hósdagur 30. juni 2016síða 14

FRÍGGJADAGUR 1. JULI 2016 SOSIALURIN 75 14 LEIVUR THOMSEN, TÓNLEIKASERFRØÐINGUR Yohanna Klokkan var 15, og bólkurin »Yohanna« við Jóhonnu Norðberg Niclasen var fyrstur á palli. Tón­ leik­ararnir, hon hevði við sær, vóru Hjørtur Háberg trummur, Kári Fossaberg bass, Kristian Pauli Ellefsen tangentar, Árni Jóhannesson gittar, Eivin Dam Simonsen trompet og Matthias Kjølbro saksofon. Teir flestu av hesum eru at finna í bólkinum Punjab. Kórsangarinnur vóru Maria Heygum, Marianna Nagata og Birita Dam. Samanlagt vóru 10 fólk á palli. Ljóðið undir konsertini var klárt og væl definerað. Tað fyrsta, eg beit merki í, var sterka vokalin hjá Jóhonnu, hvørs klangur og intonatión leiddi tank­ ar­nar á Adele, Randy Crawford og Aretha Franklin. Upplagt sang hon eisini tvey tøkuløg hjá síðstnevndu soul-divu: »Say a Little Prayer« og »Natural Woman«. Serliga var tað hetta seinna, sum hugtók, har Jóhanna sang við fullari styrki. Um­framt hesi spældi bólkurin tvey onn­ur tøkuløg, »If I Ain’t Got You« hjá Alicia Keys og »Somebody Else’s Guy« hjá Jocelyn Brown. Bólkurin spældi eisini nøkur heimagjørd løg: »You’ll Never Find«, »All Along« og »Stop Thinking«. Hesin síðst nevndi flutti tankarnar yvir á Eve Cassidy og Norah Jones. Kon­ sert­in endaði við Stevie Wonder inspireraða lagnum »Please Forget«. Hetta lagið hevur bólk­ urin áður spælt beinleiðis í út­ varps­send­ing­ini Vikuskifti fyri um­leið einum mánaða síðani. Í stíli fevndu løgini breitt – trýssara soul, Motown funkur, fýrsara rhytm and blues og west coast poppur. Spurningurin er, um tað nú var neyðugt hjá Jóhonnu at hava so nógvar tónleikarar við, tí røddin bar tað so mikið væl, at minni kundi saktans gera tað. Men ongin ivi er í, at vit hava eitt nýtt spenn­andi sang­talent í Jóhonnu Niclasen. Tað, sum hinvegin kanska liggur á láni, er meiri tíð, bæði í venjingar­ høl­inum og meiri tíð við sjálvari sang­skriv­ingini, hetta fyri at gera tón­leikin meiri áhugaverdan og tíðar­hósk­andi. Kanska er tað væl skilligt, at tíðin ikki hevur verið til tess, eftirsum limirnir í bólkinum munnu hava havt úr at gera við próvtøku í Hoydølum – teir vóru allir ílatnir studentahúgvu á pall­ inum. Sum heild góð sangframførsla hjá Jóhonnu. Tó er vónandi, at hon næstu ferð syngur fleiri heima­ gjørd løg á palli, og at hon arbeiðir meiri við at finna fram til sítt egna ljóð. Men vit gleða okkum í øllum førum til komandi EP’ina. Elinborg pálsdóttir Elinborg er blivin landskend við, at hon hevur givið stakløg út, sum hava verðið nógv spæld í út­varp­ inum. Nevnast kunnu »Candle in the Light« og »Stars Falling«. Í mars mánaða varð hon kosin »ársins live einstaklingur« í tiltakinum FMA. Elinborg Pálsdóttir er sonevnd singer/songwriter, og spælir kassa­ gittara afturvið sanginum hjá sær. Afturat sær hevði Elinborg at kalla somu tónleikarar sum Jóhanna, tó nú við Ragnari Finnson á gittara. Løgini, hon spældi, vóru øll av EP’ini, sum hon gav út í fjør. Bólkurin legði fyri við løgunum »Tanki« og »Stormar« sum bæði vóru still løg. Lagt varð upp til eina friðarliga løtu. Mest fangandi var, tá Elinborg í lagnum »Dreymur« fór upp í tað høga registarið, har tað ikki var frítt fyri, at hon hevði lurtað eitt sindur eftir Gretu Svabo Bech. Móti endanum gjørdist lagið meiri dynamiskt og fór yvir í U2 stíl. Basstrumman var hørð og lekkur og plantaði seg beint í kroppin. Síðani spældi bólkurin eitt lag, sum eitur »Litir«. Hetta lagið er ikki komið út áður men er at finna á Youtube. Higartil hevði Elinborg staðið still, sungið í mikrofonina og spælt á gittaran. Men í lagnum »Saknur« setti hon gittaran frá sær. Hetta riggaði væl, tí nú kendist hon fríari í sínari framførslu. Tá ið lagið »Kvirran« skuldi spæl­ast, skuldi Ragnar Finsson stemma gittaran. Hetta innibar ein óvænt­aðan steðg, og Elinborg visti ikki, hvat hon skuldu siga við áhoyr­arar­nar. Hóskandi hevði kanska verið við onkrari søgu ella onkr­um upplýsandi um tónleikin fyri at fylla steðgin út. Men hetta var hon ikki fyrireikað uppá. Áðrenn síðsta balladan »Í mjørk­ anum« skuldi spælast, presen­ter­ aði Elinborg tónleikarar­nar. Tá ið túrurin kom til Matthias Kjølbro, sum hevði havt eina solo í lagnum framman­undan, segði hon seg ikki vita, hvussu instrumentið æt, sum