hósdagur 25. juni 2015síða 6

Fríggjadagur 26. juni 2015 sosialurin 72 6 – Eg sleppi ikki heim, uttan at hann gevur mær loyvi. Eg havi ynskt at flyta heim til Føroya nú í fleiri ár, men eg sleppi ikki. Eg avgeri ikki sjálv hvar eg og dóttir mín skulu búgva. Tað er grátuligt og ófatiligt, sigur 33 ára gamla Siri Hovsgarð Frælsi er tikið frá mær Barbara Holm H etta var dropin. Nú má eg bara gera alt í mínari makt fyri at sleppa heim. Tað er tað fyrsta Siri sigur, tá ið hon skal seta orð á henn­ ara støðu. Hon hevur sjálv vent sær til Sosialin, snøgt sagt tí hon kennir seg hjálp­ar­leysa. – Mær dámar ógvuliga illa at standa fram soleiðis, men eg eri desperat. Eg má gera okkurt, tí hetta er ikki rætt. Dóttir mín skal vaksa upp í Før­oy­um, sigur hon og fer undir sína søgu. Fyri seks árum síðani fingu Siri, og føroyski maki hennara tá, eina dótt­ur. Beint áðrenn Siri gjørdist var­ug við, at hon var við barn, vóru tey farin hvør til sítt. Men orsaka av, at eitt barn nú var ávegis, valdu tey at royna aftur. Sæð í bakspeglinum var tað kanska fyrsta stigið móti hesi óloys­iligu støðu hjá Siri. – Vit vóru saman aftur, og vanligt er í Danmark, at foreldrini hava felags foreldramyndugleika. Tað ynskti hann eisini, greiður Siri frá. Og sjálvandi játtaði Siri hesum. – Eg minnist eg lat eitt orð falla um, at hetta í veruleikanum merkti, at eg ikki kundi flyta heim aftur til Føroya uttan so, at hann gav mær loyvi. Men eg trúði ongantíð tað kundi fara so langt, sigur Siri. Hóast hon kendi til donsku reglu­gerðina um, at felags foreldra­ myndug­leiki millum annað inniber, at bæði skulu vera samd um hvar barnið skal búgva, so trúði hon ikki, at tað kundi vera galdandi fyri tveir føroy­ingar, búsitandi fyribils í Dan­ mark í lestrarørindum. Men fyri einum góðum mánaði síðani var tað staðfest, at soleiðis er tað. Endaði í rættinum 18. mai 2015. Tað er dagfestingin tá ið Siri fekk staðfest svart uppá hvítt, at hon ikki hevur heimild at flyta aftur til Føroya við dóttrini uttan loyvi frá fyrr­verandi makanum. – Eg skilji væl tankan í lóggávuni. Og eg haldi tað hevði sæð øðrvísi út, um eg hevði fingið mær barn við einum dana. Men hann er føroyingur, so eg skilji ikki hvussu tað kann vera tað sama galdandi har, sigur Siri. Í hennara hugaheimi hevur eingi ivi verið um, at hon skuldi heim aftur á klettarnar eftir loknan lesnað. Siri er úr Suður­oynni, og hennara fram­tíðar­ dreym­ar hava altíð verið, at dóttir hennara skuldi vaksa upp í barna­vinar­liga um­hvørv­inum har. – Eg havi altíð verið tilvitað um, at eg vil heim aftur at liva mítt lív. Og eg havi mangan sagt í spølni, at eg ikki vildi havt eitt barn við einum dansk­ara, tí so hevði eg ikki sloppið heim aftur. Og nú er tað júst tað, sum hendir, sigur Siri. Hon kennir seg arga og vónsvikna av, at lóggávan í Danmark ikki tekur hædd fyri, at bæði Siri, fyrrverandi maki hennara og dóttirin eru føroy­ ingar. Hvat kann vera meira natúrligt, enn at vit hava rætt til at liva og virka í Føroyum« Siri hevur tikið ta støðu, at hon skal berjast – kosta hvat tað kosta vil. Men hon steðgar, tá ið dóttirin byrjar í 1. flokki um eitt ár, tí tá er prísurin ov høgur persónssøga Stavnsbundin í Danmark Satelittmynd