hósdagur 11. juni 2015síða 8

FRÍGGJADAGUR 12. JUNI 2015 SOSIALURIN 66 8 PERSÓNSSØGA ið stendur aftan fyri mylnuna og sópar túnið. Trý ár seinni kom djevulin á gátt at heinta sítt. Dóttirin, ið hevði livað reint og tilbiðið Gud seinastu trý árini, hevði baðað sær, latið seg í hvít klæði, og stillað seg inn í ein hvítan ring. Hennara reinleiki gjørdi, at djevulin ikki kundi fáa fatur á henni. Óður vendi hann sær til mylnaran og gav honum boð um, at gentan skuldi haldast burtur frá vatni, so hon ikki fekk vaskað sær, inntil hann kom eftir henni aftur, morgunin eftir. Morgunin eftir kom djevulin eftir gentuni, men tá hevði hon grátið so nógv, at tárini høvdu vaskað hendur hennara reinar. Djevulin kundi tí ikki taka hana, men gav mylnaranum greið boð. – Sker hendur hennara av, annars fái eg ikki fatur á henni. Um ikki, so taki eg teg í staðin, segði djevulin. Hann so gjørdi og skar hendurnar av dóttur síni. Djevilin kom tá á triðja sinni, men aftur hesa ferð hevði gentan grátið so mikið, at tárini høvdu reinsað stubbarnar. Djevulin mátti tá geva upp og fara tómhentur avstað. Dóttirin valdi at fara frá mylnuni og út í skógina at búgva. Hon møtti einum kongi, tey giftust og gentan gjørdist við barn. Djevulin ynskti tó enn at særa hana, og meðan kongurin einaferð er í kríggi, fekk hann tað at tykjast, sum at kongurin vildi gera enda á gentuni og barninum. Hon varð tó bjargað av móðir kongsins, sum sendi hana út aftur í skógina. Og har, undir verju eins eingils, byrjaðu hendur hennara at veksa út aftur. At enda varð misskiljingin tó staðfest, og kongurin, sum elskaði gentuna yvir alt, fann hana úti í skóginum og førdi hana heim aftur til slottið. – Heilt ítøkiliga, tá eg fekk gø í hend­ urnar, og ikki kundi spæla longur, ikki kundi skapa longur, og tá røddin fór, og eg ikki kundi syngja longur, upplivdi eg tað sum, at Djevulin skar hendurnar av mær, sigur Búi Egason Dam. Við tíðini endaði hann í Keyp­ mannahavn, við sambúgva, barni og lovandi yrkisleið innan leikstjórnan. – Tað eru nú fýra ár síðani, at eg skilti, at alt var ikki, sum tað átti at vera. Eg var ónøgdur. Eg fann onga nøktan í nøkrum, eg tókst við. Yvir eitt ár, tvey, kanska, byrjaði eg at broytast. Eg fekk ilt við at hugsa. Eg fekk forstoppilsi. Eg hevði onga seksualdrift longur. Alt tað, sum eg virðismetti, alt tað, sum gjørdi meg til eitt menniskja – at eta góðan mat, var óbehagiligt, eg kundi ikki skapa, tí eg fekk ikki hugsa, gleðin frá seksualdriftiin var burtur – alt hetta hvarv, alt bleiv tómt, greiðir hann frá. Leitaði til yoga Búi Egason Dam greiðir frá, at hetta setti eina andaliga tilgongd í gongd, eina leitan eftir meiningini við lívið. Eins og gentan, ið hevði mist hendurnar leitaði inn í skógin, leitaði hann inn í seg sjálvan. – Stutt framman undan at eg gjørdist sjúkur, varð eg byrjaður at gera yoga, og tað var hagar, eg leitaði nú. Í yoga fann eg aftur tað, sum eg alla tíðina hevði leitað eftir. Eitt samband, inni í mær og uttan fyri meg, við eina megi. Onkur vil kalla tað Gud, onkur Tilvitan, onnur Sjálvi. Tað er ein megi, sum eg ikki heilt kann greiða frá, sigur Búi Egason Dam. Hann greiðir frá, at í yogaini finn­ ur hann ein tryggleika, eina styrki, sum ger, at hann megnar upp- og niður­túrarnar. – Yogiska tilgongdin er ikki lutter idyll, sum man sigur. Alt verður ikki gleði og gaman