hósdagur 10. september 2015síða 6

Fríggjadagur 11. september 2015 sosialurin 104 6 persónssøga Fyri 26 árum síðani kom rumenski Doru Tiberiu á Torvlaðnum til Føroya eftir fleiri ára leitan eftir tí friðsæla lívinum. Hann visti ikki hvat bíðaði hinumegin, tá ið hann leyp í Donau ánna og svam frá tí kommunistiska veldinum, sum kúgaði hann. Men hann droymdi um eitt stað har úti, har ein veruliga slapp at liva sum ein frælsur persónur. Tað lívið fann Doru í Føroyum Føroyingar góvu mær mína sjálvs­ virðing aftur Barbara Holm 28. august 1989. Tað er ein serligur dagur í lívinum hjá Doru, tí tá setti hann fyri fyrstu ferð føtur á føroyska jørð. Nakrir dagar frammanundan sníkti hann seg umborð á gomlu Norrønu, uttan pass ella visum. – Teir spurdu tíbetur ikki um pass. Teir spurdu bara um eg hevði sigarettir ella brennivín við í land, sigur Doru smíl­andi. 28. august varð sostatt dag­ urin, har Doru gavst at leita. Leita eftir tí friðsæla og frælsa lívinum, sum hann sum unglingi í Rumenia droymdi um. Túrurin til Føroya var drúgv­ur, harður og til tíðir stóð um lív. Tað byrjaði alt í 1954 í Rumenia, tá ið Doru varð borin í heim. Familja hansara hevði upprunaliga jørð og mylluvirksemi, men abbi hansara og mammubeiggjarnir vórðu settir í fongsil og vístur av landinum, tí teir ikki vildu geva yvirvaldinum part av jørðini. Tað var har haturin til komm­ unismuna føddist. – Mamma mín hataði kommu­ nismu. Hon legði í meg frá barnsbeini, at tað var av tí ónda, tí tað hevði hon upplivað sjálv, greiður Doru frá. Sum unglingi fór Doru á Universi­ tet í Bukarest. Áðrenn 1972 var Rumenia eitt frítt land, men í 1972 hendi tað, sum seinni skuldi vísa seg at mynda restina av lívinum hjá Doru. Beint eftir tey stuttligu og fríu 60'ini við longum hári, kovboybuksum og Bob Dylan strammaðu myndug­leik­ arnir reglurnar soleiðis, at tað ikki longur varð frítt at liva og virka sum man vildi. Hárið varð klipt, kov­boy­ buksurnar gjørdist ólógligar og tað var bara ein rættur máti at liva og virka. Hetta vildi Doru tó ikki finna seg í. Á Universitetinum var hann redak­tørur á einum studentablaðið. Tað var sensurur í Rumenia tá, so tað ráddi um at fjala hvassa pennin frá myndug­leikunum. Doru sum flótti til Føroya Føroyingar góvu mær alt tað, sum hini londini tóku frá mær. Tey góvu mær mína sjálvs­virðing aftur« Mynd: Fotostudio / Finnur Justinussen