hósdagur 10. september 2015síða 7

Fríggjadagur 11. september 2015 sosialurin 104 7 Doru skrivaði eina ørgrynnu av at­finningarsomum greinum og yrk­ingum, og unglingarnir fóru á gøturnar at mótmæla. Doru og onn­ ur settu eld á nakrar løgreglu­bilar í mótmæli móti tí kúgandi yvir­vald­ inum, men prísurin varð høgur. – Eg varð dømdur 18 ára fongsuls­ revsing, sigur Doru, sum í dag kann flenna at tí órímiligu revsing, sum mót­mælisgongan elvdi til. – Tað var ræðuligt. Vit vóru bólk­ aðir heilt øðrvísi enn til dømis tjóvar og aðrir brotsmenn. Boðini hjá fongsuls­monnunum vóru, at vit vóru ímóti skipanini, og um teir funnu nóg góð­ar orsøkir, so skuldu teir taka lívið av okkum, sigur Doru. Doru og hinir vóru mettir at vera óbrúkiligir - ein hóttan móti kommun­istisku skipanini. Doru sat tó ikki øll 18 árini í fongsul, men varð leys­latin eftir 5 ár. Komin útaftur fann Doru eitt broytt samfelag. Universitetið var nú so fastlæst í kommunismuni, at Doru ikki eingongd fekk starv sum húsa­vørður á skúlanum. – Tá fekk eg nóg mikið. Eg varð stemplaður sum ikki ideologiskt rætt­ hugs­andi, og mínir møguleikarnir í sam­felagnum vóru nærum ikki til­ staðar. Eg visti, at tá eg fór, so kom eg ongantíð aftur, greiður Doru frá. Svam yvir Donau ánna – tvær ferðir Doru gjørdi av at flýggja. Flýggja frá tí fastlæsta samfelagnum til tað, sum hann ímyndaði sær var frælsi. Doru visti, at ST høvdu fólk og legur í Jugo­slavia, so komin á land har gekk hann til Beograd. Fyrsta hendingin var, at Doru varð settur í fongsul í ein mánað, fyri síðani at vera leyslatin í flótta­fólka­leguna hjá ST. Men so lætt skuldi tað ikki vera. Ein dagin varð hann settir í hondjørn og førdur aftur til Rumenia. Hví kunnu vit bara gita um. – Sjálvur haldi eg, at tað var ein handil, sum rumensku myndug­ leik­arnir gjørdu við felagsskapir og onnur lond. At tey rindaðu fyri hvønn rumena, sum rýmdi úr landinum, sigur Doru. Afturkomin til Rumenia endaði Doru aftur í fongsul – hesaferð í 13 mánaðir. Og eftir hetta gjørdi hann enn eina roynd at flýggja. – Tað var um veturin og sera kalt og hart. Men eg hugsaði fyri mær tað, sum mamma mín segði, at hon heldur vil vita, at eg lá deyður í Donau, enn at eg livdi undir hasum treytunum, sigur Doru. Hesaferð hevði kuldin sett síni spor, tí Doru megn­ aði ikki at ganga lang­ar teinar, tá ið hann var kom­in á land. Hann fór tí til fyrstu bygdina hann kom fram á, og har vóru myndug­leikarnir skjótir, og settu hann aftur í fongsul í ein mánað og síð­ani aftur í somu flótta­ fólka­legu. Eftir tveir dagar í leguni flýddi hann aftur. – Eg fór til gongu, bara við einum tendrara í lummanum, og gekk allan vegin til Grikkalands. Tað var á leið 720 kilometrar og tók tríggjar vikur, sigur Doru. »Føroyar er eitt fantastiskt land í tann mun, at integratiónina riggar. Men hon riggar tí, at tað ikki er nøkur fastløst skipan. Tað kallast bygdaintegratión, og hon riggar einans tá talan er um eitt avmarkað tal« Framhald á næstu síðu – Eg trúði ikki uppá, at fólk veruliga vóru so góð. Eg hugsaði automatiskt »tey vilja hava okkurt frá mær«. Men so fann eg útav, at føroyingar eru bara so fittir, sigur Doru Mynd: Fotostudio / Finnur Justinussen 28. august 1989 setti Doru fyri fyrstu ferð føtur á føroyska jørð, eftir at hann hevði sníkt seg um­borð á gomlu Norrønu, uttan pass ella visum.