beinanvegin. Yogan er ein reinsan av kropp og sinni, og tá tú fert undir at reinsa títt sinn, kemur nógv upp til yvirflatuna. Kenslur frá barndóminum, sum tú hevur skúgvað til viks, koma fram aftur. Tað botnleysa dýpið, sum tunglyndi er, er eisini til staðar, men gjøgnum yoga læri eg at koma víðari. Tað er torført, men hetta sambandið, eg havi funnið, ger, at eg vil hesa tilgongdina, sigur Búi Egason Dam. – Nú tá eg hyggi aftur haldi eg, at tunglyndi er sum eitt fræ, sum liggur í tær, sum tú mást ígjøgnum fyri at menna teg sum eitt menniskja, at læra hvør tú ert. Í ævintýrunum mást tú vinna á trøllinum. Hjá mær er tað tunglyndi, greiðir hann frá. Í síni leitan, hevur Búi Egason Dam nú fleiri ferðir verið í India. Hann sigur, at honum dámar ómeta­ liga væl India, og kanska serliga, at hugsunarhátturin har er so nógv minni tengdur at tí rationella. – Í India eru tey nógv meiri opin fyri tí, sum ikki kann greiðast frá, sigur hann og heldur, at hesin hugsunarhátturin líkist meiri tí, sum vit høvdu í Føroyum áður. Mugu ikki avmarka hugflogið – Í føroyskum søgum og søgnum spæla huldufólk ein stóran leiklut, og vit lesa nógv um til dømis hamferð. Áður trúðu fólk, at slíkt kundi henda og kanska hendi tað veruliga, sigur hann. Hann vísir á stuttsøguna Mirakelet eftir William Heinesen. Í hesi søguni dettur ein eldri, klænur maður út gjøgnum eitt vindeyga, og av tí at hann er vorðin so klænur, tekur vindurin hann, og blæsir hann til himmals. Ella soleiðis sær deknurin, sum sær mannin detta, tað. Sonur eldra mannin sær ikki mannin detta, men finnur hann liggjandi undir vindeyganum, og kemur til ta niðurstøðu, at pápin er dottin niður. – Tað veldst um sjónarmiðið, ein hevur. Vit eru givin at undrast um ting, ið henda, og tí eru vit eisini givin at uppliva undrunarverd ting. Vit liva nú í eini ein-dimensionellari verð, har vit einans trúgva tí, vit síggja, sigur Búi Egason Dam og heldur, at vit eru fátækari av hesum. – Við at avmarka, hvussu tú upplivir heimin, avmarkar tú eisini títt hugflog. Og við at avmarka títt hugflog, avmarkar tú eisini, hvussu tú upplivir heimin. Búi Egason Dam er í hesum døgum á veg av landinum. Alskurin til tónleik gjørdi, at hann ongantíð fekk sær eina miðnámsútbúgving og tí leitar hann sær nú til Danmarkar at taka HF. – Síðani ætli eg mær at lesa før­ oyskt á Setrinum. Føroyski søgu­ arvurin er fullur av irrasjonellum, gandakendum søgum, sum nema við tað andaliga, og eg gleði meg til at granska í hesum, sigur Búi Egason Dam. Í hesum døgum ferðast hann aftur saman við Dánjali á Neystabø, við nýggjari útgávu av Ævintýraferðini, umframt at Budam fer aftur á pall í summar. – Eg skal spæla tríggjar konsertir í summar, sum eg gleði meg til, men eri ógvuliga spentur um. Hetta er eitt greitt tekin um, at eg eri við at koma fyri meg aftur, tí eg finni aftur gleði í at skapa tónleik, sigur hann. Tó at myrka dýpið enn fylgir honum, so er eyðsæð, at Búi Egason Dam hevur fingið vónina aftur og er á veg út úr sínum persónliga helviti. – Nú tá eg hyggi aftur haldi eg, at tunglyndi er sum eitt fræ, sum liggur í tær, sum tú mást ígjøgnum fyri at menna teg sum eitt menniskja, sigur Búi Egason Dam Við at avmarka títt hugflog, avmarkar tú eisini, hvussu tú upplivir heimin« Alt tað, sum eg virðismetti, alt tað, sum gjørdi meg til eitt menniskja hvarv, alt bleiv tómt«