hósdagur 25. februar 2016síða 17

FRÍGGJADAGUR 26. FEBRUAR 2016 SOSIALURIN 24 17 – Sjálvandi skulu fólk vera væl egnað til tað tey gera, men vit finna uttan iva eins nógvar væl egnaðar kvinnur í landinum, til at taka sær av mest umfatandi størvunum, sigur Lisbeth L. Petersen Orsaka av, at kvinnur vóru illa um­boðaðar í politiska landslagnum í 80’unum og 90’unum, tóku Lisbeth L. Petersen og aðrar kvinnur seg saman til at skipa fyri Kvinnutingi. Tær skaptu politiskar karmar hjá kvinnum at virka undir, hóast tær ikki vóru politikarar. Endamálið var, at skapa størri áhuga millum kvinnur fyri politikki. Og tað var eitt tvørpolitisk tiltak, sum fekk breiða undirtøku. Men tá ið Kvinnu­tingið ynskti at nýta ting­ salin, var svarið korta nei. – Vit fingu svar aftur frá ting­ form­anninum, sum segði okkum, at tingsalurin var eitt tignarligt stað, sum ikki skuldi nýtast til slíkt fjant og fjas, sigur Lisbeth L. Petsen. – Tað var óhugsandi hjá monn­ um tá, at nakað sum bert var fyri kvinnur, kundi vera annað enn fjant og fjas, sigur hon. Hetta vóru tær ógvuliga firtnar um og ógvuliga óngødar við. – Vit gjørdu vart við hetta aftur­ svarið fleiri ferðir og at enda fingu vit atgongd til tingsalin, tá ið tingið var farið til hús, greiðir Lisbeth L. Petersen frá. Kvinnustríðið er ikki liðugt Nú eru níggju ár síðani, at Lisbeth L. Petersen takkaði fyri seg í polit­ iska umhvørvinum, og hon er fegin um at síggja broytingina. – Í dag er støðan heilt ein onnur. Vit síggja kvinnur bjóða seg fram á jøvnum føti við menn, og vit hava umsíðir prógvað, at kvinnur ikki bara hugsa um tey bleytu virðini, sigur Lisbeth L. Petersen. Men tað merkir als ikki, at stríð­ ið um javnstøðu er liðugt. – Vit mugu hava fleiri kvinnur í leiðandi størv í Før­oy­um. Sjálvandi skulu fólk vera væl egnað til tað tey gera, men vit finna uttan iva eins nógvar væl egnaðar kvinnur í land­inum, til at taka sær av mest umfatandi størvunum, sigur Lisbeth L. Petersen. Hon er tó errin av teimum kvinn­ um, sum í dag umboða hennara kyn í politiska umhvørvinum. – Eg verið ferð eftir ferð impo­ ner­að av at síggja, hvussu væl okk­ ara kvinnuligu politikarar klára seg. Tær standa ikki petti aftan fyri menn­irnar. Kanska tvørturímóti, sigur stríðskvinnan, sum slóðaði fyri. BARBARA@SOSIALURIN.FO »Í dag er støðan heilt ein onnur. Vit síggja kvinnur bjóða seg fram á jøvnum føti við menn, og vit hava umsíðir prógvað, at kvinnur ikki bara hugsað um tey bleytu virðini« Lisbeth L. Petersen MYND: ÁLVUR HARALDSEN Lisbeth L. Petersen, tá borgar­ stjóri í Havn og Marita Petersen, løgmaður, skuldu báðar til ein almennan døgurða eftir ein langan arbeiðsdag. Hvørgan teirra høvdu havt stundir til at fara heim ímillum, og tískil hittist tær inni á einum vesi á staðnum, har tær ætlaðu at fríska seg upp. Lisbeth varnast, at ein knapp­ur var farin úr skjúrt­uni, og Marita varnast, at sokka­ buks­urnar vóru skræddar. Tá sigur Marita Petersen við Lisbeth L. Petersen, at kvinnu­ ligir politikarar áttu at havt hvør sín butlara, so tær kundu síggja hampiligar út, hóast tær ongantíð høvdu stundir til at gera seg til reiðar og síggja hampiligar út til slíkar døgurð­ ar. Í øllum førum ikki í kreppu­ ár­unum í 90’unum. So flentu tær báðar so hjarta­ liga og fóru út aftur til døgurðan við holutum sokkabuksur og knapp­leysari skjúrtu. – Hart sært tú munin millum menn og kvinnur. Ein maður hevði sikkurt ikki lagt í, um ein knappur mangl­aði, tí tað áttu konan at taka sær av, sig­ur Lisbeth L. Petersen. BARBARA@SOSIALURIN.FO Lisbeth L. Petersen minnist eina serstaka hending í kreppuárunum, har munurin millum menn og kvinn­ur gjørdist sjónligur Tá oddakvinnurnar hittist á vesinum Lisbeth og Marita Marita Petersen