týsdagur 22. desember 2015síða 18

Mikudagur 23. desember 2015 · Nr. 148 18 Sosialurin NØVN Til minnis um Binu Tað hevur verið tungt at festa hesi orð á blað. Bina var so stórur partur av lívi okkara, og tað er ilt at koma til sættis við, at hon ikki longur er okkara millum. Lagnan vildi tað tó øðrvísi, og Bina andaðist einans 59 ára gomul. Hóskvøldið 19. mars fer altíð at hava eitt serligt pláss í mínum hjarta. Hjá flest­ øllum í Føroyum snúði tað seg hesa løtuna um dagin eftir, tá ið sólarmyrking fór at vera. Hjá okkum fýra systkj­um, Andreu, Fridu, Joan og mær, snúði alt seg um systur okkara Binu. Okk­ara sól, sum var um at sløkna. Vit vóru øll hjá henni, meðan hon andaði sínar síðstu andadráttir. Ein tung løta, men samstundis ein so avbera innilig og rør­ andi løta. Fimm systkj­um, sum hava fingið so nógvar brotasjógvar, men altíð stað­ ið saman. Tað var ikki meir at gera. Bina orkaði ikki meir. Vit sluppu at vera hjá okk­a­ra elskaðu Binu, sum vit øll vóru so góð við, hesa síðstu løtuna. Seinastu mánaðarnir høvdu verið strævnir hjá Binu. Heystið 2014 fór sjúk­ an aftur at gera um seg, og tað versnaði skjótt. Bina fekk viðgerð og var illa fyri. Sjálvur skuldi eg við henni til Danmarkar nýggjársdag 2015, og vit vónaðu sjálvandi, at læknarnir fingu hjálpt henni. Men so var ikki. Hon var ov veik til at fáa viðgerð, so vit vórðu send heim aftur og skuldu so niður aftur um tvær vikur. Vit livdu alla tíðina í vón­ ini, at tað skuldi nokk fara at ganga, men tað sá einki út. Fjúrtan dagar seinni fóru vit so avstað aftur. Hesa ferð í sjúkrabili til Vágarnar. Vit komu til Danmarkar í øllum góðum og skuldu til eina samrøðu á sjúkrahúsinum. Læknin hevði ikki góð boð. Krabbin hevði spreitt seg nógv, og útlitini vóru ógvu­ liga døpur. Tað var hart. Øgiliga hart. Har sótu vit bæði niðri í Keyp­manna­ havn. Grótu og hildu hvør um annan. Vit vistu bæði, hvat var í væntu. Orð vóru ikki neyðug. Vit ringdu heim til Leirvíkar at siga ófrætta­ boðini. Orð kunnu ikki siga, hvussu tungt tað var. Tíðin eftir hetta var eis­ ini hørð. Krabbin gjørdi nógv um seg, og læknarnir royndu av øllum alvi at hjálpa henni. Bina slapp heldur ikki aftur heim til Føroya beinanvegin, tí sjúk­ an forðaði fyri tí. Eg fór heim nakrar dagar seinni, og systrar mínar skiftust um at vera í Danmark. Bina slapp loksins heim aftur, og síðstu tíðina í Leirvík búði hon uppi hjá Joan. Tað var deiligt at hava hana í Leirvík, so vit øll kundu vera um hana. Bina legði eis­ini nógv fyri at sleppa til Leir­víkar. Eg havi so nógv gott at siga um Binu. Hon var so góð við meg. Hon var elsta systir mín, men eingin ivi var, at hon var sum mamma mín. Vit mistu mammu okkara í 1981 og pápa í 1992, og Bina hevur nokk av tí sama tikið sær so serliga væl av okkum systkjum. Ikki minst mær, beiggja, sum hon plagdi at siga. Í mínum barnaárum og ungdómsárum, sum ikki vóru løtt, tí pápi gekk burt­ ur, var hon, eins og allar hinar systrarnar, mín klett­ ur. Eisini í mínum vaksna lívi við familju setti hon okk­um og alla familjuna fremst. Altíð mild, góð og savn­andi. Saknurin er eisini øgi­ ligur. Eg sakni at hava Binu inni hjá okkum hvønn sunnu­dag til døgurða, sum vit altíð plagdu. Genturnar hjá okkum, sum kappaðust um at sita við síðuna av henni, og Bina, sum altíð royndi at loysa tað upp á ein stillan og rættvísan máta. Eg sakni at hava Binu á vitjan og práta við