týsdagur 7. apríl 2015síða 12

Mikudagur 8. apríl 2015 · Nr. 39 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 nøvn Svend Jensen, sum hevur ver­ ið búsitandi í Danmark útvið eina hálva øld, var ættaður úr Trongisvági. Hóast hann hann hevur búð uttanlands í so mong, var hann út í odd og egg føroyingur. Heimbygd hansara, Tvøroyri, átti hjarta hansara, serstakliga Trongis­ vágur, har hann vaks upp. Sum ungur byrjaði Svend at læra til prentara á Før­ oya­tíðindi, sum Jens Dam stjórn­aði. Her vóru vit báðir á heimavølli. Ofta tosaðu vit saman um prenting og hvussu prentingin var, tá ið vit báðir fóru í læru sum prent­arar. Hetta var í teirri tíðini tá ið hvør bókstavur varð settur upp við hond. Men Svend gjørdist ongan­ tíð útlærdur prentari. Hann greiddi mær frá serstakari hending á prentsmiðjuni hjá Føroyatíðindi, sum elvdi til, at hann gavst áðrenn lærutíðin var liðug. Hendingin hevði júst við hondsats at gera, tí meginparturin av einari hond­settari síðu á Føroyatíðindum “fór í fisk”, sum tað eitur á prentaramáli, tá ið ein hondsett síða verður mist á gólvið. Fyrstu ferð eg minnist Svend var umleið 1973, tá ið hann búði í Esbjerg og koyrdi buss. Mong ár seinni – fyrst í nítiárunum – hittust vit aftur. Tá var hann búsettur í Vejle, har hann var oddamaður í at skipa fyri føroyskum møtum í býnum. Men tá var hann ikki sami fermi maðurin. Ein blóðtøppur hevði skalað heilsu hansara so nógv, at hann mátti sita í koyristóli, tí onnur liðin gjørdist lamin. Men hóast mikið tarnaður av likamsveikleika, so bilti heila hansara einki. Hann var sum ein unglingi í sinni og hugsan. Føroysku møtini í Vejle einaferð um mánaðin, vóru honum ein hjartasøk. Sam­ an við konu síni, Helgu, halg­ aðu tey seg hesum verki til tað allarseinasta. Ikki ein­ ans vanlig møti, men eis­ini at koma saman at minn­ast Jesus við breyði og víni, so­ leiðis sum Jesus sjálvur beyð fylgdarfólki sín­um. Hesar løtur vóru seinn­a­partin sunnu­dagar, áðrenn almenna før­oyska møtið. Hann gav hesari lítlu sam­komu navnið Ebe­nezer, eftir Ebenezer­sam­ komuni í Havn. Miðskeiðis í nítiárunum stóð mær í boði at gerast præ­dikumaður í baptista­ kirkjuni í Vejle, har Svend, konan Helga og nakrir aðrir før­oyingar og danir komu saman. Har starvaðist eg í fimm vikur. Ein góð tíð, sum eg ongatíð fari at gloyma. Tann kærleiki og umsorgan, sum Svend, Helga og henda lítla danska samkoman vísti mær, var hjartanemandi. Somu­leiðis tær mongu góðu løt­urnar inni hjá Helgu og Svend. Har hava Birgit og eg sitið mangan við vælbúgvið borð. Tey vóru góð við okk­ um. Svend var stuttligur og dugdi sera væl at greiða fra tí, sum hann hevði upplivað frá barni av. Hann hevði eitt lætt lyndi og var skjótur til látur. Hetta lætta sinnið saman við eini gudstrúgv, sum ikki var eiti, bar hann upp gjøgnum strævnar tíðir og dagar, sum hann bar við einum brosi. Vitnisburðir hansara um Jesus vóru greiðir, tá ið hann greiddi frá, at hann sum ein ungur drongur kom til trúgv í salinum hjá bókbindaranum á Tvøroyri. Bókbindarin var hin kendi D.J. Magnussen, sum hevði bókbindaravirki í heimi sínum. Seinni gjørdi bók­ bindarin sal, eisini í sínum egnu húsum. Har var tað, at Svend hoyrdi eitt klárt og greitt evangelium um Jesus, sum bar syndir hansara á Golgata krossi. Tá ið Svend greiddi frá lívi sínum, so duldi hann ikki fyri at ásanna, eins og P.W. Há­ berg yrkti: Tú tað veit, á Harri kæri, at um enn eg steig, stundum langt av leiðum tínum, tagnaði tó ei røddin tín í barmi mínum: Jesus elskar teg! Mitt í heimsins villa brúsi gleddi hetta meg. Blóðtøppurin broytti lívið hjá Svend, ikki einans likam­ liga, men so sanniliga eisini andaliga. Eftir hetta gjørdist Svend eitt brennandi vitni fyri frelsara sín og helmaði ikki í til sín seinasta dag á foldum. Birgit og eg kunnu siga, at Svend var ein trú­fast­ ur vinur og stríðs­felagi fyri Jesus. Hann og Helga vóru so góð við okkum. Signað veri minni um Helgu og Svend Jensen. Svenning av Lofti – Hevði Árni verið eitt træ, so hevði hann vaksið niðureftir, segði Hermann Jacobsen við Svend Brimheim í einum hálv­rundum føðingardegi hjá Árna C fyri nú mongum árum síðan. Hetta líkasum fyri at staðfesta, at vinmennirnir als ikki vóru samdir um eitt­ hvørt, men at tað kortini var givið frammanundan, at Árni ikki bakkaði ein millimetur. Árni C er ein serskøltur uppá tann stuttliga mátan. Heilt øgiliga tvørur. Men tað