hósdagur 19. mai 2016síða 7

FRÍGGJADAGUR 20. MAI 2016 SOSIALURIN 57 7 RAGNHILD ELLINGSGAARD H ann situr annars og arbeiðir í atelierinum, tá eg komi gangandi gjøgnum stóra hav­an uttan fyri gomlu húsini. Á gólv­inum liggja fleiri tekn­ ingar, sum skulu gerast til eina nýggja barna­bók og eingin ivi er um, at lista­maðurin hevur nógv at gera. Atelierið er hvítt, opið og rúmligt. Kanska eitt sindur kliniskt, hugsi eg við mær sjálvari. Men lit­føgru tekningarnar á gólv­ inum, undar­ligu skapini á bróst­ inum og stóri grønlitti málning­ urin troka tað kalda og klin­iska burtur, meðan Edward leggur ar­beiði frá sær. – Skulu vit ikki heldur fara inn? Vit kunnu seta okkum í stov­una; har er nógv heitari, sigur hann og fer yvir móti hurðini. Eg fylgi honum og hyggi at, meðan hann kókar vatn og stoytir í stempul­kann­ina í køkinum. Hann líkist ikki einum manni, sum hevur nógv at gera. Heldur hin­vegin. Men tað er helst bara still­føra fram­ferðin hjá honum, sum onkurs­vegna fær alt at steðga á. Vit seta okkum í fyrstu stov­una í gamla húsinum, meðan hvíta kettan titar skjótt framvið okk­um. Hon ætlar sær helst okk­ urt annað enn bara ein heitan kaffi­munn. Ein einari í Klaksvík – Eg var altíð eitt sindur øðrvísi enn hini børnini. Í skúlanum var eg tann friðarligi drongurin, sum teknaði og las nógv. Onkursvegna var eg øgiliga upptikin av einum øðrum universi enn akkurát hetta at vera í Klaksvík, sigur Edward og fær sær ein munn av heita krúss­inum, sum stendur á borð­ inum framman okkum. Flest øll børn tekna nógv, men hjá Edwardi steðgaði hetta ongan­tíð. Hann helt áfram, eisini tá hann var vorðin vaksin. Sjálvur kall­ar hann hetta eina drift, sum ikki bar til at steðga. Gjøgnum árini gjørdi hann nógv við bæði máln­ing­ar, tekn­ingar og eisini pall­myndir, men persónliga stílin fann hann ikki, fyrr enn hann var í 30-unum. Tað hendi knappliga, sigur hann. Eg siti jú úti í kulissuni og síggi inn á allan meldurin. Beint inn á alt, sum bara koyrir full drøn á kassan« Hondin verður javnan drigin gjøgnum tjúkka og livandi hárið. Somu hendur, sum í atelierinum dansa ein so kátan og spælandi dans á løriftinum, tykjast heldur meira friðsamar her í djúpa stólinum. Gomlu og søguríku sýslumanshúsini eru sum eitt annað univers í annars kalda og ráa veruleikanum, sum okkara gerandisdagur stundum kann verða og mjúka røddin leggur seg um ein fjálg og bleyt dýna rundan um okkum. Tíðin er steðgað eina løtu, meðan hann situr í gamla stólinum og eg á gólvinum. Løtan er beint nú og kaffi í stempulkannuni hevur staðið akkurát so leingi, at hitin er passaliga munngóður. Tað er beint her, at dyrnar inn í heimin hjá listamanninum spakuliga lata seg upp EG ERI BARA EIN ÁSKOÐARI ÚTI Í KULISSUNI Edward Fuglø Framhald á næstu síðu Listamaðurin