týsdagur 31. mars 2015síða 16

Mikudagur 1. apríl 2015 · Nr. 38 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 nøvn Mamma og pápi giftust í 1950, tey vóru bæði ættað úr Sandavági og búsettust tey oman fyri Lon, har pápi var uppvaksin. Meðan vit vóru smá, var mamma heimagangandi og pápi sjómaður. Seinni fór mamma út at arbeiða. Hetta dámdi henni væl. Mamma! tú gekst høgt uppí at passa okkara barna­ heim, og saman við pápa gavst tú okkum trimum systkj­unum, Alis, Tummas og mær góð barnaár, íð eg minn­ ist aftur á við gleði. Tit søgdu okkum, at vit vóru ikki bara trý systkin, vit áttu eisini eina systur sum var farin heim til Jesus pápa, bert 2 dagar gomul. Hon var fødd 06. Nov 1952. Tit ynsktu at minnast hana saman við okk­um. Á hvørjum ári á henn­ara føðingardegi, fingu vit pannukøkur til millum­ mála. Hon er grivin í kirkju­ garðinum í Sandavági sam­an við ommu og abba í faðir­ ætt. Tað var gott at vaksa upp oman fyri Lon í Sanda­vági. Í Knarrigøtu, nú Lonar­strætið, vóru nógv børn í mín­um barna­árum. Túnið og sand­ urin vóru okk­ara spæli­pláss, og har møttust vit sanda­ børn at spæla bólt, blikka og onnur útispøl. Minnini eru góð og har var gott saman­ hald í grannalagnum. Tá vit sum børn komu heim úr skúla, stóð tú mamma klár við onkrum góðum til matna, og pannukøkurnar, sum tú bakaði, vóru av teim­ um allarbestu. Pápi tú tókst tær av skúlatingunum sam­ an við okkum og dugdi tú so væl at greiða frá, serliga frá tí, sum søguligt var. Tú elskaði at lesa søgur fyri okkum, serliga minnist eg til teknirøðir, sum tær dámdi so væl at lesa og flenna at. Mamma tú dugdi so væl at seyma og binda. Tú seym­ aði nærum øll klæðir til okk­ um. Eg kann minnast, at tú sat langt út á kvøldarnar og sniðgav og seymaði. Ja, tá tær víðu buksurnar vóru móti, var eg ein av teimum fyrstu, sum gekk í hesum smartu buksunum. Hosurnar og vøtturnar, íð mamma bant til alla familj­ una, og onnur við, verða seint gloymdar. Vit vóru nógv sum fingu gleði av teim­ um. Somu­leiðis er tað við køk­unum tú bakaði, serliga eru tað sprutturnar og træ­ stamman og ikki at gloyma fríggjarakøkuna, sum vit nú bert kunnu munga eftir. Eftir at vit vóru vaksin gleddust mamma og pápi, tá vit komu at vitja. Har føldi man seg vælkomnan og elsk­ aðan, og tað bleiv borðreitt við øllum góðum. Serliga var tað um heystið, tá fjallið var fyri - minnist enn luktin av tí góðu vambasúpanini, tá eg kom í vikuskifti. Ommubørnin hava øll fingið tilknýti til Sandavág. Omma og abbi tóku við gleði ímóti teimum, tá tey komu at ferðast á sumri og vetri. Serliga minnast tey allar túrarnar á seiðabergið, í haganum, tá flettingin var fyri, allar løturnar við stokk­ um og allar karmarnar, sum tit tóku upp eftir teimum, tá tey høvdu spælt í ánni. Minnini eru góð um tykkum bæði frá Sandavági og tá tit komu til Havnar at vitja. Tað var so stuttligt, tá tit komu í hvíta Mazda bilinum í føðingardag hjá børnunum og altíð høvdu tit okkurt gott við. Tit gleddust eisini yvir langommubørnini, og komu til teirra føðingardag, tey minnast langommu'sa kaku­bil, sum var fyltur við bomm­um. Tit gingu høgt uppí okk­ um, og høvdu áhuga fyri, hvat vit gjørdu, og hvar vit vóru. Tit fylgdu við í skúl­ anum, í arbeiðslívinum, til ítrótt, ja, allastaðni har vit vóru. Góðu mamma og pápi, tað hevur haft so stóran týdning fyri okkum øll, at tit hava verið so góð við okkum og at tit hava haft áhuga í hvussu vit høvdu tað og hvat vit gjørdu, og at tit altíð løgdu okkum í Harrans hendur. Nú er tómligt oman fyri Lon í Sandavági. Mamma bleiv brádliga álvarsliga sjúk á sumri 2009, hon var tá 80 ára gomul, hon búði heima og kláraði seg so væl fram til tann dagin, hon bleiv sjúk. Hetta var ein stór sorg fyri meg og okkum øll, lívið broyttist og