hósdagur 16. juli 2015síða 26

Fríggjadagur 17. juli 2015 sosialurin 81 26 Óli Jacobsen Varð eisini við í B36 Øssur hevur verið virkin á mongum økjum. Í seinasta parti varð fimleikurin og tónleikurin umrøddur. Men hann var eisini við í fótbólti Øssur Debes 8. partur H eima vóru ikki longur umstøður at hava neyt og onnur kríatúr. Tá var Jónas Broncksgøta gjørd, so ikki bar til at hava mykina liggjandi uttan­fyri. Í 1953 var fjósið bygt á trøðni, ætlan­ in var at flyta kúnna út har. Pápi fekk eitt lang­freistað lán úr búnaðargrunninum uppá 3.000 kr., sum skuldi gjaldast aftur yvir 30 ár. Kúgvin kom ongantíð yvir har at standa, hon var avtikin. Vilmund Poulsen stoypti grundina upp, yvir­tromina, vindeygu og hurð gjørdi eg. Fjósið var so brúkt til at hava seyðin í. Árini undan hevði eg seyðin í hoyggjhúsinum. Tá ið seyður hevði týdning í Havn Pápi, ið var fjallmaður í Hoyvík, hevði í nógv ár eitt veðurlamb. Hann hevði tað standandi á bási í fjósinum um vetrarnar, frælsið fyri tí fekk hann í Sundshaganum. Tá ið heystfjalli var gingið, vóru vit systkin von at fara til Hoy­ vík­ar. Vit vóru inni hjá Petur í Hoyvík, kona hans­ara Inga var ógvuliga blíð. Vit fingu at eta og spældu við synirnar Sigmund og Magnus. Tá ið gongan var komin í rætt, fóru vit niðan at hyggja. Tá liðugt var á rættini, fóru pápi, Pet­ur og fleiri inn á Sund eftir veðrinum. Vit systkin skuldu ganga aftur til Havnar. Eg bleiv við at júka at sleppa við, “kom so”, segði pápi. Veðrarnir lógu í Sundslíð ímillum Sund og Kaldbaksbotn. Eg var í bóndahúsinum og spældi við sonin, ið var javngamal við meg, til komið var aftur við veðrinum. So gingu pápi og eg við veðrinum aftur til Havnar tvørtur um Vatnaskarð oman á Sundsbrúnna, so eftir Sunds­vegnum heim. Niels fór til gongu heim við Gunnvør og Oddvør, ein minniligur túrur. Mamma og pápi fingu eina ær í silvur­brúð­ ar­gávu frá Petur í Hoyvík og Mourits Mohr bónda. Hana slapp eg at seta við. Tá fór eg sum 19 ára gamal at fáast við seyð. Ærin lembdi tvey gimburlomb og doyði fýra dagar seinri. Eg bar hana yvir á trøðna og gróv hana niður. Lomb­ini setti eg við, eg hevði tey heima, har tey gingu leys. Mamma gav teimum mjólk úr fløs­ku. Tá hon stóð í úthurðini og rópti á tey, runnu tey upp trappurnar inn í køkin og upp á køks­borðið. Eg setti bæði við, frælsið fekk eg í Vatnsdali, oman fyri Stígar, frá bóndanum Johan í Norðradali. Árið eftir fekk eg annað lambið, slagið undan hesi ær hevði eg í nógv ár. Arbeiðslívið Í 6. parti greiddi Øssur frá, tá ið hann var í læru hjá Hartvig Hansen. Hann heldur fram um sítt arbeiðslív: Aftaná Hartvig Hansen fór eg at arbeiða hjá Hilmar Dam. Á verkstaðnum vóru millum annað typuhús gjørd, so har vóru bæði timbur­ menn og snikkarar. Tað var langur vegur til arbeiðis. Døgurðatími var frá 12 til 13. Tá vóru vit koyrdir við lastbili og settir av við brand­ støð­ina, ið var niðri við hjá nonnunum. Har kom lastbilurin eftir okkum aftur, harfrá mátti eg renna heim. Edna hevði døgverðan kláran. Eg át og so at renna niðan aftur og vera har áðrenn kl. 13. Húsavørður í Sjóvinnubankanum Louis Højgaard, sum starvaðist í Sjó­vinnu­ banka­num, kom ein dagin og spurdi, um eg hevði hug at koma at arbeiða sum húsavørður í Sjóvinnubankan. Hann bað meg ganga heim í bankan at tosa við teir. Eg