hósdagur 3. desember 2015síða 16

FRÍGGJADAGUR 4. DESEMBER 2015 SOSIALURIN 140 16 HALLUR AV RANA K avin hevur lagt seg sum ein dýna yvir alt landið, og gjøgnum vindeyga síggj­ast perur og annað jóla­prýði, ið Tórshavnar kommuna hevur pyntað gøturnar við og geva hesum kalda novemberdegi eina kenslu av jólum. Tað er ikki bara hugnin uttanfyri, ið leiðir tankarnar til jólar, tí yvir av borðinum av mær situr Leif Erik Niclasen. Ikki bara líkist Leif Erik jóla­manninum við sínum víða, hvíta skeggi, men er hann eins og jóla­mað­ urin, ein týðandi partur av jól­inum hjá nógvum fíggjarliga sperd­um familjum um alt landið. Hann hevur júst latið seg úr TB húgvuni og tekur nú ein slurk úr hvíta kaffikoppinum, ið stendur á borð­inum. Hann virkar mær sera lítil­ látin har hann situr, hesin maðurin, ið seinastu árini er vorðin kendur í Før­ oy­um fyri sítt arbeiði millum fátøk. Eitt arbeiði, ið mestsum byrjaði av til­vild fyri tjúgu árum síðani. Prestur bað hann fara Sum við so nógvum øðrum í før­oyska samfelagnum, so hevði fiskur ein týð­ andi part í byrjanini av hjálpar­arbeið­ inum hjá Leif Erik Niclasen. Tað var nevniliga ein dagin, tá hann sat við døgurðaborðið og át stoktan fisk, at hann hoyrdi Bergur Debes Joensen, prest, greiða frá, at um nakar átti nakað av fiski, so hevði leguhúsið í Nesvík tørv á tí. – Eg ringdi so, mest sum fyri stutt­ leikar, og segði, at eg var í tí støðu, at eg hevði fisk, men greiddi so frá, at tað var restirnar frá døgurðanum, so tað var neyvan nokk til øll fólkini í Nesvík. Men so spurdi eg hann, um hví hann ikki sum prestur, ein al­ menn­ur persónur, fór til handlarnar í Føroyum og bað um mat, greiðir Leif Erik frá. Prestur svaraði Leif Eriki, at sjálv­ ur helt hann, at Leif Erik hevði egnað seg væl til slíkt, og bað heldur hann fara. – Tað hevði eg einki móti, so eg fór. Nú eru tað tjúgu ár síðani, at eg kom fram­við tann fyrsta handilin og sá, at har var matur, ið tey vóru um at tveita burtur. So eg spurdi, um eg kundi fáa hann. Jú, tað var eg vælkomin til. Tað vóru nakrar tomatir, ið eg fekk. So­ leiðis byrjaði Hjálpin. Allir ostarnir blakaðir burtur Fyrstu tíðina var tað einans til leguhúsið í Nesvík, at Leif Erik samlaði mat til, og tað var mest av til­vild, at hann víðkaði um virksemi til eisini at fevna um onnur. – Eg lánti eitt Volkswagen rug­ breyð frá nøkrum vinum í Kollafirði, ið eg fylti við vørum tvær ferðirnar um vikuna. So koyrdi eg til Nesvíkar, har eg gav teimum matin. Tá var ein eldri leiðari, ið dugdi hetta við at taka tað burtur, ið ikki kundi nýtast. Hon var sera takksom fyri matin, og takkaði fyri hjálpina. Sama summarið sum Leif Erik byrjaði at lata mat til leguhúsið, varð leið­arin yvir køkin skift út, og nýggi leið­arin var ikki so fegin fyri matin frá Leif Eriki. – Ta einu ferðina hevði eg fingið eina rúgvu av vakuumpakkaðum ostum, ið var farin yvir síðsta sølu­dag. Men av tí, at teir vóru vakuum­pakk­ aðir, so hildu teir sær leingi, serliga tá teir vórðu frystir. – Eg lat leguhúsinum ostarnar, og tá eg kom aftur næstu ferð, sá eg, at tey høvdu brúkt nakrar, tí teir egnaðu seg so væl til pitsa og tílíkt. Tá eg so kom aftur eina viku seinni, vóru allir ostar­nir burtur. Tað undraði meg, og eg spurdi um tey høvdu havt eina veitslu. »Nei,« var svarið, nýggi leið­arin hevði sæð nær seinasti sølu­ dagur var, og hevði beint fyri øllum ostunum. Leif Erik steðgar nú á eina løtu, og tað sæst, at hendingin nívir hann, hóast tjúgu ár eru liðin. – Eg dugi ikki serliga væl at siga frá í slíkum førum, men eg hevði ynskt, at eg hevði sagt mína hjartans meining við handan leiðaran, sigur Leif Erik aftaná ein løta er gingin. Var ikki lætt fyrstu ferð Summarið var nú farið at halla, og við tí trokaði ein spurningur seg varisliga fram í huganum hjá Leif Eriki. Hvat nú? Skuldi hann taka ein steðg frá hjálpar­arbeiðinum til næsta summar, ella kundi hann hjálpa onkrum øðr­ um meðan legurnar ikki vóru. – Eg spurdi so onkran av teimum, ið plagdu at hjálpa mær. Tá segði ein, at hon hevði ein granna, hvørs maður nýliga var deyður, so hon sat eftir sum einkja við fleiri børnum. Hon hevði helst tørv á hjálp. Skjótt varð avgjørt at vitja hesa kvinnu, og spyrja um hon ynskti hjálp. Men at spyrja um slíkt fyrstu ferð, var ikki so lætt, minnist Leif Erik. – Vit gingu sera varin niðan móti húsunum. Tað var næsta so, at vit ikki tordu at spyrja um teimum tørvaðu hjálp. Men tað vildi hon gjarna. Tað var ikki verri enn so. Virksemi veksur í vavi Harfrá byrjaði hjálpararbeiði hjá Leif Eriki skjótt at veksa, og umfataði tað ikki bara fíggjarligar sperdar familjur, men eisini onnur fólk. – Eg plagdi at koyra mat til nøkur eldri fólk á Eirargarði. Tað var har, at tey spurdu meg, um tey kundu kalla meg fyri jólamannin. Tað hevði eg einki ímóti. – So vóru tað russararnir. Teir tóku gjarna móti mati, og vóru mest sum ómettiligir. Eg havi koyrt upp í bátar fullar av mati umborð til russarar, ið hava havt tørv á tí. – At enda vaks so listin yvir einligar mammur og smábarnafamiljur, ið vóru í neyð. Fólk byrjaðu so spakuliga at hoyra um arbeiðið, og tað spreiddi seg yvir alt Føroyar. Í dag koyri kring alt landið. Enn í dag eru tað fólk, ið leggjast aftrat listanum hjá Hjálpini. – Eg spyrji vanliga fólk, um tey kenna onkran, ið er einsamallur. Og tá vit selja jólakalendaran, eru tað TEMA Fátækadømi Eg koyri sjey dagar um vikuna. Summar dagar byrji eg klokkan tvey og koyri líka til midnátt. Men tað er tað vert, tá tú fært tú eitt smíl, og hoyri børnini rópa, at jólamaðurin er her« Leif Erik Niclasen 'Jólamaðurin'