bleiv ongantíð tað sama aftur. Eftir at mamma bleiv sjúk, legði pápi árarnar inn 04. August 2009, 93 ára gamal. Hann var tá á ellisheiminum á Sýnini, har mamma vitjaði hann so trúliga ígjøgnum tað 1 ½ árið hann var har. Hon gekk høgt uppí, at hann hevði tað gott, og at hann fekk ta umsorgan og røkt, sum hann hevði brúk fyri, bæði heima og á ellisheiminum. Pápi var troyttur av døg­ um, men hóast tað, so var tað ein sorg at missa hann, hann var so lættur at tosa við og hann var so diplomatiskur og skilagóður, ja eg minnist hann sum ein pápa, sum altíð stuðlaði mær, tá tørvur var á tí. Fimm dagar eftir, at pápi doyði, vóru boð eftir míni elskaðu systur Alis, sum so brádliga doyði sunnu­morg­ unin 09. August 2009, bert 59 ára gomul. Hetta var so óskiljandi og syrgiligt fyri okkum øll, at deyðin so skjótt kom aftur á okkara gátt. Ja hetta var ein syrgiligur sunnumorgun, og tung spor frá LSH niðan til mammu, sum tá lá í barakkini á LSH. við deyðsboðum av einum av hennara kæru. Eftir Alis sita tey sum hon elskaði yvir alt, maður, 3 synir við makum og 5 ommu­børn við stórum sakni og stór­ari sorg. Nú er eitt ommu­barn komið afturat og tað veit eg, at hetta fitta lítla ommu­ barnið eisini hevði glett hana nógv. Alis var so góð við børn, hon var dagrøktarmamma og hava nógv børn notið gott av hennara umsorgan, eisini børnini hjá okkum, sum hon var so góð við. Alis fekk álvarsliga sjúku at drag­ast við í 2007, hon var tolin og bar sjúkuna friðar­ liga. Hóast hon hevði fingið góð boð, so hevur sjúkan nokk gjørt so nógv um seg, at hon hevði fingið mein, og tí legði árarnar inn. Alis var elst av okkum systkjum, hon var okkara stóra­systir, sum vit elskaðu og sóu upp til. Alis var so ófør til hendurnar, hon broderaði, bant og seymaði, hon fekst við mangt annað handaligt arbeiði. Tað sum kom úr hennara hondum, var so vælgjørt, hon dugdi so væl at putla og gav sær tíð at gera alt ordiligt. Hesum nýtti eg ofta gott av. Hon var blíð at koma inn til, og minnist eg manga góða og hugnaliga løtu úti í Eiriksgøtu hjá Alis og Margeir. Mamma kom ikki fyri seg aftur og kom tí ongatíð heim aftur til Sandavágs at búgva eftir henda syrgiliga dagin í juni 2009. Hon lá á sjúkrahúsinum í umleið ½ ár, til hon fekk pláss á Sýnini í december 2009. Har búði hon, til nú hon troytt av døg­um, 86 ára gomul, segði okkum farvæl sunnudagin 15. februar í ár. Starvsfólkið á Sýnini høvdu pyntað mammu í sunnudagsblúsu henda dagin, hon var so fín tá vit komu at vitja hana. Ikki væntaðu vit, at hon fór at doyggja akkurát tá, hóast vit vistu, at tað var tann vegin tað bar. Takk og lov fyri, at vit fingu tann møguleika at sita hjá mammu, hennara síðstu løtu her á fold. Hvíl í friði góðu pápi, mamma og Alis, takk fyri alt tit vóru fyri okkum. Vit elska og sakna tykk­ um. Deyðin er ikki tað seinasta, eg eri bara farin um sýnina. Eg eri eg, tú ert tú. Tað, sum vit áður vóru fyri hvør øðrum, tað eru vit enn. Nevn meg við navni, nýt mítt yndisnavn, práta við meg um leyst og fast, sum vit altíð gjørdu. Lat røddina vera hina somu, hóast sorg og sakn. Flenn, soleiðis sum vit vóru von at flenna saman at onkrum skemtiligum. Hugna tær, brosa, hugsa um meg, bið fyri mær. Lat navn mítt framvegis hoyra uppí okkara húski. Tala um meg natúrliga, ikki við gráturødd. Lívið er framvegis dýrabart, tað er eins og tað altíð var; tað heldur fram øld eftir øld. Deyði og lív hoyra saman. Hví skuldi eg fari úr huga, um eg fór úr eygsjón? Eg bíði bara eftir tær, um eina stund, onkustaðni her í nánd, aftan fyri sýnina. Alt er sum tað eigur at verða. Nomi Minningarorð um míni kæru sum farin eru um sýn: Anna Haraldsen f. 29.01.29 d. 15.02.2015 Theodor Haraldsen f. 03.01.1916 d. 04.08.2009 Alis Ørvarodd f. 13.07.1950 d. 09.08.2009