Sosialurinarkiv
Sosialurin 2015-03-12, síða 40
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

hósdagur 12. mars 2015síða 40

‹ fyrra síða allar 40 síður

Tekstur á síðuni

FRÍGGJADAGUR 13. MARS 2015 SOSIALURIN 30 Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 40 T að undrar framvegis fleiri enn bara meg, at skatta­goldna ferðasølan við øllum sínum gylta reypi og øllum sínum milliónum úr felags­kassanum bara megnar at selja tann eini dagin av so nógvum í ár, tá sólin ikki sæst yvirhøvur. Og hendan eina dag sæst hon ikki í nakrar fáar minuttir. Men hesar minuttirnar hava yvir 8.000 útlendingar keypt. Kanska fer sólin als ikki at síggjast í Føroyum allan hendan ólukkudag, heldur ikki, tá hon ikki skal síggjast. 20. mars í 2015 er dagurin, øll gleða seg til, tí sólin fer ikki at síggjast. 20.mars er eisini várjavndøgur. Øll heitini á døgum í álmanakkanum eru gjørd fyrr í tíðini, tá árið hevði fýra árstíðir, vár, summar, heyst og vet­ur kallaðust tær. Nú er bara tann eina eftir, heystið. Men enn hevur eingin tikið á seg at endurskoða og dagføra álma­ nakkan, so hann er eftir­far­andi. 20. mars er fríggjadagur, og fólk, sum arbeiða, hava sæð møgu­leikan at veiða sær eitt langt vikuskifti (tað er sum sam­ hugaverkføllini hjá fakfeløg­ unum, tey eru altíð fríggjadag). Fólk noyðast at hava frí 20.mars. Lærarar og pedagogar kunnu ikki hava børnini, tá sólin ikki sær. Og kanska fer at bera til at grilla 20. mars. 20.mars er ein dagur, sum ikki kemur aftur í okkara tíð. Jú, 20.mars verður aftur næsta ár, men tá ger sólin sum hon vil. Arbeiðsplássini, har sum fólk noyðast at vera, fara at hava kaffisteðg klokkan 09.40, tá ljósdemparin er skrúvaður heilt niður, og fáa sær sólarkaffi. Ella 09.40 pluss. Tí einki í Føroyum byrjar, tá tað eigur at byrja, so sólarmyrkingin byrjar eisini seinni enn kunngjørt. Føroyingar vilja annars brúka sínar frídagar at fara hagar, sólin skínur oman og niðan allan dagin á tamb, D-vitaminir og bíligt sólkrem. Útlendingar, sum ikki tíma long­ur at liggja yrkadagar burtur til bræð­ ingar, sum Ívar segði, eru farin at leita eftir innihaldi í lívinum og koma hendan vegin, higar, sum tað stendur í sanginum, »sólin sjáldan sær.« Sólarmyrking er, siga tey, sum vita tað, tá mánin sníkir seg fram um sólina fyri at vinna tíð. Men hvat nú, um hvørki sólin ella mánin síggjast um morgunin 20.mars? Tað er meira enn so sannlíkt, ikki fifty- fifty, men 20-80. Fáa øll ferðafólkini so pengarnar aftur? Tað fer, um so verður, at krevja eykajáttan úr skattakistuni. Tað verður eingin sólstrálusøga. Men hinumegin sólina sæst sólin. Føroyar eru til sølu, tá sólin ikki sæst. Føroyingar sleppa at standa undir neystunum við sínum sólarmyrkingaroptimistabrillum, tí balkongin, tey bestu plássini, eru seld útlendingum. Og har er útselt. Hagin er stongdur, ikki tí hann er einskildur, men tí hann er seldur ein dag uttan fyri harutíð. Í onkrari bygd fagna tey sólini við kaffi, tá hon sæst, um hon sæst, aftur eftir ferðina á vetrarbreytini. Men sólarkaffi verður ikki selt út­ lendingum. Tað er annars hvørt ár. Í gjár komu tjøldrini so. Tey av­ lýsa ikki fyri veður. Tey eru ikki komin at síggja sólarmyrkingina. Tey plaga bara at koma í mars, so tey kunnu rýma fyrr. Koma líka at venda hjá tjóðini, sum valdi sær tjaldrið sum eginfugl. Allir aðrir fuglar í Fuglabókini enn tjaldrið eiga tann heiðurin uppibornan. Men alt hatta við tjóð er romantikkur so ella so. Dunnan er ikki romantisk, hon er bara fitt. Og gásin er væl gødd. Krákan hevur humor, og hon er frek. Ravnurin er ein fani og kolasvartur afturat. Hønan ger nyttu og sjó­ fuglarnir kunnu etast, um nakar er eftir. Songfuglarnir kúra í búri, og starin bínir á mønu hjalsins. Tjaldrið bara larmar og heldur seg vera. Hinumegin sólina sæst sólin Høgni Djurhuus fekk Móðurmáls­ viðurslønina 2012 Høgni Djurhuus MYND: HEINESEN MYNDIR Yrki: Lesandi / sangari Bústaður: Keypmannahavn Hvat ætlaði tú at blíva, tá tú bleivst vaksin? – Eg droymdi um at selja Tupperware – og so sjálvandi um at sleppa at standa á einum palli og undirhalda. Hvat burdi hitt kynið vitað um títt kyn? – Menn skulu helst ikki vita ov nógv um kvinnur, tí so hvørvur spenningurin. Teir skulu elska okkum, komplimentera okkum og flenna at okkum – í røttu raðfylgju. Hvat burdu børn vitað um tað at vera vaksin? – At tað er stuttligt, men ótrúliga dýrt. Hvat var seinasti dreymurin, tú gjørdi til veruleika? – Eg havi akkurát lært meg at binda, og tað er fantastiskt! Um eg tordi, so hevði eg: – Flutt suðureftir! Hvat hevði gjørt heimin til eitt betri stað? – Takksemi, tolsemi og fyrigeving. Nær vart tú seinast veruliga ovfarin? – Tá ið tvey ára gamli sonur mín í gjár segði »Slappa av, mamma!« Tað seinasta, tú hevur lært, er at: – Onki er so ringt, at tað ikki er gott fyri okkurt. Tann støðuga ringa samvitskan snýr seg um, at tú: – At eg brúki mina tíð for ófornuftigt. Og at eg gloymi at svara sms-boðum. Enda setningin: Føroyingar burdu … … allir búð í Føroyum! BAKSÍÐAN Anna Nygaard