mánadagur 12. oktober 2015síða 4

Mánadagur 12. oktober 2015 · Nr. 117 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 MISSUR Áki Berthildsen – Illgrunin um, at okkurt var galið, kom so spakiliga. Soleiðis minnist Sølva Patursson í Kirkjubø tað, tá ið maður hennara, Páll Paturs­son, bóndi í Kirkjubø, fekk sníkj­andi, men ólekj­ andi sjúku. Á Eldradegnum herfyri greiddi hon frá, hvussu tað var at missa. Men hon greiddi eisini frá, hvussu hon fót­aði sær aftur. – Tað var í 1999 at Páll sjálv­ur fór at tosa um at okk­urt var galið í høvdinum, sigur Sølvá Patursson. Hann lat festi frá sær til elsta sonin, Jóannes, men tey skuldu framvegis búgva á garð­inum og hjálpa til við yms­um fyrifallandi. – Vit fóru so til lækna í 2000, har Páll gekk til ym­iskar kanningar hjá kommunu­lækna, psykiatara og psykologi. Hann fór at ganga til Zone­terapi, og tað gjørdi hann líka til hann doyði, sigur Sølvá. – Sjálv hevði er eisini leingi haft varhugan av, at okk­urt var heilt galið, og eg minn­ist, at eg segði við synir­nar, at ætlaðu teir sær at gift­ast, og hava pápan við, skuldu teir gera skjótt av. Tveir teir elstu giftist so í 2001. Í januar í 2001 varð Páll sendur niður á Ríkis­sjúkra­ húsið til kanningar. Aftaná fingu tey at vita, at alt var í lagi, men at hann hevði ein lítlan minnissvík, sum kundi blíva betri, ella verri, men at hann skuldi koma aftur til kann­ingar um eitt ár. – Hettar árið gekk, men tað var ræðuligt. Vit høvdu øgi­liga nógv at gera, nógvar døgurða­gestir, rundvísingar, o.s.fr. Hjá Pálli versnaði støð­an og nú hevði hann trupult við at kenna fólk og ting. Hann broyttist, prát­aði minni og minni, og svav meira, hann var øgiliga troytt­ur, men arbeiddi fram­ vegis nógv, sum hann altíð hevði gjørt. Sum tíðin fráleið, klagaði hann um, at hann var blivin so klossutur, hann datt við­ hvørt, millum annað tá hann var og skeyt harur. Fyrst í januar í 2002 vóru vit til jarðaferð úr Havnar kirkju, og gingu út í Kirkju­ garðin. Vit fylgdust og tá leggi eg merki til at hann dregur so á høgra beini og tá var eg bangin fyri, at hann hevði fingið ein blóðtøpp. Stutt og greitt Fyrst í februar fóru vit aftur til Danmarkar til fleiri kann­ ingar. – Tá fortaldi eg lækn­ unum, at hann var farin at draga uppá høgra bein, og datt viðhvørt, sigur Sølvá. Hon sá væl at læknin bleiv so løgin í andlitinum og aftaná fleiri kanningarnar fáa tey at vita, stutt og greitt: Du har to alvorlige, fremad­ skridende sygdomme, og der er ingen form for behandling, og du må ikke køre bil. Sølvá sigur, at hetta bleiv Páll øgiliga keddur um. Tað er neyðugt at syrgja og gráta Tá ið tú missur, skalt tú eisini syrgja, gráta og minnast – tosa um tað góða lívið, tú hevur havt, sigur Sølvá Patursson í Kirkjubø, sum misti mannin í góðum árum, eftir herviliga sjúkralegu, har tey alla tíðina vistu, hvønn veg tað bar Tey fyrireikaðu meg uppá, at tað fór at verða ein ógvuliga ring tíð Páll Paturs­son, bóndi í Kirkjubø, sáli – Tað ber ikki til at fella í fátt. Onkrar løtur eru tungar, men ein má taka seg saman, og ikki blíva ein plága fyri síni nærmastu, sigur Sølvá Patursson í Kirkjubø um tíðina, tá ið maður hennara fekk ólekiliga sjúku, og doyði Mynd: Álvur Haraldsen Savnsmynd