týsdagur 7. apríl 2015síða 13

13 Mikudagur 8. apríl 2015 · Nr. 39 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 nøvn 24.03. klokkan 14.05 er ein løta, sum eg ongantíð fari at gloyma. Ein løta, sum eg í langa tíð hevði stúrt fyri, men tíbetur ikki kendi, fyrr enn hon var her. Løtan, tá tele­fon­boðini um, at mín góða vin­kona, Anna, hevur fingið frið, kom. Góða Anna, vit báðar hava so mangan tosað um, at tínir dagar vóru farnir at fækk­ast, men kortini løgdu vit ætlanir. 90 ára føðingar­ dagur skuldi verða næsta ár, tú hálvthundrað og eg fjøruti, og mangan hava vit sitið og ímyndað okkum, at tú skuldi pensjónerast við manér. Í einum ruggu­stóli við stórari sigar í munn­ inu­m, meðan tú bant okkurt plagg­ið og brúkti teg um eitt­hvørt, sum hevði gott av at verða viðgjørt á rættan hátt. Stokkarnir máttu vera við, ongin ivi um tað. Men so kom hatta lortið og for­purr­ aði ætlanina, ella rættari sagt framskundaði hana, tí ráðal­eys vart tú ongantíð. – Jamen, so verður tað bara ruggustólur, sigar, kjafta­slit og stokk­ar nakað fyrr enn ætl­að, segði tú eitt kvøldið, beint sum tú hevði tosað um, hvussu tú hevði tað við, at deyð­in stóð utt­ an fyri dyrnar og bank­aði uppá. Men vit komu ongantíð til ruggustólin, tíverri – men tað ger onki, tí eg haldi, at tú riggar best í tínum hvíta stóli í Niðaru Gøtu ella á sof­ uni undir Klakki. »Jamen, so fái eg ongantíð aftur hatta lekra salatið, sum Anna gav mær hinaferð, tá vit ótu lasagne.« Orðini hjá yngra soninum fullu sum tað fyrsta, eftir at eg hevði borið sorgarboðini heima um, at Anna ikki long­ur er millum okkum. Eitt lítið ting, Anna, góða, men eitt so stórt ting í hans­ ara verð, tí tað er ongin ann­ ar, sum dugir so væl at gera salat, sum tú. Og júst hans­ ara orð, »ongantíð aftur« fingu meg at steðga á.....ong­ an­tíð aftur .... tað er so ræðu­ liga longi, so nei, tað megni eg ikki at hugsa um. Eg blívi so kedd, so kedd. So eg hugsi heldur um, at tað eru júst smáu ting­ ini, sum gera, at sakn­urin og tómrúmið eru so ovur­ hondsstór, men samstundis skapa ríku minnini. Tú hevur sett tíni djúpu fótaspor í al­menna rúminum í Før­ oy­um, allastaðni, har tú hevur verið, tað er ongin ivi um tað. Gløgg, vitug, skørp, beinrakin, ósmæðin, bein­ leiðis í orðum og gerðum, og ja, eg kundi hildið fram. Og júst allir hasir eginleikarnir eru eginleikar, sum tú eisini hevur oyst úr tær í okkara vinalagi, ja, systralagi, tí tú vart ein stórasystir fyri meg. Vit hava flent og grátið saman sum systrar og ikki minst skeldast sum systrar eisini. Eg eigi eina systur, men við tær fekk eg eina afturat, tá vit byrjaðu at arbeiða saman á Sosialinum í 2003. Og tað er mína systur, eg fari at sakna, Anna. Tann stuttliga, álvarasama, bleyta, harða, sterka og djúpa per­ són­in, sum tú framvegis ert, hóast tú ert farin. Ein trúgv og góð vinkona, sum eg fari at goyma djúpt innan í mær. Vinalagið hjá okkum er bara 12 ára gamalt, men tað kenn­ ist, sum eg altíð havi kent teg. Altíð góð í ráðum, tú stóð mær nær og stuðlaði mær gjøgnum truplastu tíð­ina í mínum lívi, og eisini tá vart tú beinrakin. Hóast tung­ar løtur, visti tú júst, nær tú skuldi geva mær ein upp­sang. Og tað vóru fleiri av teimum – tiltrongdir, skal sigast. Journalistikkur fylti eis­ini nógv í okkara práti – sjálv­andi. Vin­konur og starvs­felagar. Fak­felags­ tos var eisini, og tá kundu vit vera rúkandi ósamdar, ser­liga meðan eg var ein av »teimum óndu« í leiðsluni í