týsdagur 27. januar 2015síða 10

Mikudagur 28. mikudagur 2015 · Nr. 11 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 samrøða Vilmund Jacobsen Tað var hin 29. desember í fjør, at Annfinnur Garðalíð varð valdur til nýggjan for­ mann í Føroya Skipara-og Naviga­tør­felag. – Eg var ikki heima, tá eg varð valdur, men var um­borð á Skansanesi sum stýri­mað­ ur. Vit lógu í Noregi. Ringt varð dúgliga til mín, tí eg stóð fyri vali í nevndini í fe­ lag­num. Eg valdi at stilla upp­aftur. Men, eg varð so upp­ringdur aftur, tí nú varð eg vorðin fyrst valdur. Tað føldi eg sum eina álitisváttan. Eg varð eisini spurdur, um eg vildi taka av at gerast fo­ r­maður í felagnum, nú fyrr­ verandi formaðurin, Eyð­stein Djurhuus, hevði boðað frá, at hann stillaði ikki upp­aftur, hvørki til nevndar­val ella formansval. Eg tók av møgu­ leikanum at gerast formaður, og eg skilti, at tað var ein samd nevnd sum valdi meg til formann. Herfyri skifti Nærvarpið í Vestmanna orð við Annfinn Garðalíð, og Sosialurin hevur fingið loyvi at endurgeva úr prátinum. Ein stór avbjóðing Annfinnur sigur, at hon­um dámar væl slíkt nevndar­ ar­beiði sum tað í Føroya Skip­ara- og Navigatørfelag, og hann heldur, at tað er fantast­iskt nú at standa á odda fyri felagnum. – Her eru nógvar avbjóð­ ingar, og tað er greitt, at slíkt fakfelagsvirksemi ikki altíð koyrir eftir skinnaranum. Neyðugt er at duga at finna semjur, og tað er greitt, at nógvar mýkingar verða, bæði so og so. Slíkt arbeiði krevur nógva orku og tekur ofta drúgva tíð. Vit hava nýliga staðið yvirfyri einari stórari avbjóðing í samband við strand­ferðslumálið, har eisini limir hjá okkum arbeiddu 1. jóla­dag undir protest. Spurn­ ingurin um samsýning fyri sigl­ing 1. jóladag endaði í gerð­ar­rættinum, og hetta málið er ikki liðugt enn. Hann vísir á, at beint nú standa eisini samráðingar við Reiðarafelagið fyri før­ oysk fiskiskip fyri durum, og í kjalavørrinum av hesum koma so samráðingarnar við Reiðarafelagið fyri føroysk farmaskip. – So her verður nokk at tríva í. Tað er heilt sikkurt. Annfinnur Garðalíð sigur, at tá hann hann varð valdur til formann í felagnum, slapp hann ikki heim beinanvegin. – Eg slapp ikki til arbeiðis í nýggja starvinum. Valið fór sum nevnt fram 29. desember, og tá lógu vit faktiskt í Noreg og bíðaðu eftir at fara víðari til Amsterdam í Hálandi. Eg royndi at fáa eina avloysing, men tað læt seg bara ikki gera. Eg fekk boð um, at eg hevði bara at fylgja við til Hálands og allar helst eisini upp til Noregs aftur. Eg gjørdi greitt, at eg mátti fáa eina avloysing skjótast tilbar, tí tíðin í nýggja starvinum var longu byrjað. Eg varð loyst­ur av í Noregi og kom so heim 10. januar í ár. Vit høvdu so okkara fyrsta fund í fe­lag­num 12. januar. Anfinnur Garðalíð var tó ikki nýggjur í Føroya Skipara- og Navigatørfelag, tá hann tók við sum formaður. – Eg hevði verið í nevnd felagsins í eini seks ár og var eisini næstformaður í felagnum. Men, tá tú gerst for­maður og skalt sita við stýri­pinninum, eru nógv ym­isk ting at taka atlit til. Sjálv­andi er tað lættari sum nevndar­limur at sita rund­an um fundarborðið og annað­ hvørt vera fyri ella ímóti tí, sum er til umrøðu. Sum for­maður beint fyri nýggjar sam­ráðingar noyðist tú eitt nú at sita og skriva sam­ráð­ ingarupplegg. Hann vísir á, at eitt slíkt samráðingarupplegg er ikki bara sum at siga tað. – Nú skalt tú halda teg til paragrafir og stykkir, og tú hevur eina sjómanslóg at ganga eftir. Her er nógv at taka hædd fyri, og sam­ráð­ ingaruppleggið skal verða orðað ógvuliga væl, um tað ikki skal verða feiðað av borð­inum. Tá uppleggið so er hand­að, er tað lukkað, og tá ber ikki til at koma við meira. Hevur tú tá gloymt nakað, sum er rættiliga týðandi, er tað ikki gott. Annfinnur gjørdist skipari Tá Annfinnur