týsdagur 2. februar 2016síða 16

Mikudagur 3. februar 2016 · Nr. 14 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Árni Gregersen – Munurin á at sita í Løgtinginum og so í einum landsstýrissessi er óemtaliga stórur. Tingfólk hava sjálvandi stóra ábyrgd, men sum landsstýriskvinna merki eg ábyrgd­ ina hvønn dag. Eyðgunn Samuelsen, 56 ára gamla landsstýriskvinan við al­ mann­a­málum, er sera eyðmjúk í sín­um starvi og mótvegis teimum upp­gávum, sum hon hevur sum ovasti fyrisitingarligi leiðarin á al­ mannaøkinum. – Eg má ognantíð gloyma, at tað eru menniskju og mannalagnur, sum vit hava við at gera. Hvørja ferð vit taka eina avgerð í ráðnum, so ávirkar tað beinanvegin ger­ andis­dagin hjá summum fólkum, sigur hon. Eyðgunn Samuelsen hevur áður arbeitt í almennu fyrisitingini. Í eini trý ár var hon deildarleiðari í mentamálaráðnum. – Royndirnar haðani geva mær sjálvandi eitt innlit í manna­ gongdirnar í almennu skipanini. Tað kemur væl við, men hóast tað so havi eg nógv, sum eg noyðist at seta meg inní, sigur hon. Trý høvuðsmál at taka sær av Landsstýriskvinnan við almanna­ málum sigur, at hon hevur trý hø­v­ uðsøkir, sum hon leggur stóra orku í. Fyri tað fyrsta eru tað børn í Føroyum. Her er talan um børn, sum eru fyri harðskapi ella eru mis­ nýtt á onkran hátt, umframt børn, sum eru veik og treingja til hjálp av onkrum slag. Sosialt hevur lands­stýris­kvinn­ an eisini ábyrgd av øllum teimum, sum ikki klára seg sjálvi í sam­ felagnum. Talan kann vera um per­ sónar ella familjur, sum á onkran hátt ikki megna at hava tamarhald á egnum lívi. Hetta kann koma av sjúku ella øðrum ávúm, men hetta eru fólk, sum samfelagið skal taka sær av. Triðja stóra økið, sum lands­ stýris­kvinnan eisini setir nógv inn á fyri at loysa, er pen­sjóns­spurn­ ing­urin. Eitt mál, sum hevur veirð til viðgerðar leingi, men sum endalig loysn ikki er funnin á enn. Her er talan um at tryggja aldurdómin hjá okkum øllum, men her er eisini ein spurningur um at tryggja haldføri í føroyska búskapinum uppá langt sikt. Nógv brøv Tað er ongin loyna, at fyri árum síðani var tað soleiðis, at tað bar til hjá borarunum at seta seg beinleiðis í samband við landsstýrisfólk, skuldi eitt persónsmál loysast. Soleiðis er tað als ikki í dag. Nú ber sjálvandi til at skriva til landsstýriskvinnuna við almanna­ málum, men hjá henni ber ikki til at leggja seg útí persónsmál. – Nei, tað kunnu vit als ikki. Fólk kunnu skriva til mín og tá spyrji eg ofta um eg skal senda skrivið víðari til ráðið, tí annars ber ikki til at gera nakað við tað, sigur Eyðgunn Samuelsen. Landsstýriskvinnan sigur, at tað sjálvandi er ringt at vita hjá fólki, at tað sjáldan ber til at broyta reglur og lógir fyri at loysa einstøk persónsmál. ­– Viðhvørt er neyðugt at gera lógarbroytingar, men tað gerst sjálvandi ikki uttan at lógaruppskot ella uppskot til broytingar er gjørt og at málið so fer í Løgtingið. Tað tekur tíð og kann ikki gerast her og nú, sigur hon. Eitt tað besta dømi um hvussu torførar slíkar broytingar eru at gera, er málið um børn hjá familjum í fáfærkraváða. Tá núverandi samgonga sat í andstøðu helt hon, at hetta var eitt mál sum kundi loysast í skundi. Nú vísir tað seg, at hetta hevur tikið nógv meira enn hálvt ár og enn er málið ikki endaliga loyst. – Nei, tí tað er soleiðis, at fer ein at gera broytignar, so er nógv ann­að, sum eisini fylgir við. Og eitt sum hevur alstóran týdning er, at vit ikki gera hovsa-loysnir, men loysnir, sum eru kjøfestar í tí rættar­trygd, sum vit eiga at hava í okkara samfelag, sigur Eyðgunn Samuelsen. Hon leggur afturat, at tað er nógv lættari hjá hjálparfelagsskapum at gera broytingar, sum kunnu setast skjótt í gildi. Sjálvandi arbeiða hes­ ir felagsskapir innan nakrar lógar­ karmar, men í almennu skipanini ber ikki til at gjalda pening út, uttan so at heimild er í hesum í onkrari lóg. – Tí taka allar broytingar tíð. Alt skal hóska saman og sum sagt, so skal rættartrygdin altíð setast ovast, sigur landsstýriskvinnan. Eyðgunn Samuelsen, Javnaðarflokkurin, er eitt av teimum nýggju landsstýrisfólkunum, sum eisini merkir stóru ábyrgdina MELDURIN Eyðgunn Samuelsen STÓR ÁBYRGD MEN TIL BER AT GERA STÓRAN MUN