hósdagur 22. juli 2004síða 2

2 Nr. 138 - 22. juli 2004 Nr. 138 - 22. juli 2004 3 Eitt fet nærri dreingjadreyminum Tað gongur støðugt framá við ætlanini hjá RC- felagnum í Klaksvík um at gera eitt rættiligt frítíðar- øki uppi á Hálsi. Leygardagin komu teir dreyminum eitt fet nærri, tá vegurin til tjørnina varð liðugur KLAKSVÍK Anna V. Ellingsgaard anna@sosialurin.fo Seinasta leygarmorgun fóru eini 15 mans úr RC- felagnum í Klaksvík til arbeiðis uppi á Hálsi. Upp- gávan var, at gera ein 100 metur langan vegastubba frá parkeringsøkinum og inn til tjørnina, sum teir gjørdu har seinasta heyst. Higartil hava limirnir í RC- felagnum verið noyddir at ganga hetta strekkið gjøgn- um hagalendi fyri at koma til tjørnina við sínum modellskipum. Og hóast teinurin ikki er langur, kann hann kennast ólagaligur við nógvum viðføri. Tí av- gjørdi felagið longu síðsta vetur, at gera ein vega- stubba á strekkinum, so tað verður lættari hjá teimum, serliga tá tey stóru modell- ini skulu flotast á tjørnini. Og leygarkvøldið klokk- an 23 var vegastubbin so liðugur. Tá høvdu sjálv- bodnu limirnir úr RC-fel- agnum koyrt umleið 70 less av ífyllugróti, meðan ein broytførari hevði grivið av. Nú er so klárt at asfaltera og annars hampa vegin, men ætlanin er ikki at gera parkeringspláss við tjørn- ina. Heldur verður verandi parkeringaspláss haruppi víðka, so limirnir í felagn- um og vitjandi fáa betri møguleikar at seta bilin frá sær har. »Café Kaffikráin« Tjørnin uppi á Hálsi er liður í eini størri ætlan hjá RC-felagnum um at gera økið til eitt rættiligt RC- umhvørvi, har limirnir fáa møguleika at royna sínar ymsu leikur, meðan onnur eisini fáa høvi at síggja ymiskt av tí sum felagið tekst við. Í løtuni eru teir í holt við at drena øki omanfyri tjørnina, so tað kann gerast til ein flogvøll til modellflogførini og nið- anfyri verður seinni ein koyribreyt gjørd til fjar- stýrdu bilarnar. Limirnir vóna, at hetta økið uppi á Hálsi sum frá líður kann gerast eitt hugnaligt frítíð- arpláss, har vitjandi og ferðafólk samstundis kunnu sita og njóta tað vøkru náttúruna og tað frá- líka útsýni og kanska enntá sleppa at keypa sær ein kaffimunn og ein køkubita. – Men vit hava ongar ætl- anir um at byggja nakra kaffistovu heruppi. Her eru einar tríggjar niðurdottnar kráir beint við, og tað kann væl hugsast at vit fara at laða onkra av teimum upp- aftur, so hon kann brúkast sum kaffikrógv. Umstøð- urnar her eru so vakrar, sum vit kunnu ynskja okk- um. Og verður tað upp til okkum, skal náttúran her órógvast so lítið sum yvir- høvur til ber, siga limir í RC-felagnum. Stórir dreingir – dýrar leikur Limirnir í RC-felagnum hava ikki so nógv ímóti at viðganga, at endamálið við økininum uppi á Hálsi eis- ini er at gera ein dreingja- dreym til veruleika og at sleppa at vísa sínar leikur og reypa eitt sindur fyri øðrum og hvørjumøðrum. – Í grundini eru vit bara stórir smádreingir, sum hava fingið ráð til eitt sindur dýrari leikur, enn vit høvdu, tá vit vóru yngri. Tað einasta, sum krevst aft- urat, er eitt barnsligt lyndi og stórur áhugi fyri øllum tøkniligum, sigur ein av teimum. Men ein rættur RC-limur má helst eisini hava gott tol og vera fittur í hondunum. Tað tekur til dømis ofta upp til tvey ár at byggja eitt neyvt modell av einum trol- ara í støddini 1 til 50, men tá líkist hann eisini niður í minsta