og so runda vit av í Christianskirkjuni klokkan 17. Jóla­dag eri eg yviri í Árnafirði og heima í Kunoy, og 2. dag verði eg saman við Jóannesi Purkhús, sum fyri stuttum er liðugur við lesturin í Aarhus, í Christianskirkjuni. Viðareiðis prestur, Maria Jørdal Niclasen verður í Christianskirkjuni jóladag, umframt at hon um jólini fer at røkja starvið eystan Múlan. Triðja jóladag skal eg víga trinni hjún, og so er síðsti sunnudagurin í 2014 á skránni, sigur Hanus á Gørðum. Tað verður roknað við presti upp undir jól? – Sum aðra staðni so hava vit guðs­ tænastur fyri barnagørðum og skúlum. Tað eru gleðiløtur. Nú 80 ára gomlu Sigruna Juul Samuelsen her í Klaksvík havi eg kent alla mín tíð. Hon hevur gjørt fjøruti jóla­dekoraktiónir, sum eg fái loyvi at bera teimum, sum hetta síðsta árið hava mist og onkrum øðrum eisini. Tað ræður um at føla seg fyri, Hann heldur seg ikki vera serliga akademiskan, men aðalmálið er at vera við til at luta gleðiboðskapin við øll, og serliga eru tað tey sjúku og veiku, sum liggja 36 ára gamla klaksvíkinginum á hjarta Hanus er prestur millum síni egnu 36 ára gamli Hanus á Gørðum hevur verið prestur í heimstaðnum síðani í 2008