týsdagur 22. desember 2015síða 36

Jólini 2015 4 BLAÐIÐ SAMRØÐA Áki Bertholdsen aki@sosialurin.fo Kanska eru vit við at fáa ein hugburð í føroyska samfelagnum, har opinleiki og samskifti eru betri enn tøgn. Tað heldur Jens Mortan Mortensen, prestur í Leirum í Hvalba. Hann heldur, at tað er skjótt at stað­ festa, at jól eru einaferð um árið, og at øll vita, nær jólini eru. Tað er longu út á heystið, at tú hoyrir fólk siga: Ja, um tveir mánaðir er jól. Og Jens Mortan heldur, at jólini eru høgtíðin, har vit snara tíðini, og kanska snara vit eisini klokkuna í sinninum, tí tað er tá, vit senda heilsanir til familju og kenningar og takka fyri skjótt farna árið. – Jólini eru ein gleðishátíð. Vit syngja um tey og ynskja hvørjum øðrum eini gleðilig jól. Vit leggja stóran dent á at vera saman við okkara kæru á jólum, bæði børn, vaksin og gomul - og eisini børnini skulu føla, at jólini eru nakað serligt. – Kanska er tað júst friðurin, vit hava saman á jólum, ið øll ynskja sær. Og kanska eru tað orðini »friður á jørð«, sum vit tulka inn í okkara lív, sum hevur størstan týdning, heldur hvalbiarprestur. Spell at hoyra Ofta verður tosað um, at jólini eru blivin ov materialistisk, og at vit mest hugsa um tað, sum kann keypast og etast. – Um tað er so, veit eg ikki. Men tað er spell at hoyra, at tað eisini eru fleiri familjur, sum hava tað tungt á jólum, og hava tørv á jólahjálp – Jólaevangeliið, sum er um eitt barn, ið verður føtt inn í heimin, sigur okkum, at Gud elskaði heimin. Men tað sigur okkum eisini, at heimurin hevði ilt við at taka ímóti, tí tað var ikki rúm fyri Mariu og Jósef í Betlehem. - Eg veit, at nógv menniskju hugsa júst um hesi viðurskifti, og leggja stóran dent á, at vit skulu rúma Jesusi, rúma lívinum og øllum menniskjum, sigur hann. Áhugavert rák Men um tað gongur rætta ella skeiva vegin, er ilt at siga. – Vit hava í dag eitt sera áhugavert rák, har fólk fortelja um seg sjálvi. Tað var ikki gamalt, at fólk eru so opin um, hvørji tey eru á kynsliga økinum, og um, hvussu tey hava havt tað t.d. í upp­ vøkstrinum. – Kanska eru vit í føroyska sam­ felagnum við at fáa ein hugburð, har opinleiki og samskifti eru betri enn tøgn. – Tá ið fólk fortelja sína søgu og ásanna, at tey eru, sum tey eru, komi eg altíð at hugsa um orðini, har Jesus sigur um seg sjálvan, at hann er »sann­ leikin«. – Eg skilji hetta soleiðis, at Jesus eisini er sannleikin um menniskja. Vit eru fevnd av honum júst so, sum vit eru, eisini tá ið vit eru sonn. Og tá ið fólk siga sína søgu og velja at vera sonn, er tað gott, at tey gera tað. – So mugu vit bara vóna, at vit í sam­felagnum, og í kirkjuni megna at rúma øllum. – Vit skulu trúgva á Gud og venja okkum við, at menniskju eru ymisk. Kristus kom í heimin, ikki í ein til­ gjørdan heim og ikki í eitt serligt, kristi­ligt um­hvørvi, men í heimin, har menn­iskjan livir. – Menniskjan kann bara vera tann hon er, tí tað er tað, hon dugir best. Vit skulu vera menniskju við ábyrgd, við umsorgan og við menniskjansligheit, sigur Jens Mortan Mortensen. Handel og borðspøl Heima hjá hvalbiarpresti sjálvum er tað altíð ein serlig løta, tá ið jólaaftan er. – Tað er sum um ein ferðast aftur og fram í tíð, tí minnini um farin jól koma fram fyri ein, samstundis sum vit júst nú halda jól 2015. Á jólum eru nógvar gudstænastur, so Jens Mortan skal halda fleiri prædikur. – Ein stórur partur av tíðini fer til at fyrireika meg upp á tær. Men eg royni at skriva prædikurnar í góðari tíð, so at stundir eisini vera til at verða saman við familju og kenningum, sigur hann. Í prestagarðinum í Leirum er altíð tónleikur. – Vit eru fleiri, sum spæla uppá, so tað ljómar bæði tíðliga og seint. – Og so fari eg kanska at hyggja mær eftir eini innspæling av Messias hjá Händel, og helst fara vit, øll familjan, at taka okkurt borðspæl eisini, sigur Jens Mortan Mortensen. – VIT HAVA Í DAG EITT SERA ÁHUGAVERT RÁK, HAR FÓLK ALMENT ERU FARIN AT FORTELJA UM SEG SJÁLVAN, HELDUR JENS MORTAN MORTENSEN, PRESTUR Í HVALBA OPINLEIKI OG SAMSKIFTI ERU BETRI ENN TØGN - Menniskjan kann bara vera tann hon er tí tað er tað, hon dugir best og so mugu vit bara vóna, at vit í samfelagnum, og í kirkjuni, megna at rúma øllum, sigur Jens Mortan Mortensen, prestur í Leirum í Hvalba