Kringvarpi Føroya. Á, teir upp­sangir, ið eg tá kundi fáa, og tað bar illa til at siga tær ímóti, tí tú vart so skørp og vælvitandi. Men sigast skal, at tá tú fekst mót­spæl, lurtaði tú altíð. Tú tókst til tín, lurtaði, metti um, hugsaði teg væl um, og so kom eitt aftursvar. Menn­ andi og lærurík kjak, sum eg altíð hevði tað gott við, hóast eg mangan mundi hava hug til at venda eygunum eftir tær. Stuttligu løturnar hava eisini verið nógvar. Tú vart tann mest piparsliga, for­ lovaði kvinnan, eg nakrantíð havi kent. Eg meini so við, hvør ferðast aftur og fram millum Klaksvík og Havnina við urtapottum á bak­setrunum? Ella mundi tað vera kryddaraurtirnar? Líka veit eg, tí hatta var títt øki. Og hvør bindur sín­ar borðlappar? Og hvør etur uppi yvir telduni, með­an hon arbeiðir og er so upp­ tikin av sínum arbeiði, at hon ikki varnast, hvussu mol­ar og annað dryssa niður í telduna? Mangan flenti tú hart, tá eg segði tað við teg – og tó – tú viðurkendi tað. Tú visti væl, hvussu tú vart, og tú stóð við tað – allan vegin. Heilt til tað seinasta. Og tað stuttliga er, at tú og Wille fingu tað at virka. Tit trivust saman, og hvør sær. Hann til sjós, og tú í Havn. Og so møttust tit í Klaksvík. Seinastu árini saman við tær hava lært meg, hvussu skroypi­ligt lívið er. Hvussu týdningarleysir smálutir eru, tá alt kemur til alt. Tí tað snýr seg bert um eittans. At hava tað gott og liva, meðan man kann. Og tað gjørdi tú sanniliga, Anna, góða. Altíð klár, tá man heitti á teg, altíð góð við ráðum, einum drekka­munni við ella uttan mjólk, sjokolátu afturvið og so sjálvandi ein ella tvær Coca Cola eisini. Nú hesar reglur verða skriv­aðar, komi eg at hugsa um tær mongu reglurnar, sum tú hevur skrivað til mín gjøg­num árini. Reglur, sum kundu vekja allar kenslur. Látur, grátur og álvarsemi. Tú hevði orðið í tínum veldi – bæði munnliga og skrivliga – og virðing millum fólk, tí orðini vóru altíð gløgg. Og eg fari hervið at takka tær, mín góða, kera, besta vin­ kona. Takk fyri stuðulin, takk fyri góðu ráðini, takk fyri uppsangirnar og takk fyri eitt gott og ríkt vinalag. Eg fari ongantíð at gloyma teg og altíð at sakna teg. Hvíl í friði, góða Anna. Solby Av hjarta takk fyri alla samkenslu, tá elskaði babba og beiggi Eystein Kollsker andaðist og varð jarðaður. Stóra tøkk til Hera Joensen prest og til tykkara, sum fylgdu Eysteini til hansara seinasta hvíldarstað. Eisini ein hjartans tøkk til tykkum, sum veittu eina hjálpandi hond til jarðarferðina og ervið. Takk fyri blómur, kransar og gávur til Blákrossheimið. Bjørg, Terji og Hans Jacob Hjartaliga takka vit øllum, sum á ymiskan hátt sýndu samkenslu, tá ið okkara elskaði maður, pápi, verpápi, abbi og langabbi Páll F. Poulsen Sumba f. 01.01.1937 – d. 07.02.2015 andaðist og varð jarðaður. Stóra tøkk til tykkum øll, sum vóru um okkum, ringdu, vitjaðu og hjálptu til á ymiskan hátt. Tøkk til kirkjutænarar og sangarar. Tøkk til Sumbiarkórið fyri tykkara vakra sang. Tøkk fyri tykkara hjálp Emma og Dánjal Johan. Stóra tøkk til Patrick prest og til tín góða Guðrun, fyri vøkur minningarorð um abban. Stóra tøkk til tykkum, sum bakaðu og hjálptu til í ervinum. Tøkk fyri blómur, kransar og pengargávur til Sumbiar kirkju. At enda vilja vit takka tykkum mongu, sum fylgdu Páll til hansara seinasta hvildarstað. Harrin signi tykkum øll. Anna Eimy, Hans, Annfinn og Tórður v/familju Rannvá, Frits, Guðrun og Bryndis Til mína vinkonu, Onnu V. Ellingsgaard