hana. Bara at vera í sama húsi sum hon og merkja nærleikan og hitan, sum hon hevði við sær. Tá ið føðingardagar og aðrir merkisdagar eru, hugsi eg eisini altíð um Binu. Hon manglar. Henni dámdi altíð so væl, tá ið familjan var saml­að. Vit hava havt nógvar góðar løtur saman við Binu. Í 2011 bjóðaði Bina Ninnu, mær og gentunum til Dan­ mark­ar. Ein ógloymandi ferð fyri okkum øll. Har vóru nógvar stuttligar løt­ur. Ikki minst tá ið eg við mín­ um út av lagi ringa staðar­ sansi koyrdi skeivt. Tá flenti Bina næstan við tárum, og tað gjørdi hon eisini, tá ið vit mintust aftur á tað. Tað sama gjørdi eg. Slíkar løtur eru minni fyri lívið. Bina er ein stór fyrimynd hjá mær. Hon rópti ongantíð hart og gekk ikki við lyft­ um fremstafingri og segði okkum, hvussu alt skuldi gerast. Í tí stilla og við gerð­ um sínum lærdi hon meg og okkum øll so ótrú­liga nógv. Gløgg og alt tí við tí góða. Bina hevur eisini havt ógvuliga stóran týdning fyri tær tríggjar døturnar hjá Ninnu og mær. Sum lívið lagaði seg hjá Binu, fór hon ongantíð at gerast biologisk omma, men tað gjørdi einki, tí omma var hon fyri okk­ara gentur. Og tað við lít. Bina var sera tilvitað um ommu­ leiklutin og gekk upp í hann við lív og sál. Hjá gentum okkara var alt Bina-omma. Minnist, sum var tað í gjár, tá ið okkara fyrstafødda kom til verðina tíðliga á morgni í 2004. Bina búði tá í Havn og kom at vitja okk­um trý, áðrenn hon fór til ar­beiðis. Birita var ikki nógv meira enn ein tíma gomul, tá ið Bina trein inn á føðistovuna. Vit valdu so at uppkalla Biritu eftir Binu, og tað var nakað, sum Bina sjálvandi var glað fyri. Fyri gentur okkara er sakn­urin í Binu eisini stór­ ur. Alt sá so lovandi út síðsta summar. Bina keypti snoti­ liga íbúð við Ranggil í Leir­ vík, og so kundu tær fara vitja Binu-ommu, tá ið tær vildu. Ella fara at sova har, sum var uppaftur stutt­ ligari. Gleðin var tó stokkut. Sjúkan gjørdi bart, og tíverri fekk Bina alt ov stutta tíð, nú tá ið hon vendi aftur til heimbygdina. Tað er altíð tungt at missa ein, sum stendur ein­ um so nær, men eg eri eisini sera takksamur, at mær untist at hava Binu sum syst­ur. Familjan var hennara eitt og alt, og Bina hevur lagt so nógv gott niður í meg, sum eg kann royna at geva mínum døtrum. Saknurin er svárur, men minnini eru góð at eiga. Bina fer altíð at eiga eitt stórt pláss í hjørtum okkara. Við hesum orðum vil eg lýsa frið yvir minnið um elskaðu systur mína Binu. Tórhallur Kunngerð um býráðsfundir 2016 Tað verður hervið gjørt kunnugt, at bý­ ráð ið á fundi 10. desember 2015 hevur ásett almennu býráðsfundirnir fyri ár 2016 at verða hildnar hesar hósdagar kl. 17.00 í býráðssalinum. Fuglafjørður, tann 14. desember 2015 FUGLAFJARÐAR BÝRÁÐ Fuglafjarðar býráð 28. januar 25. februar 17. mars 28. apríl 26. mai 16. juni 25. august 29. september 27. oktober 24. november 15. desember Søkt verður eftir einum vaskifólki til Skúladepilin í Suðuroy at byrja sum skjótast. Umsóknarfreistin er 4. januar 2016 og byrjað verður beinanvegin í starvinum, tá freistin er farin. Starvið er tímalønt og er 4,5 tímar pr.dag., eftir vanliga skúlatíð. Starvið er fyribils tíðar avmarkað til eitt ár. Umsóknir skulu sendast til: nina.holm@skulin.fo Post.adr. Skúladepilin í Suðuroy att. Nina Holm Grønudalur 2 950 Porkeri Fleiri upplýsingar fáast frá húsavørðinum Magna Jacobsen, tlf. 226794 Vaskifólk til skúladepilin í suðuroy