Garðalíð seint í níti­ár­unum fór at hugsa um at taka sær eina sjó­ vinnu­út­búgving, var eitt av krøvunum, at hann skuldi hava víðkaða frá­far­ingar­ roynd í 10.flokki, men hann hevði bara gingið í nakrar fáar krákumánaðir í 8. flokki. – So, her møtti eg einum stórum trupulleika. Eg meld­ aði meg tí til eitt mari­timt fyrireikingarskeið á Maskin­ skúlanum. Her kundi eg fáa víðkaða fráfaringarroynd við einum skeiði á fimm mán­ aðir. Tað var hart arbeiði. Her vóru onkrar lærugreinar, sum eg ikki hevði havt í fólka­skúlanum, eitt nú kemi. Eg hevði havt ógvuliga lítið av fysikk. Samanumtikið hevði eg ikki peiling av nógv­ um av tí, sum eg her skuldi læra. Men, líkamikið. Eg kom so ígjøgnum tað skeið­ið og slapp inn á skip­ara­skúla. Her dumpaði eg í ein­ari lærugrein, men eg klár­aði so heimaskipara og fekk kjans beinanvegin sum stýri­maður við mínum heima­skipara­ prógvi, samstundis sum eg hevði hesa einu lærugreinina á skiparastøði hangandi. Hesa lærugrein tók eg árið eftir, og tá fekk eg mína skipara­útbúgving. Eg náddi mínum málsetningi - um so henda eina lærugreinin og soleiðis eisini skiparaprógvið mátti bíða eitt sindur. Hann vísir á, at eitt er at fáa eina útbúgving. Ann­að er at sleppa at brúka hana, men í hansara føri slapp hann at brúka sína út­búgv­ing bein­ anvegin, tá hann longu við sínum heima­skipara­prógvi byrjaði at sigla sum stýri­ maður. – Eg loysti eisini av sum skiparin í ein túr, men so bleiv hetta skipið, eg tá var við, selt. Hetta var garnabáturin, Vesturland. Tá skipið var selt, fór eg í holt við nýggju eigararnar beinanvegin, og nýggju eigararnir vóru Thor í Hósvík. Eg spurdi reiðaran, sum var Hans Andrias Joen­ sen, um eg, sum tá hevði siglt við hesum skipi í eina tíð, kundi sleppa at halda fram, nú teir áttu skipið. Jú, tað skuldi eg sleppa. Tað var í februar hetta árið, at Thor keypti skipið. Í apríl, tá eg hevði verið umborð í tveir mánaðir, spurdi eg Hans Andrias, sum sjálvur var skipari umborð, um eg ikki kundi fáa ein frítúr. Tá sigur hann við meg, at nú kundi eg fyrst taka ein frítúr, og tá eg so kom umborð aftur, skuldi eg sleppa at føra skipið, með­ an hann sjálvur tók ein frítúr. Tá fór eg mín fyrsta túr sum skipari í reiðarínum Thor. Annfinnur sigur, at tá teir komu inn aftur eftir henda túrin, spurdi skiparin og reiðarin, um hann ikki kundi taka ein túr aftrat sum skipari, tí sjálvur hevði hann ikki stundir. – Eg helt, at nú eg var ný­ klaktur skipari, var hetta ein góð avbjóðing, og eg haldi eisini, at tað gekk rímiliga væl. Eftir eina stutta tíð ringdi Hans Andrias til Annfinn og spurdi, um teir báðir kundu hava ein fund saman. – Eg møtti upp í Hósvík, og tá segði reiðarin, at nevndin í Thor var komin ásamt um at seta meg sum fastan skipara, og tað gjørdist eg ógvuliga glaður fyri. Tá segði Hans Andrias, at nú hann hevði verið saman við mær, dámdi meg væl og hevði álit á mær, vildi reiðaríið bjóða mær henda skiparakjans. Hetta var gott fyri meg at hoyra. Eg haldi, at tað gekk væl hjá mær sum skipari, og Hans Andrias var ógvuliga væl nøgdur. Eini trý ár seinni segði hann við meg, at nú var skipið útbetalt, og tað átti eg mín stóra lut í. Sjálvandi hevði eg ikki megnað hetta einsamallur, men saman við einari raskari manning. Eg treivst ógvuliga væl umborð og hevði gott fólk aftrat mær. Eg byrjaði umborð á Vesturland í 2003 og fór ikki av aftur skipinum fyrr enn í 2012. Formans­ starvið stór avbjóðing - Her eru nógvar avbjóðingar. Neyðugt er at duga at finna semjur, og tað er greitt, at nógvar mýkingar verða, bæði so og so, sigur Annfinnur Garðalíð, ið nú stendur á odda fyri Føroya Skipara-og Navigatørfelag, sum í næstum fer undir samráðingar við Reiðarafelagið fyri føroysk fiskiskip - og síðan undir samráðingar við Reiðarafelagið fyri farmaskip Annfinnur Garðalíð