mánadagur 18. juli 2016síða 13

Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 18. juli 2016 · Nr. 82 13 R KONSERTIR Á G! G!-FESTIVALUR half-time rokkrútmu í einum sam­ an­settum stíli, sum kundi verðið kall­aður “progressivur metal popp­ur”. Hóast hetta var harður rokkur, sang sangarin við bleytari rødd, næst­an fagursangi, melodiøsar linjur yvir ein kompleksan botn við skeivum rútmum. Bólkurin var indie, men ikki so nógv, at hann ikki mintist til at hava tað popputa við. Eftir at hava kunngjørt fyri áhoyr­ ar­unum, at hann fegnaðist um, hann ikki hevði fingið diarré, presenter­aði sangarin næsta lagið, “A Long Time Ago”, sum hann hevði ognað pápa sínum, ið doyði av krabba­meini. Sostatt megnaði hann fyrstu tíggju minuttirnar at nevna tríggj­ar ym­ iskar sjúkur. Men var nakað sjúkt, var tað tónleikurin, sum var “sjúk­liga” feit­ur, orkumikil og væl spældur við stórum yvirsskoti á pallinum. Men ljóðið á Spæliplássinum var ikki so gott sum á sandinum. Tað ljóðaði ikki beinleiðis illa, men har manglaði botnur í, umframt at trummurnar ljóðaðu merkiliga innpakkaðar. Um tað mundi vera vegna equalisering, komprimer­ing ella mikrofonuppsetan, skal eg ikki kunna siga - kanska ein kombinasjón av øllum. Harumframt var gittar­ ljóð­ið nakað tunt til stílin. Sum eg sá, hevði gittarleikarin, Þórarinn Guð­nason, bert ein fýra 10 tumma combo forsterkara, hvat ikki var nóg mikið til at veita orku til rútmisku gittarstoytirnar í tónleikinum. Har vildi tað verið væl betri hóskandi við t.d. tveimum “Marshall stacks”. Men tað er altíð ein logistisk avbjóð­ing við útgerð, tá tónleikabólkar ferðast - so man brúkar ofta tað, sum er á staðnum. Men mær kunnugt, skuldi ikki staðið á at kunna skaffað ein ella tveir metalforsterkarar í Før­ oyum. Men tó hattin av fyri frá­líka gittarleikaranum, sum eisini spældi frálíkt, næstan virtuost, á key­ boards, serliga í einum klassiskum millumstykki í einum av løgunum. Hinir limirnir í bólkinum, Vignir Rafn Hilmarsson á bass og Hrafnkell Örn Guðjónsson á trummur, stóðu onki aftanfyri. Brádliga kastaði sangarin seg út millum fremstu áskoðararnar, og teir loftaðu honum og hildu honum uppi, meðan hann sang, nú upp­aftur harðari og meiri rokkut. Hann mundi helst vera greiður yvir, at hann ikki slapp upp á pallin aftur í bræði, men tað tóktiskt ikki at nerva hann. Hann stóð nú millum áhoyrararnar og sang. Bólkurin endaði heldur stuttu konsertina við sanginum “Dark Water”, sum hevur verið nógv spæld­ ur í útvarpinum í seinastuni. Agent Fresco vórðu “HUH!”-klapp­ aðir uppaftur, men ein av fyri­reik­ar­ unum kom fram til mikro­fonina og segði, at vit tíverri ikki skuldu fáa meiri fyri hatta 25 oyrað, tí ætlanin mátti haldast, og á pallinum á sand­ inum stóðu amerikonsku “Hot 8 Brass Band” ótolnir og bíðaðu. Fjølbroyttur festivalur Nógv hevur verið tosað um, at onki veruligt høvuðsnavn var í ár. Eg hevði ikki sjálvur brúk fyri nøkrum stórum navni, tí mær dámar best at fara til konsertir við bólkum, eg ikki kenni frammanundan. Tað ber illa til at fáa allar konsertirnar við, serliga tá man skal koyra ímillum Havn og Gøtu. So tað man helst hava verið hjá undirritaða sum við so mongum øðrum festivalgest­um - man velur sær nakrar konsertir út. G! festivalurin var sera fjølbroyttur. Har var metal, poppur, afro, brass band, fólkatónleikur og mangt annað. Eg varð ikki vónbrotin. Og øll kundu finna okkurt, teimum dámdi. "LJÓÐIÐ Á SPÆLIPLÁSSINUM VAR IKKI SO GOTT SUM Á SANDINUM. TAÐ LJÓÐAÐI IKKI BEINLEIÐIS ILLA, MEN HAR MANGLAÐI BOTNUR Í, UMFRAMT AT TRUMMURNAR LJÓÐAÐU MERKILIGA INNPAKKAÐAR" Phlake umboðaðu mainstream-popp partin av G! skránni. Bólkurin spældi væl og professionelt, og ljóðið var gott - men konsertin lyfti seg ongatíð úr tí radiokonsepti, tón­leik­ur­in upprunaliga var snið­givin til  Mynd: Alessio Mesiano / G! Festival