hann spældi uppá. Onkur av tónleikarunum segði »saksofon«. Um tað var skemt ella álvara, fann eg ikki útav. Framførslan var nakað tom, men tað er óvist, hvussu stórar arm­rørslur hesin tónleikurin yvir­høvur leggur upp til, eftirsum evnið í tekstunum í stóran mun er sorg og longsil. Men ein konsert á ein­um stórum útipalli krevur kort­ini, at man ger nakað eyka burturúr fyri at raka fólk, so tey ikki bregða frá. Tað var gott, at konsertin var tíðliga um dagin, tá ikki so nógv fólk vóru til staðar, tí hetta er ikki júst tónleikur, sum túsund­tals larmandi og full fólk standa og heppa til. Instrumenteringin hjá bólk­ inum var minimal. Tað tóktist, sum ætlanin var at endurgeva fløguna á palli. Men fløga og konsertir eru tvey ymisk ting – fløgan er studio­ upptøka, og konsertin eigur at taka tónleikin eitt stig víðari. Tað haldi eg ikki ordiliga hendi. Møguliga hevði bólkurin ikki vant so nógv, havandi í huga students­próv­tøkur­ nar hjá limunum. Eisini høvdu eitt ella tvey up tempo løg verið kær­ komin, so at konsertin ikki gjørdist so still. Men tá ið tað er sagt, so skal Elinborg við bólki hava rós fyri eina væl ljóðandi og dissiplineraða konsert, har tað var ein reyður tráður millum øll løgini. Elinborg er ung, har er nógv talent at heinta, men eisini nógv at arbeiða við, eitt nú við live framførslunum. Eg eri vísur í, at tað kemur, og ein­asti vegurin er at fáa fleiri royndir. Grundarlagið hjá Elinborg Pálsdóttir við bólki er gott at byggja víðari uppá, tí fleiri av sang­unum avdúka gott handverk í sang­skriv­ing. Tónleikararnir eru á høgum støði, og ræddarliga hevur Elinborg tikið seg nógv fram uppá stutta tíð, so har er gott í væntu. Punjab Punjab við Árna Jóhannesson á odda løgdu fyri við tunga funk lag­ num »Old Man’s Pipe«. Síðani varð tempo’ið skrúvað eitt vet upp við blues-funk lagnum »Someday«. Til høvið høvdu Punjab fingið vitjan av Johan Hentze, sum treiv í eina trompet­solo við væl defineraðum melodiskum strofum. Umframt hann spældi Tróndur Olsen eis­ini á trompet, og saman við Matthias Kjølbro mannaðu teir eina blásara­ trio, sum gjøgnum kon­sert­ina gav bólkinum eina tætta og bein­rakna hornútseting. Hetta var party­tón­ leikur, og tað merktist eisini á fólki, sum nú vóru nakað meiri upplyft enn áður. Triðja lagið gekk skjótari, og umframt, at Mathias nú fekk eina saksofon­solo, trein Robert Bjarnason fram og vísti sínar solist­isku gittar­dygdir. Í hon­um man finn­ast ein goður session­ tón­leikari. Bólkurin helt rutineraður fram við »The toilet stole my wallet« og »Run to You«, meðan ógvisligu Co2 kanónirnar næstan blástu fólk um koll. Vit fingu eisini at hoyra »Old Ladies Groove« og radiohittið »Hairy Woman«. Væl vandu Punjab spældu eina heilstoypta kon­sert við gjøgnumarbeiddum út­seting­ um. Men, hvussu veik og vendi, so megnaðu studentarnir, hóast høgt instrumentalt støði, ikki at ganda nakað nýtt upp úr studenta­húgv­ unum. Kanska tað kemur við fleiri royndum – og tað er eisini at vóna, tá vit hugsa um, at limirnir í Punjab eru tað komandi ættar­liðið fremst á føroyska tón­leika­pall­inum. Tó skal sigast, at nakrir av lim­ unum eisini eru at finna í bólk­inum Gø, sum spælir leitandi eksperi­ men­terandi fusiónstónleik. So tað kann jú vera, at nýskapanin er væl í gongd, og at Punjab tiltivað er ein síðu­verkætlan við afturlítandi tónleiki. Marius Kvartettin trein á pallin, tríggir í sol­brillum og ein við hipstara­ full­skeggi. Bólkurin legði fyri við friðar­liga »House of Stones«, og Moog bassurin hjá Allani Tausen legðist sum eitt tjúkt teppi undir ljóð­myndini saman við marsj trumm­uni hjá Brandi Jacobsen. Lagið »Let’s Not Fall Apart« byrjaði við pro­grammer­aðum trummum og fór yvir í Pink Floyd huglag við einum meditativum gittarostinati. Mjúka falsettrøddin í Hans Marius Ziska gav hvørjum króki í Vágs­ botni friðsælu. Í næsta lagnum høvdu Brandur og Allan býtt um ljóðføri – Allan sat nú við trummurnar, og Brandur við Moogbassin. Gittaristurin Heðin Ziska var farin at spæla klokku­ spæl, meðan ddamaðurin Hans Marius stóð við sama lag, stinnur mitt á pallinum við sínum gamla Gibson gittara. Í »Aftur til jorðina« gjørdist Moog bassurin aftur berandi. »Eitt stig á gangin er heilt óendaligt« Vikuskiftis Sosialurin ummælir Voxbotn TÓNLEIKUR