týsdagur 20. januar 2015síða 42

vika 4 l 19. januar 2015 10 vikutíðindi Ólavur Waag Høgnesen Tað sigur 82 ára gamli Jósvein á Hædd. Hvønn leygarmorgun svimja hann og konan Lillan saman við fleiri øðrum Hvønn leygarmorgun millum kl. 9 og 10 fara 20-25 pensiónistar útí í svimjihøllini í Klaksvík. Millum tey trúfastastu eru Lillan og Jósvein á Hædd. Jósvein, sum stundar til tey 83, sigur, at honum hevur altíð dámt væl at svomið. Hann greiðir frá, at nógv varð svomið í barnaárunum, bæði í hylunum úti í Grøv og á Borðoyarvík. Fastir fúsir úti Grøv – Vit vóru nakrir vágsheygadreingir, sum trúliga vóru úti Grøv. Umframt meg, so vóru tað John Matras, Eli Mikkelsen, Alex Sólstein, Jóan Magnus Johannesen og Ove Frederiksen og helst onkur aftrat, sigur Jósvein. Mest varð svomið í hylinum, men tað var ikki óvanligt at skifta ímillum at svimja í hylinum og at svimja á sjó­ num. Skúlin legði stóran dent á svimj­ ingina, og Hákun Djurhuus var svimji­ lærari hjá Jósvein og teimum. Oftast varð svomið í hylinum. – Men viðhvørt var farið á Hellis­ enda. Klæðini á helluna, kavaðu so av stabbanum har og svumu inn til kaiina og aftur á Hellisenda. Tað passaði við skúlatíman. So í aftur spjarrarnar og í skúlan, sigur Jósvein. Tók hægsta svimjimerkið – Eg haldi ikki, at eg sigi ov nógv, tá ið eg sigi, at eg var í betra endanum, tá ið tað kom til svimjing, sigur Jósvein, ið fekk øll trý svimjimerkini, sum tað æt. Tað lægsta var A- og tað hægsta var C-merkið. – Tá ið man tók C-merkið, so skuldi man kava, og eisini bjarga einum. Úti við bunkarendan stóð ein mina frá kríg­num, og av henni kavaði man, greiðir Jósvein frá. Kundi endað heilt galið Eina ferð var brúk fyri at duga at bjarga. – Eg mundi vera 11-12 ára gamal, og ein, sum var um tvey ár eldri, kom illa fyri úti í hylinum, hann fekk ikki luft og panikkur kom í hann. Eg leyp úti og fekk fatur á honum. Men hann treiv eisini í meg – hann var størri og sterkari enn eg, og hartil leikaði hann óður í ørviti, so vit mundu báðir komið illa fyri, men eg fekk so drigið hann inn ímóti hyljarkantinum, har Niels Michael Knudsen fekk fatur í hann, minnist Jósvein. Niels Michael var einasti vaksni persónur harúti tá. – Tá var eg illa skølsettur, tí tað kundi endað heilt galið, tók Niels Micha­el ikki um endan tá, sigur Jó­ svein. »Svimjingin betýðir alt!« Leygardagssvimjingin er meira rólig, flennur hann. Tá ið eg spyrji hann, hvat svimjingin hevur at siga fyri tey bæði, hann og konuna, so er hann skjót­ur at svara: – Tað betýðir alt! Man fært rørt seg og brúkt allan kroppin, man kemur millum fólk, og aftaná, so fær man mangan eitt gott prát í hitarúminum. Um alt møguligt! Vinnulív, politikk, lokal viðurskifti og onkra góða søgu eisini … men tá ið prátið kemur inn á KÍ og fótbólt, tá eri eg langt off-side, flennir Jósvein. – Vit ganga eisini nógv, og serliga Lillan er ófør til tað. Gongutúrarnir eru góðir, og svimjingin er eitt fínt punkt­ um fyri vikuna, tá ið tað kemur til at halda seg í gongd, sigur Jósvein. Eitt vælsignilsi fyri bygdina Inntil fyri einum tveimum árum síðani svumu Lillan og Jósvein 2-3 feðir um vikuna. Tey bæði eru samd um, at tá ið svimjihøllin kom í 1974, so var tað eitt stórt frambrot. Nú hon er sett í sera góðan stand og mangt er komið aftrat, er hon sannur fongur fyri bæði ung og gomul. Vit eru ógvuliga glað fyri svimji­ høllina og góð við hana eisini, ikki minst tí starvsfólkini altíð eru so blíð. Svimjihøllin er eitt vælsignilsi fyri bygdina, og eisini fyri eysturoyingar og onnur við, sum brúka hana nógv, siga Lillan og Jósvein at enda. olavurwaag@gmail.com Ogn Mikkjal Joensen í Norðurstovu – Svimjingin betýðir alt! – Mótsett fyrr, tá ið man arbeiddi, so hevur man ov mikið av tíð nú. Tað er umráðandi at fáa rørt seg og at hava samband við onnur, siga Lillan og Jósvein á Hædd Mynd: Per á Hædd