hósdagur 3. mars 2016síða 27

FRÍGGJADAGUR 4. MARS 2016 SOSIALURIN 27 27 Judo hjálpur ungum dreingum Á teimum tungu mottunum standa nú sjey nettir ungir dreingir klædd­ir í hvítar draktir. Onkur hevur hvítt belti. Onkur annar hevur gult. Nakrir fáir hava grønt. Venjingin byrjar og skjótt bólt­ ast teir hvíttklæddu nettu dreing­ irnir runt á mottunum. Eitt suff og nøkur stríggin ljóð koma frá dreingj­unum. »SARE MODE« rópar Jan Gunther. Og so gevast teir í stund­ini. Hann greiðir frá, at tað oftast eru ungir dreingir, ið íðka judo. Og tað hevur góða ávirkan á teir. – Eg hoyri ofta frá for­eldr­ um, at børnini broytast, tá tey byrja til judo. Serliga eru tað teir villu dreingirnir ið hava lyndi til at blíva róligari og meir balanseraðir, so hvørt sum teir koma longur inn í judoheimin, sigur Jan Gunther, sum gjøgnum árini hevur vant fleiri hundrað ungar judo­íðk­ aðar. Hann greiðir frá, at judo í stóran mun snýr seg um disiplin. – Man skal vera disipliner­ aður, um man skal vera ein góð­ ur judo­íðkari. Og um man hevur disiplin­ina, kemur man eisini skjótt at merkja ein javnvág í kroppinum og sinn­inum, sigur Jan Gunther. At skapa javnvág og kroppi og sinni er eitt av endamálunum við judo, og Jan Gunther heldur, at tað er júst hetta sum kemur teimum ungu, villu dreingjunum til góðar. At leiða børn og ung á røttu leið, og at skapa eitt sunt umhvørvi fyri tey, er nakað av tí sum drívur verk­ið, sigur Jan Gunther. Men mest av øllum er tað samveran við tey ungu, sum gevur honum gleði í ger­andis­degnum. – Børn eru so fitt og stuttlig. Sjálvt um tað kanska ljóðar banalt, er tað veruliga hetta, sum fær meg at halda á fram. Brúkar judo í gerandisdegnum Teir sjey hvítkløddu dreingirnir eru nú lidnir at venja. Jan Gunther fær teir ungu íðkararnar at hjálpa sær at sleipa motturnar inn aftur í goymslurúmið. Og tað gera teir fegnir. Jan Gunther fortelur, at hann altíð hevur kent seg virdan. Ikki bara av íðkarunum, men eisini av fólki, sum hann ikki kennir. Tá hann sum yngri var útblakari á skeinkistøðum, upplivdi hann ofta, at kúllarnir í býnum skjótt góvust at brúka seg, tá teir sóu hann. – Teir sóu meg og so góvust teir beinaveg at leika í. Sjálvt um eg arbeiddi fleiri ár sum útblakari, hendi tað bara eina ferð, at eg noydd­ist at blaka ein út. Annars var tað ofta nokk bara at vísa meg, for­telur hann. – Men sannleikin er nokk, at um teir høvdu smekkað til mín, hevði eg ligið sum lorturin, sigur hann flenn­andi. Tá Jan Gunther traðkar av mott­ uni og pakkar sína hvítu drakt og svarta beltið niður, gloymir hann kortini ikki tankagondina, sum ein judoíðkari skal brúka. – Eg brúki judo í ger­andis­deg­ num. Men tað liggur so fastgrógvið í meg, at eg hugsi ikki um tað long­ ur. Lívið uttan judo verður tómligt Eftir ætlan fer eldsálin at gevast um tvey ár, tá hann fer á eftirløn. Kroppurin er troyttur, og serliga er tað tær tungu motturnar, sum ger arbeiðið hjá Jan Gunther tungt. Men tá hann verður spurdur, um man veruliga kann rokna við, at hann fer at gevast um tvey ár, flennur hann. – Eg havi ofta hugsað um, hvussu mítt lív hevði verið uttan judo. Men tað kann eg slett ikki ímynda mær. Eg veit ikki. Um vit veruliga fáa eina judohøll, kann tað væl vera, at eg haldi fram. BIRGITH@SOSIALURIN.FO MYND: BIRGITH LASSEN