týsdagur 14. juli 2015síða 20

Mikudagur 15. juli 2015 · Nr. 80 20 Sosialurin nøvn Um so einki annað liggur eftir tað, sum nú verður fest á blað, so er vitnisburðurin eftir Hera, at kærleiki er trú­ festi, og trúfesti er kær­leiki. Tað sást í hjúnalagnum mill­ um Almu og Hera á sama hátt, sum tað sást í hjúna­ lag­num millum for­eldr­ini Hannu og Palla á Lava og ver­foreldrini Maju og Júst í Túni. Heri flutti 21. mai í nýggj­ an bústað. Tað er ikki ofta kom­ið fyri. Hann varð fødd­ ur inn í heimið í Tungu­gøtu. 26 ár seinni flut­ti hann út í Kross­líð, og nú flutti hann í ævigu bú­stað­ir­nar. Tað tók sína tíð at fyri­ reika flytingina út í Krosslíð, og tá spentu teir seg út. Vagn­ar og hann smíðaðu fleiri vetrar frá klokkan 6 og til klokkan 9, tá ið hamarin varð lagdur. Fyrireikingarnar til nýgg­ ja heimið hevur Heri einki havt við at gera. Lyftið um æviga matrikulin og bú­stað­ in gav Jesus sjálvur, tá ið hann segði: Hjarta tykkara ótt­ist ikki! Tit trúgva á Gud, trúgvið á meg við. Í húsi faðirs míns eru nógvir bú­ stað­ir. Var tað ikki so, hevði eg sagt tykkum tað. Tí eg fari burtur at gera tykkum stað til reiðar, og tá ið eg eri farin burt­ur og havi gjørt tykkum stað til reiðar, komi eg aftur og taki tykkum til mín, so eisini tit skulu vera, har sum eg eri. Og hagar sum eg fari, vita tit vegin. Hjá familju og vinum er so nógv í og kring heimini, sum Heri hevur gjørt og fyri­ reik­að, tá ið vit skuldu flyta ella broyta. Skriftin tosar um náðigávuna at hjálpa. Ta náði­gávuna átti Heri. Hann bakkaði ongantíð, men hann var eldhugaður, sam­vitsku­ full­ur og fittur. Men nýggja heimið hev­ ur hann ikki havt nógv við at gera. Nú var tað hann, sum segði, Eg eri vegurin og sannleikin og lívið, sum ornaði alt, og sum er alt í nýgg­ja bústaðnum hjá Hera. Hann var familjukærur. Lava slagið og tey í Funn­ ings­stovu vóru frammar­ laga. Hóast hann var havn­ ar­mað­ur við stórum H, so var hann tilvitaður um, og tað var ikki frítt, at hann dyrk­aði ættarbondini suður í Nesi í Vági og norður í Inni­ stovu í Vági í Klaksvík. Arbeiðsplássið Tey flestu kenna Hera sum leiðara í svimjihøllini og harvið í arbeiði hjá bý­ráð­ num og umsitingini. Sam­ starvið var gott, men Heri smæddist ikki at bera sína meining fram á rætta stað­ num. Hann tænti svimji­ høll­ini, starvs­feløgu­num og fyrst og fremst teimum, sum vitj­aðu í høllini. Heri plagdi at siga, at hann ræddist vatn, inntil svimji­hylurin í Gundadali var liðugur í 1957. So fylti svimj­ing nógv, hann var Før­oya fremsti svimjari, og svimji­hylurin bleiv arbeiðs­ pláss­ið. Tað liggur til slagið at tæna leingi og væl. Abbin, Dia á Lava, og pápin, Palli, ar­beid­du tilsaman í eini 120 ár við koli og seinni olju. Hjá Valde­mar Lützen og ESSO. Eisini í svimjihylinum var Heri eldhugaður og sam­ vitsku­fullur. Hann kravdi, at starvs­fólkini útintu sín setn­ing, og tað gjørdu tey, so tað var ein fragd at vitja í svimjihøllini. Heri kundi krevja av hinum, tí hann krav­di mest av sær sjálvum. Hann setti stóra æru í, at svimji­høllin var opin hvønn morg­un. Hann hevði vakt 24 tím­ar um samdøgrið, sjey dag­ar um vikuna og 365 dag­ ar um árið. Um hann lá nátt á Toftum, so var neyðugt við serligari avtalu. Tá ið elektrisitetið fór – tað kem­ ur fyri viðhvørt – so ring­di alarm­urin umvegis tele­fon­ ina, og so fór hann niðan í Gunda­dal at starta uppaftur. Tað var ikki altíð so tespiligt á nátt og í ringum veðri, men hann gramdi seg ikki. Starvs­felagarnir fyltu nógv, og sam­bandið millum Hera og Jóhan Norðfoss var serliga inniligt. Í ferðalagi við Hera At skriva um mín kæra svág snýr seg um at velja frá. Tað er so ómetaliga nógv, sum mín góði vinur hevur verið fyri meg og okkum. Góð kvøld upp undir ólav­søku plagdu vit onkra ferð­ina at ganga túr í gomlu Havnini og so niðan eftir Ting­hús­vegnum og á Ingu­ trøð. Tá ið hann var upp á sítt besta, var hann kátur og fegin, tá ið hann vísti mær støð­ini og segði søgurnar. Nú sjúkan tyngdi og stutt­ tíð­ar­minnið var burtur, vóru leiklutirnir skiftir. Nú var tað mín lutur at skumpa und­ir, og so var hann fegin, tá ið hann fekk um endan og kundi siga frá. Síðstu ferðirnar hava havnar­túrarnir verið í stovu­ni hjá okkum inni á Toftum og í íbúðini í kjallara­num í Krosslíð. Heri var fegin um at síggja gaml­ ar havnarmyndir, og hann var so mikið frægur, at hann undirstrikaði, at hjá ordi­ ligum havnarmonnum eit­ur tað Plantagan og ikki Viðar­ lund­in, og at tað eitur ikki á Káta Horninum men á Glade Hjørn. Seinastu ferðina í Havn gjørdu vit seinnapartin 20. mars, tá ið sólarmyrkingin hevði verið. Carlon, sum var so nógv um hann seinastu tíð­ina, hjálpti honum út í bil­in uppi í Vallalíð. Nú var lít­ið eftir, men hann royndi at endurtaka, tá ið eg segði, at her er Lava drátturin,og har eru Lava húsini, og har búði Ingálvur av Reyni. Sam­bandið við fyrrverandi sunnu­dags­skúla­lær­ar­an og grann­an hevði óvanliga stór­ an týdn­ing fyri Hera. Tá ið vit komu á Tinghús­ veg­in og hugdu yvir á Sloans hús kom tað fyri, at vit vórðu drignir meiri enn hundr­að ár aftur í tíðina og til frásøgnina hjá pápa Hera – Palla á Lava. Hann var ikki so orðaríkur maður. Vitnis­burð­urin hjá honum var lívið, hann livdi. Hjá slík­um viga orðini uppaftur meiri. Palli var føddur í 1907, og hann var harvið sjey ára gamal, tá ið gamli Sloan doyði. Svenning av Lofti hevur sagt hetta frá Palla á Lava: Smá­dreing­irnir spældu har í túninum, og tað kom fyri, at bólturin endaði í garði­ num hjá Sloan. Men tað var ongantíð eitt øvugt orð at hoyra frá hvít­skegg­ju­ta og gamla skotska trú­boðara­ num. Nei, held­ur gekk hann mill­um dreingirnar, Heri á Lava er fluttur Føddur 1. oktober 1945 Deyður 21. mai 2015