mánadagur 8. februar 2016síða 10

Mánadagur 8. februar 2016 · Nr. 16 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN Avskeðsheilsan til Berg Jacobsen, prest Fyrsta februar legði Bergur Jacob­ sen prestur frá sær eftir 20 ár sum prestur í Keypamannahavn, har hann tey flestu árini var prestur í Sámalskirkjuni á Nørrebrúgv og trý tey síðstu árini í Hans Egede kirkju á Eysturbrúgv. Føroyska kirkjuliðið í Keypmannahavn, Sankta Ólavs kirkjulið, sum Berg­ ur eisini var prestur hjá, átti inni­ vist tey árini í hesum báð­um kirkj­unum. Harafturat var Berg­ur prestur teirra sjúku á Ríkis­sjúkra­ húsinum og í nógv ár sam­starv­ aðust hann og Øssur Berghamar í Kristnastovu um andaktirnar á Sjúklingahotellinum. Bergur hevði sína gudfrøðiligu út­búgving úr Bretlandi, har hann fekk embætisprógv frá South­ ham­ton University í 1976. Sama árið var hann til prestapróvtøku í Keypmannahavn og árið eftir gjørdist hann prestur í Sandoyar prestagjaldi. Eftir fimm ár har, varð hann sjómansprestur í London og síðani prestur á Sælandi. Í 1988 flutti húskið aftur til Føroya. Bergur var tá í nøkur ár fjølmiðlamaður, blað­ stjóri og landsstýrismaður. Í 1996 tók hann við prestastarvinum í Keyp­mannahavn. Onkuntíð bilaði heilsan og nú upp undir embætisendan stóð aftur á. Kirkjuliðið átti 100 ár á bakið í november 2015, og longu tvey ár frammanundan fór Berg­ ur saman við kirkjuráðnum undir fyrireikingar til henda stóra há­ tíðar­dagin. Men tá nærkaðist deg­ num 28. november, var Bergur inn­ lagdur. Hann skuldi eisini hava sína síðstu føroysku prædiku 2. jóladag í Hans Egede kirkju, men heldur ikki tá bar honum til. Tað er skilligt, at hetta var Bergur harmur um, hóast hann av natúr ger lítlan háva av sær og fer hóvliga um. Gudfrøðin hjá Bergi hevur borið brá av, at hann hevur bretska út­ búgving – og bretska konu, Valerie, sum hevur staðið honum við lið hesi mongu árini. Eisini hevur Bergur lisið bíbliutekstin inn í okkara samtíð og hevur í sín­um prædikum nomið við mong sam­ felagsmál burturi og heima. Hann kundi stundum vera bersøgin og hvassur, men hevur eisini verið tann sáttligi sálarhirðin. Bergur var ikki hann, sum savnaði fjøld av fólki, men hann boðaði trúliga evangeliska boðskapin við hygni og myndugleika. Í minnisritinum, sum kom út í sambandi við 100 ára hátíðarhaldið í november 2015, skrivar føroyska kirkjuráðið vegna kirkjuliðið honum hesa góðu avskeðsheilsan: ”Í ár hátíðarheldur Sankta Ólavs kirkjulið sín 100 ára stovningardag, og samstundis takkar kirkjuliðið Bergi Jacobsen, presti, fyri, at hann hevur verið prestur og sálarhirði okkara tey síðstu 20 árini. Tey eru ein fimtingur av søguni hjá kirkjuliðnum,og eru tí eitt stórt og týdningarmikið tíðarskeið. Øll hesi mongu árini hevur Berg­ ur havt nógvar gudstænastur, havt fleiri fyrilestrar og annars verið við í nógvum øðrum kirkjuligum virk­semi. Tað eru serstakliga guds­ tænasturnar, ið hava givið okk­ um kunnleika um grundvøll og sjónarmið hansara. Bergur hevur lýst dagsins tekst soleiðis, at vit hava kunnað flættað hann inn í okkara gerandisdag. Hann hevur aftur og aftur víst á Krists full­ gjørdu sáttargerð og mint okk­um á at hava hitt tvítáttaða kær­leiks­ boðið i huga. Í mongum prædikum er eisini hansara hugburður til sam­felagsmál komin týðiliga til sjóndar. Hetta at vit í felag eiga at bera byrðar hvør hjá øðrum og átala órættvísina. Eitt serligt eyðkenni við guds­ tæn­astunum hevur verið, at har er rúmsátt á tann hátt, at eisini mong onnur eru sloppin at virka við undir gudstænastuni. Kirkjunnar vegna hevur Bergur verið ein varði í lívsins skiftandi