smálut. Um konufólk eisini sita og putlast við slíkt í loynd- um, vita teir í RC-felagnum ikki, men enn hevur onki konufólk tekna seg sum lim. Hinvegin hava tær verið framúr dugnaligar at baka køkur og gera kaffi, tá okkurt tiltak hevur verið á skránni, og har hætta stóru smádreingirnir sær ikki at taka kappingina upp. Sjálvboðið arbeiðið RC-felagið í Klaksvík hev- ur einar 40 limir, og alt ar- beiðið, sum er gjørt higartil uppi á Hálsi, hava limir í felagnum gjørt sjálvbodnir. Men alt hetta hevði neyvan borið til uttan stóru væl- vildina, bæði privatir og al- mennir stovnar hava sýnt ætlanini, og tað hevur gjørt arbeiðið sera hugaligt. Og meðan limirinr í felagnaum fegnast um hjálpina teir hava fingið frá Klaksvíkar Kommunu, vóna teir eisini at Kommunan nú fer at sýna sjálvum vegnum nið- an á Háls størri áhuga. Veg- urin er illa farin og er ofta til stóran ampa fyr øll tey mongu sum dagliga ganga túr har. Nú vakra økið hjá RC-felagnum er við at ger- ast veruleiki, kann tað jú væl hugsast, at tað fer at gerast meir áhugavert hjá ferðafólki eisini. Men sum vegurin nú sær út, er tað ikki so løgi, um onkur ikki hættar sær at byrja túrin niðaneftir. Dreingjadreymar á Hálsi Leygarmorgunin fóru limir í RC-felagnum í Klaksvík í holt við at gera vegastrekki inn til tjørnina uppi á Hálsi Klokkan 23 leygarkvøldið kundu sjálvbodnu arbeiðsmenninir úr RC-felagnum hvíla seg og frøast um lidna arbeiðið Krabbagágga í egnum landi: Krabbagággan skrivar: Ból & Biti er føroyska heit- ið fyri Bed & Breakfast, og her verður, sum heitið sjálvt sigur, veitt song og morgunmatur. Hesin gist- ingarmøguleiki er ofta ein millumloysn fyri tey ferð- andi, ið ikki vilja búgva á bíligasta hátt á vallara- heimi, men heldur ikki vilja gjalda tað, sum eitt hotel kostar. Hesin gistingarhátt- ur er eisini ógvuliga væl umtóktur millum tey, sum gjarna vilja koma í sam- band við lokalfólkið, tí ofta er Ból & Biti at finna í privatum húsum, har hús- fólkið leigar eitt ella fleiri kømur út um summarið. Tey, sum hava roynt hendan gistingarháttin á ferðum uttan fyri Føroyar, vita, at dygdin á bæði song og morgunmati kann svinga nógv frá einum Bóli & Bita til tann næsta. Ból & Biti í Æðuvík kostar 175 krónur fyri hvønn. Tað má sigast at vera bíligt, og tí er tað heldur ikki við nøkrum vónum um eitt stórt kulin- ariskt upplivilsi at eg vakni í Æðuvík og fari niðurundir at fáa mær morgunmat. Men í stovuni bíðar eitt óvanliga væl dekkað borð. Her er einki eftir til smakkisansin at ynskja sær, og sjónin fær eisini sítt. Heimabakað franskbreyð, heimagjørd smyrjibreyð, bleyttkókað egg, frukt, kaka, tvey sløg av djús, tvey sløg av jogurt, fyri nú at nevna ein part av tí, sum er sett fram fyri okkum. Eg havi sæð morgunmatar á nógvum trý-stjørnaðum hotellum, sum ikki koma upp á knøini á hesum. – Morgunmatur er tað einasta, sum er við í prís- inum, so hann skal vera góður. Ofta eru tað krabba- gággur, sum búgva her og tær skulu hava nokk at eta, tí eingin veit nær tær fáa nakað etandi aftur, sigur matmóðirin Katrina Han- sen, tá eg spyrji, um hetta veruliga er vanligi morgun- maturin. Hesum síðsta kann hon hava rætt í. Eingin veit nær vit fáa mat aftur. Eingin bussur hjá Bygdaleiðum fer úr Æðuvík hendan dagin, og óvist er hvussu langt man vera millum bilarnar, um man stillar seg at tumla. So vit ganga. Vit pakka