hósdagur 26. mars 2015síða 16

Fríggjadagur 27. mars 2015 sosialurin 36 Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 16 Óli Jacobsen Hans A. Djurhuus yrkti í tímanum Tað var í tímanum hjá Øssur, at Hans Andreas yrkti sangin »Í góðum veðri hann dyrgdi«. Tó var sangurin broyttur eitt sindur aftaná. Men fyrst greiðir Øssur frá um hoygging Øssur Debes 5. partur V it byrjaðu at hoyggja eina viku eftir Ólavsøku. Nógv var at hoyggja. Var terrin vánaligur, var ofta hoyggj­ að út móti oktober mánað. Um hoyggj­húsið gjørdist fult, varð des sett uttan­ fyri hoyggjhúsið. Fyrst eg minnist, plagdi Petur í Hoyvík og Cristian farbróður at hjálpa pápa at sláa. Mær dámdi væl at sláa, so seinri slógu Niels, beiggi mín, og eg. Pápi hvesti, hann dugdi sera væl at brýna líggjan, so tað var eitt spæl at sláa. Tað hvein í fyri hvønn sveip. So bleiv rist. Tá ið avsett var, bleiv klúkað, og eina løtu seinni var klúkurin vendur. Móti kvøldi bleiv nulvað. Morgunin eftir vóru nulvingarnir ristir út, so varð aftur klúkað og vent. Um kvøldið varð gjørt upp í sátubørn. Morgun­in eftir vóru sátubørnini rist út. Seinna­partin var hoyggið koyrt inn. Hetta var tó alt eftir, hvussu terrin var. Nú er henda gamla hoyggingin við at fara í søguna. Um vetrarnar, tá ið neytini og veðragjólingur stóðu inni, mátti farast á trøðna eftir hoyggi. Eg plagdi at fara eftir hoyggi og hevði hoyposa við. Farið var yvir eftir traðunum, myrkt var og ofta vánaligt veður. At koma oman í hoyggjhúsið og hoyra brimið og onnur ljóð úr fjøruni var huldisligt, so eg skundaði mær inn og læt hurðina aftur. Tað var tungt at draga uppí ein hoysekk, sum varð stappaður so fast tað bar til. Við hvørt hevði eg tveir sekkir, tá hevði eg fetil við. Fetilin var lagdur um báðar sekkirnar, borið varð við fetilin um pannuna. Alt hetta dámdi mær væl at fáast við. Býtið av fjalllombum Pápi var fjallmaður í Hoyvík, á Húsum, hjá Poul Müller, og í Norðradali. Um várarnar var lønin ull. Tá ið ullin skuldi nappast, var hon løgd upp á loftið undir takvindeygað. Vit sótu øll á gólvinum og nappaðu. At nappa er at hála broddin av. Hetta var tungt arbeiði, so man var eymur um fingrarnar. Tá ið ullin var nappað, varð hon vaskað og send á spinnaríið, sum lá við Sandá. Edvard Samuelsen í Horni átti spinnaríð. Hann búði niðast í Tvørgøtu, har bóru vit ullina og fingu hana aftur sum tógv. Tá ið pápi var á fjalli, plagdi eg at vera á rætt­ini, tá ið teir komu við gonguni. Onkuntíð slapp eg við at reka. Á Húsum var rættin undir Kráku­gjógv. Bóndahúsini vóru á Húsabrúgv, har parkeringsøkið er í dag. Eg havi verið við at reka haftseyð frá rættuni oman á Húsabrúgv. Annað frambeinið á lombunum verður bundið upp, so tey ikki kundu sleppa til rýmingar. Lønin um heystið var eitt fjalllamb, í Hoyvík tvey lomb. Tey størstu veðurlombini vóru vald til fjalllomb. Fjalllombini vórðu niðurbundin og løgd í túnið. Býtt var ímillum fjallmenninar á tann hátt, at teir lótu hvør sín lut til hann, ið býta skuldi. Hetta kundi til dømis vera ein felli­ knívur. Hesin blandaði so lutirnar saman og legði ein lut á hvørt fjalllamb. So tók hann lutin upp av hvørjum lambi og rópti, hvør átti tann lutin. Eigarin fekk tað lambið. Torv