korum. Hetta hevur verið sjónligt undir dópi og brúðarvígslu, tá ið lívsins gleði og eydna verða staðfest í kirkjuni, men eisini við troystarorðum, tá ið ein av okkara kæru er farin. Bergur er siðiligur og høviskur maður, men menskur í hugsan og orði. Eitt av lyndiseyðkennum hansara er, at hann ikki søkir tokka hjá monnum, men sigur tað, sum sigast skal, tá ið tað er neyðugt. Góði Bergur, vit siga tær og Valerie, konu tíni, hjartans takk fyri alt tað, sum tit hava lagt eftir tykkum í drúgvari og trúfastari tænastu, og vit ynskja tykkum Guds signing og góðan byr í kom­ andi tíðum.” Henda heilsan er skrivað við vón um góðan betring og mong góð ár afturat, nú embætistíðin er farin afturum og nýtt og øðrvísi tíðarskeið byrjar. Martin Fjallstein UMMÆLI Sankta Ólavs kirkjulið 100 ár Tá ið føroyska kirkjuliðið í Keyp­ mannahavn 28. novembur í 2015 hevði 100 ára stovningardag, kom eitt forvitnisligt minnisrit út, sum er bæði á føroyskum og donskum, og telur 164 síður. Føroyska kirkju­ ráðið, sum hevur fingið hetta í lag, heitti á Odd Hansen, sum er bókavørður og kirkjuráðslimur, og á Martin Fjallstein, um at vera rit­ stjórar. Axel Eysturstein hevur um­ brotið ritið og greitt tað til prent­ ingar. Sera nógv keldutilfar var til at taka, og gomul fólk kundu leggja fitt afturat søguni um kirkju­ liðið, prestarnar og onnur virkin fólk. Serstakliga er talan um Gud­ mund Bruun prest, sum slóð­aði fyri at fáa kirkjulið í lag í stór­ býnum. Harafturat tey góðu fólk­ ini Henrietta Hansen, nevnd Jetta í KFUK, Emil Joensen prestur og formaður í Kristiligt ung­manna­ felag og Janus Øssursson deknur og felagsmaður. Hóast hesi vóru tey sjónligastu og løgdu sera nógv til viks fyri at tæna kirkjuliðnum og Ung­mannafelagnum, tóku eisini mong onnur eisini hond í og lívg­aðu bæði kirkjuliðnum og Ung­ manna­felagnum, sum Emil Joen­ sen stovnaði í 1918. Tað er áhugavert at lesa, hvussu kirkjuliðið mentist ár um ár, og hvussu tað og Kristiliga Ung­ mannafelagið vórðu samantvinnað við fólki og tiltøkum, so viðhvrt er torført at síggja, hvar eitt byrjar og annað tekur við. Tað er eydnast at lýsa søguna hjá báðum við breiðum pensilstrokum hesi 100 árini. Ung­ mannafelagið fánaði tó burtur í sjeytiárunum, tá ið Emil Joensen var gamal maður. Kirkjulið hevði ymsar prestar, eftir at Gudmundur Bruun doyði í 1956, men í 1970 gjørdist Petur Andrew Petersen fastur prestur í Sámalskirkjuni og hjá føroyska kirkjuliðnum, sum fekk innivist har. Petur Andrew var í nógvum vási og hevði hugskot um mangar ábøtur føroyingum í útlegd til frama. Bergur Jacobsen tók við eftir Petur Andrew í 1996 og fór eftir trúgva tænastu frá vegna aldur við ársbyrjan í 2016. Tríggjar frásagnir eru eisini um tey síðstu hálvthundrað árini. Tær seta við sínum persónliga dámi lit á søgugongdina í kirkjuliðnum og Ungmannafelagnum, soleiðis sum hon hevur sæð út úr teirra sjónar­ horni. Harafturat eru einar tjúgu heilsanir frá høgum og lágum innan kirkjugátt og frá samstarvsfeløgum í býnum. Hesar heilsaninar sum eru so ólíkar, lýsa á sín serliga hátt, hvønn týdning, kirkjuliðið hevur fyri tann einstaka. Og rætt er tað, at hesi 100 árini hava túsundtals føroyingar leitað sær til føroyska gudstænastu í Keypmannahavn, at syngja tey kendu sálmaløgini og at hitta landsmenn. Kirkjan og Ungmannafelagið vóru tilhalds­ støðini hjá sera nógvum útisetum. Minnisritið varð latið øllum, sum vóru til hátíðarhaldið í no­ vember. Tað fæst eisini til keyps í bókabuðunum í Føroyum og hjá kirkjuliðnum. Heitið er Sankta Ólavs kirkjulið - føroyska kirkju­ liðið í Keypmannahavn 1915-2015. Martin Fjallstein