ryggsekkin, biðja matmóðrini farvæl og takk, og fara so avstað við kós ímóti Nesi, tí her skulu vit lata tráðuna aftur, sum vit læntu í gjár frá mann- inum, sum sleppur sílum í Nesvatn. Tað er lætt at finna inn á gomlu varðagøtuna heim á Nes, tí skeltir í bygdini vísa vegin. Men komin út um bøgarðin hómast eingin varði. Vit ganga tí eftir meira modernaðu varð- unum, el-pelunum, og koma harvið fram á fyrsta varðan. Tað er tjúkt í mjørka, men varðarnir tæna sínum enda- máli væl. Vindmyllan send- ir sínar ljóðbylgjur ímóti okkum, men vit síggja hana ikki. Skjótt koma húsini á Nesi undan kavi. Onkrastaðni her skuldi sílamaðurin búð. Eg fái uppspurt, at hann býr í hinum endanum á bygd- ini, so vit venda nøsini tann vegin. Sambært mínari Lonely Planet bók eru tvey ting at síggja á Nesi. Kirkjan frá 1843 við taki úr fløgugróti, og ein kanón, sum varð brúkt at verja innsiglingina til Skálafjørðin undir seinna veraldarbardaga. Kirkjan er stongd, men takið sær man so. Kanónin stendur í einum gomlum áhugaverdum bunkarakom- pleksi, har tað rættiliga ber til at merkja søgunnar veingjasuð. Í økinum rund- anum eru eisini nøkur rættiliga sermerkt hús, sum í síni tíð vórðu bygd omaná bunkarunum. Sílamaðurin vísir seg at búgva í allar uttastu hús- unum í allar ovasta býling- inum á Nesi, og tað regnar. Man má taka tað súra við tí søta, hugsi eg, meðan eg gangi niðan við tráðuni. Her er einki hóvasták við undirskriftum og deposit- um fyri tráðuna. Her hevur man álit á, at ferðafólk koma aftur við tí, sum tey hava lænt, og eg stilli bara tráðuna í túninum, tí síla- maðurin er ikki inni. Frá uttastu húsunum í ov- astu býlinginum gongur leiðin nú til gongu til næstu bygd, Toftir, at fanga ein buss hjá bygdaleiðum. Vit ganga framvið flottu, men nakað køldu, Fríðrikskirkj- uni oman í downtown Toft- ir. Eftir at hava leita eftir buss steðgiplássinum nóg leingi til onga nyttu, spyrji eg ein av teimum lokalu. – Tit standa beint á tí. Tað er ikki so lætt at finna, tí her er einki skýli, fái eg at vita. Flott klárað. Ikki so mik- ið sum eitt lítið skelti er sett upp fyri at markera, at her steðgar bussurin. Av góðum grundum ber heldur ikki til at síggja nær bussurin kann væntast at koma framvið Toftum aftur, men eg havi fyrireikað meg og keypt eina ferðaætlan á Farstøðini í Havn. Sambært henni kemur bussurin um hálvan annan tíma. Uttan at geva okkum far um hvussu langt tað í veruleik- anum er til Runavíkar, fara vit til gongu eftir vegnum móti grannabygdini. Lítlan tíma seinni koma vit til downtown Runavík, og her er lív. Tey lokalu flokkast um ein fiskamarknað og ein loppumarknað og sum eitt søluframtak fyri før- oyskan laks, verða øll boð- in at fáa sær ein bita av royktum laksi. Eg havi ikki etið síðan í morgun, og fylli glaður í holið. Tað smakkar væl, men slær ikki hvítleyks- stokta maðkapirru al fresco og smyrjibreyðini á morg- unmatarborðinum í Æðu- vík. Her frá marknaðinum hómast eitt blátt buss skýli . Einki skelti sigur frá um nakar bussur yvirhøvur steðgar her, ella nær tað kann hugsast at henda. Men um ikki annað er skýlið ein ábending um at Bygdaleið- ir finnast, og her fær man sitið turrur. Krabbagoggurutan: Myndir: Høgni Heinesen Leitanin eftir Bygdaleiðum Krabbagággan og matmóðurin í Æðuvík, Katrina Hansen Ein biti av royktum laksi í Runavík Æðuvík Runavík C M Y K 3 2