Vit høvdu torvheiðar inni í Bu, eisini kallað Kettuurðin, ovarlaga, har Villingardalsvegur nú er. Torvtíðin byrjaði um várið. Man hevði eitt »mópot«, sum varð ein sneis, sum var potað í vøllin fyri at finna, hvar mógvur var. Tað kundi eisini fáa ein ábending um, hvussu nógv var til. So var skorið við torvskera. Torvurnar vóru stakkaðar við torveygað. So var borið burtur, man legði nakrar torvur tvørtur um arm­ar­nar, gingu so og breiddu tær út á vøllin. Síðan vóru torvurnar vendar og so settar upp. Tríggjar og tríggjar vóru settar upp á kant ímóti hvørja aðrari. Tá ið turt var, varð fylt í sekkir. Síðani vóru sekkirnir bornir við fetli oman á Sundsvegin, á leið har handilin Mylnan er. Jón hjá Gynnu kom við lastbili, sekk­ir­nir vórðu fyltir uppí og koyrdir oman til okk­um. Torvið var borið inn í kjallaran, har tað var stáplað upp aftan fyri kjallaratrappuna og fram við útveggin til kjallarahurðina, sum tá var fyri endan á húsinum. Tá farið var í torv, fóru vit fyri dagin og høvdu mat og drekka við. Øll vóru við, mamma, pápi, omma og vit fýra systkini. Gingið var niðan­eftir Hoyvíksvegnun, yvir á Háls á leið har rundkoyringin er í dag, niðan eftir Sunds­ veg­num. Haðani var gingið niðan undir fjallið. Tá var eingin Villingardalsvegur. Vit børn spældu í góðveðrinum, og vit hjálptu eisini til. Tá ið vit settu okkum at eta varð kynt bál, har vit sótu. Gott skótalív Tá ið eg var átta ár byrjaði eg sum úlvungi. Tíggju ára gamal byrjaði eg sum gulur skóti í Skótalið Sigmund Brestirsonar í aðru patrulju, kallað Ternan. Skótahúsið stóð á Bakkahellu. Gingið var nógv í haganum, ofta var farið niðan í Varaholið. Á hvørjum ári vóru páska- og summarlegur. Í 1941 vóru vit heima á Sandi. Vit búðu í Losjuni, gingið var um alla oynna og vit vóru í hvørjari bygd. Mourits Mohr av Sandi, ið seinri var lærari hjá mær á Tekniska skúla, kom at vísa okkum, hvar Gívrunarholið var. Í 1942 vóru vit í Vestmanna og búðu í skúlanum. Vit gingu um Mýrarnar og fjøllini har umleið, eisini gingu vit frá Vestmanna til Saksunar. Í 1943 vóru vit í Fuglafirði. Vit búðu í skúl­anum, gingu um fjallið til Hellurnar og aftur. Í 1944 vóru vit í Klaksvík, har vit búðu í eini gamlari hermannabarakk. Gingið var til Árnafjørð, Norðtoftir, Ánirnar, Skálatoftir, Strond og øll fjøllini har umleið. Eitt árið vóru vit í Suðuroy. Vit gingu frá Tvøroyri um fjallið til Kirkjuvatn omanfyri Fámjin. Har lógu vit í telti og gingu túrar har umleið. Vit vóru í kirkjuni í Fámjin, har fyrsta føroyska flaggið hongur. Ein túr gjørdu vit frá Fámjin til Sumba við opnum báti. Siglt var undir Sumbiarbjørgum og Beinisvørði innanfyri drangarnar til Sumbiar. Haðani gingu vit upp á Beinisvørð. Renning við Tingakrossi Tann 22. apríl í 1943 stílaði blaðið »Tímin« fyri tingakrossrenning úr Tjørnuvík til Havnar. Verland Johansen hevði gjørt tingakrossin, ið var úr eik. Vit skótarnir vóru fluttir við báti, bili ella til gongu, hagar hvør skuldi standa. Eg rann brekkuna niðan frá Norðradalsskarði, har eg handaði næsta skóta tingakrossin. Allir lut­tak­ararnir fingu skjal fyri luttøkuna. Mítt ljóðaði so: Siðsøga Øssur eigur allar myndirnar í hesum parti. Í hoyna. Ragnhild, mamma Øssur, ristir