fór so heim í bankan, har var eg biðin um at fara inn til stjór­ar­nar Rasmus Olsen og Steingrím Nielsen. Teir spurdu, um eg hevði hug at arbeiða sum húsa­ vørð­ur í bankanum og fortaldu, hvat ar­beiði fevn­di um. Koyrast skuldi í arbeiðs­ør­ind­um til all­ar deildir bankans. Spurt var eisini, hvat eg var vanur at fáa í løn, og um nær eg kundi byrja starvið. Kravt var, at eg hevði koyrikort. Tað tók eg 49 ára gamal, tann 3. september 1979. Bankin hevði deildir í nærum hvørjari bygd. Til tær koyrdi eg javnan út í arbeiðsørindum. Til Suðuroyar var farið við Smyrli til Tvøroyrar, so til allar deildirnar frá Sumba til Sandvíkar. Eg gisti á Hotel Tvøroyri og so til Havnar morgunin eftir. Til Norðoyggjar koyrdi eg til Leir­víkar og haðani var farið við Ternuni til Klaks­víkar og haðani til Viðareiðis, har deildir vóru. Til Vágarnar koyrdi eg til Vestmanna, haðani við Sam til Oyrargjógv og síðani til Sanda­vág, Miðvág, Sørvág, so sama veg aftur til Havnar. Á Streymoynni og Eysturoynni koyrdi eg til allar deildir. Deildir vóru í nær um hvørjari bygd, við hvørt var Edna við. Eg ar­beiddi í bankanum til 1993. Tá mátti bankin í fleiri umførum bjargast undan húsagangi. Tíð­ ir­nar blivu ringar, nógvar fyritøkur fóru fallit, illa stóð eisini til í byggivinnuni. Einki arbeiði var at fáa. Eg kundi ikki koma í lønandi arbeiði aftur fyrr enn í 1997, tá bleiv eg pensionist. Umframt arbeiðið í Sjóvinnubankanum var eg eisini metingarmaður hjá Føroya Sparikassa ár­ini 1972- 93 í samband við játtan av lánum. Hetta var mest aftaná vanliga arbeiðstíð. Vit fingu ávíst fyri hvørt húsið. Tey árini var eg mest sum í hvørjum húsi í Havnini, við hvørt eisini á bygd. Eisini var eg skoðanarmeistari, tá ið lær­ ling­arnir gjørdu sveinaroynd. Eg var fyri hand­ verkararnar, ein var fyri meistararnar. B36 ari Umframt fimsleik og tónleik, sum umrøtt í seinasta parti, hevði eg eisini áhuga fyri fót­ bólti. Aftaná kríggið var eg limur í B36. Martin Holm var eitt skiftið venjari hjá okkum. Hann byrjaði við tí at hita upp. Runnið var nakrar ferðir runt plenuna, áðrenn farið var at venja. Eitt árið vann 2. lið allar dystirnar og flutti so upp. Tað árið hevði B36 tvey fyrstalið. Tað var bert roynt tað eina ári. Eg spældið fyrst á 2. liði. Árini 1949-1950 spældi eg ikki. Martin Holm gav boð um, at tað var “eingin fótboltur”, tá vant var til uttanlandsferðir í fimleiki. Hetta vóru árini, vit vóru í Svøríki og Noregi, sum greitt frá í seinasta parti. Martin Holm var ein teirri sum doyði í flogvanlukkuni í 1970. Í 1951 byrjaði eg at spæla á 1. liði hjá B36. Tey lið, sum tá vóru við í landskappingini vóru B36, HB, KÍ, TB og VB. Hetta merkti nógv ferðing. Til Klaksvíkar var farið víð strandfarabátinum Pride. Tað tók 2 tím­ar. Til Tvøroyri og Vágs var farið við tí gamla Smirli frá 1932. Ferðin tók umleið 4 tímar. Hetta vóru ofta sjasktúrar. Tað rullaði illa, so mann var ikki altíð væl fyri, tá ið dysturin byrjaði. Tað vóru leiktir fleiri steypadystir millum HB og B36. Eftir ein dyst, HB hevði vunnið, komu teir yvir í B36-húsið til okkara. Teir vildu hava, at vit skuldu spæla um eitt steyp ein eldri Siðsøga Øssur hevur altíð dámað at fáast við seyð. Her er hann uttanfyri kjallarahurðina við einum veturgomlun veðri Øssur var í mong ár húsavørður í Sjóvinnubankanum