kann ein venja seg við og fyrimunurin er, at mann altíð veit, hvar mann hevur hann. Hann er hundrað pro­ sent erligur og reiðiligur og pakkar onki inn. Og tolir tú ikki at hoyra sannleikan, ja, so er trupulleikin tín og bara tín. Sjáldsama óræddur er hann eisini. Minnist nakrar upp­tøkur av honum og Zacha­risi akandi á búkinum eftir eini smalari hyll ovast uppi í Eiðiskolli, haðani Risin og Kellingin sóust sum ørsmáir prikkar langt niðan­ fyri. Eg spurdi, um hann ikki var bangin. Og á sín heilt serliga hátt svarar han: Bang­ in? Nei, hvat ólukkan skal eg brúka tað til?? Beistaktigur er hann eisini. Einaferð koyra vit om­ an til Scalloway í ørindum fyri tá nýstovnaða Sjónvarp Før­oya, tá vit síggja bilin hjá Hermanni Jacobsen uttan fyri gamla slottið. Hetta var ein gamal brúnur Audi 100, sum riggaði so illa, at Her­ mann ikki tordi at sløkkja hann. Bilurin stóð og gekk uttan­fyri. Árni gjørdi ikki beinari enn at stjala bilin, koyrdi hann oman á keiøkið og krógv­aði hann aftanfyri eitt pakk­hús við gomlu sjómans­ pubb­ina. So lúrdu vit und­an vertshúshorninum. Eg havi sjáldan flent so illa, sum tá Hermann kom út av Scallo­ way Castle og upp­dagaði, at bilurin var horvin, dansandi sum ein sansaleysur grinda­ lokkur í illsinni. Hermann, sum leitaði leingi, áðrenn hann fann bilin, var smá­for­ nermaður í fleiri dagar! Árni var rockari áðrenn rockarar vóru til. Eg kom at kenna hann meðan hann enn gekk í leðurjakka og svørt­um dansiskóm, hetta var meðan hann enn var av teimum fermastu í judo og damurnar enn prátaðu um henda famúrskarandi twist­ aran, sum dansaði tær flatar á klubbagólvinum. Nakað soleiðis helt hann sær longri enn teir flestu. Eisini í hesum var Árni uppá tvørs, tí rock & roll og tað sum hartil hoyrir var ikki gamalt heima hjá Con­radi. Árni var ein slóðari innan Sjónvarpsfelagið. Tá Sjónvarp Føroya lá um føðingina var eg ofta við Árna at gera upp­ tøkur til Svf og til út­lendskt sjónvarp, umframt at Árni seinni framleiddi ein stóran part av lýsingunum í sjón­ varp­inum. Her vóru hann og Kemm Poulsen bæði sam­starvs­felagar og kapp­ ingar­neytar, og tí kom eisini okkurt stuttligt burturúr, tí kemiin hjá tí tvøra Árna og tí knappsinta Kemm var ikki altíð soleiðis at fáa at ganga uppí eina hægri eind. Men ótrúliga stuttligt var tað mangan. Árni kann ikki torga vár­ gróður. Einaferð vit vóru uttan­lands í sjónvarps­ørind­ um rendi hann seg í eitt nýtt pollenmet í Jammurbuktini. Eftir stuttum bili mátti hann á intensivu deild, so ovur­við­ kvæmur var hann fyri hes­ um nærmast ósjón­liga fígg­ indanum. Tað hevur seinni eisini plágað hann illa. Og tosa um at vera uppá tvørs. Tá heilsan veru­liga fór at bila keypti Árni sær motor­súkklu. Tað má vera tekin um rímiliga opti­mis­ mu at fáa sær eina stóra Triumph í garasjuna, tá læknarnir annars mæla til at kula niður, leggja seg upp­ afturá, eta medisin og bíða eftir hvat lagnan finnir uppá. Sein­astu tíðina hevur heilsan fleiri ferðir veruliga bilað. Tó so, meira enn so hyggur hann enn inn á gólvið til ein drekka­munn og eitt hugna­ ligt prát. Og hóast ússaligur til tíðir, so hevur hann fleiri jørn í eldinum og fleiri stórar ætlanir. Framum alt hevur Árni altið verið ein góður vinur, hundrað prosent álítandi og altíð fúsur at rætta eina hjálpandi hond. Og gert tú honum eina tænastu, gloymir hann tær tað ikki. Onkrar tænastur hevði hann tó viljað verið fyriuttan – serliga tá onkur vælmeintur hevur ruddað í studionum og Árni onki finnur aftur. Tí hóast hann er eitt róthøvd, so er system í óruddinum. Tað er óluksáliga keðiligt, at fólk sum eru so frísk og hava so góð evni og so nógv at geva av skulu gerast so illa sjúk, at tað forðar teimum at útinna sín dagliga gerning. So Árni, eg fari at runda av við at ynskja tær góðan bata, alt tað besta og hjartaliga tillukku við degnum. Eg vóni tú verður so frægur aftur, at tú fært framt tínar ætlanir. Kenni meg sannførdan um, at Várharra hevur eitt ser­ligt óruddiligt kjallara­ studio til ein slíkan sum teg. Tað fer at standa klárt 7. apríl í 2090, tá tú fyllir hálvt­ annað­hundrað ár, og tá tú av skapara­trongd og berari tvør­ heit hevur filmað, skrúvað, klipt og óruddað í 75 ár aftrat – og í prosessini ríkað alt Før­oya fólk við einum ótali av frá­gera mentanarperlum aftrat! Hjartaliga tillukku! Ó. J. Rólantsson Svend Jensen úr Trongisvági til minnis Árni Conradsson sjeytifimm