hósdagur 25. februar 2016síða 8

FRÍGGJADAGUR 26. FEBRUAR 2016 SOSIALURIN 24 8 – Er tað so álvarsamt, hugsaði eg. Eg skilti ikki fyrr enn tá, hvussu álvarsom støðan var, sigur Jón Krosslá Poulsen. Og tá fóru tankarnir í gongd. Jón var í hjálmi, tá ið óhappið hendi, og hóast hjálmurin als ikki sýnir tekin um nakran stóran stoyt, so er Jón kortini sannførdur um, at hjálm­ urin eigur lívið í honum. – Eg bleiv við at hugsa, hvat hevði hent, um eg ongan hjálm hevði á. So hevði eg ikki ligið har vakin. So hevði eg ligið onkra heilt aðrastaðni, sigur Jón Krosslá Poulsen. Skallabrot, heilaskjálvta og sundurskrætt oyra Taljan, sum fleyg í heysin á Jón Krosslá Poulsen hendan dagin, má sigast at hava troffið væl. Eingin ivi er um, at vóru umstøðurnar øðr­ vísi, so kundi taljan gjørt enda á fót­bóltsspælaranum úr Vági. Komin á Landssjúkrahúsið verð­ur Jón fyrst av øllum koyrdur á intensivu deild og sendur í skann­ aran fyri at kannað, um nakkin ella ann­að í beinagrindini hevur tikið skaða. Hann verður sendur fleiri ferð­ir í skannaran hendan dagin, tí ein slíkur brestur kann gera álvar­ sama skaða á fólk. Og hóast Jón var heppin í óhappinum, so var smeit­ urin ikki blíður. – Teir sendu meg inn at fáa seym­að høgra oyra saman aftur, tí tað var skrætt sundir allar vegir, og hekk nærmast í allar ættir, greiðir Jón Krosslá Poulsen frá. Oyra fekk størsta smeitin, men skallin slapp ikki óskalaður ígjøgn­ um hendingina. – Teir søgdu, at eg hevði skalla­ brot, og ætlaðu at senda meg á Ríkis­sjúkra­húsið. Men so fekk eg boð um, at brotið var so mikið lítið, at heili­vágur ivaleyst kundi fáa tað at vaksa saman aftur, greiðir Jón Krosslá Poulsen frá. Ta náttina sleppur Jón ikki at hvíla. Hann verður vaktur hvønn tíma, tí hann hevur fingið álvar­ saman heilaskjálvta, og tá er vanda­mikið at sova ov leingi. Vandi kann tá vera fyri, at tú ongantíð vaknar aftur. – Tað var ein tung nátt. Eg hevði ongan matarlyst, og vildi spýggja og hvat veit eg. Og eg bleiv við at hugsa um, hvat hevði hent, um eg ikki var í hjálmi, sigur Jón Krosslá Poulsen. Tankar um, hvat kundi verið, spøktu aftur og aftur teir dagarnar Jón lá á Landssjúkrahúsinum. – Eg skal vera pápi í summar, og eg bleiv við at hugsa, um eg nú ikki slapp at hitta mítt barn, sigur Jón Krosslá Poulsen. Tað varð tó skjótt greitt, at Jón sleppur heilskapaður burtur­úr arbeiðsóhappinum. Sunnu­dagin eftir arbeiðsóhappið verð­ur hann út­skrivaður av Lands­sjúkra­hús­ inum og fer aftur til hús. Tá kennir hann seg væl, og øll familjan, ver­ fam­iljan og fleiri vinfólk eru komin til Havnar at stuðla unga mann­ inum. Serliga mamma Jón, Mary og daman Petra hava verið um Jón og hjálpt honum við at koma ígjøgnum hendingina. – Eg kendi meg væl sunnudagin og fór tí heim, har daman og øll familjan var um meg og hjálpti mær. Men beinan vegin fann eg útav, at eg orkaði ikki so væl sum eg helt. Eg mátti fara inn í kamarið og lata hurðina aftur og hvíla høvdið, sum ikki orkaði allan gangin, sigur Jón Krosslá Poulsen. Hvussu við Víkingi? Við sær heim fekk Jón antibiotika í tablettformi, men longu náttina til mánadagin gjørdist greitt, at hann ikki tolir hendan heilivág. – Pínan í maganum var øgilig. Eg dugi ikki at siga, hvør pína var verri – tann í høvdinum ella tann í búkinum, sigur Jón Krosslá Poulsen. Hann verður tí innlagdur aftur í fýra dagar, tí hann skal hava anti­ biotika ígjøgnum æðrarnar, og tá verður betur. Men mitt í roka­num hevur Jón føðingardag. – Eg fekk heilivág innspræning fýra ferðir um dagin. Klokkan 06, 12, 18 og 00. So eg fór heim miku­ dag­in at halda føðingardag við allar fam­iljuni og síðani út aftur á Lands­sjúkrahúsið, sigur Jón Krosslá Poulsen. Í dag spøkja tankarnir um, hvat kundi hent, ikki longur. Jón er fegin um, at hann bert er sjúkra­ meld­aður í fýra vikur, og tí aftur kann fara til arbeiðis og venja við Víkingi innan alt ov leingi. Og júst fótbólturin er eitt av teim­um tingunum, sum festu seg í huga­ heimin hjá Jón hasa løtuna á Lands­sjúkrahúsinum, tá ið hann varn­ast álvaran í støðuni. – Eg hugsaði eisini um Víking, tað má eg viðganga. Eg hugsaði, um eg nú ongantíð aftur skuldi spæla fótbólt, og um hvat felagið fór at siga, sigur Jón Krosslá Poulsen. Komin inn á Landssjúkrahúsið bað hann tí Petru ringja til lið­skip­ aran og siga frá støðuni. – Teir hava verið ógvuliga stuðlandi og hóast eg missi teir fyrstu dystirnar í komandi kapp­ ingar­ári, so gleði eg meg til at fara í ljósa­bláu troyggjuna, tá eg komi fyri meg aftur, sigur Jón Krosslá Poulsen. BARBARA@SOSIALURIN.FO PERSÓNSSØGA »Teir siga mær, at eg reisti meg upp og royndi at ganga, meðan blóðið fleyt út høvdinum. Teir stuðlaðu mær síðani út í tún, og har setti eg meg at fáa luft. Og so svímaði eg aftur« MYND: ÁLVUR HARALDSEN Í dag spøkja tankarnir um, hvat kundi hent, ikki longur. Jón er fegin um, at hann bert er sjúkrameldaður í fýra vikur, og tí aftur kann fara til arbeiðis og venja við Víkingi innan alt ov leingi.