mánadagur 18. juli 2016síða 12

Mánadagur 18. juli 2016 · Nr. 82 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 12 G!-FESTIVALUR TRÍGGJAR ÓKENDA Leivur Thomsen Eg kom á G! festivalin hóskvøld­ ið, beint til konsertina hjá donsku Phlake. Veðrið var stak gott, stilli og lýtt, og úti á vágni lógu hesir eitt sindur ov dýru stuttleikabátarnir dovnir fyri akker, meðan friðleysir vatnscootarar furaðu aftur og fram, púra órørdir av tónleikinum, sum ljómaði fáar metrar frá teimum inni á strondini. Fólk vóru í lurtistøðu, væl at merkja tey, sum stóðu uppi á torginum, meðan niðri á sandinum var nakað meiri lív í, har yngru áhoyr­ararnir førkaðu smidligu kropp­arnar til tónleikin hjá Phlake, sum eyðsýnliga appeleraði til yngra ættarliðið. Styrkin hjá G! festivalinum er, at tað er fleiri nøvn, sum eru ókend fyri mong, og soleiðis var eisini fyri mítt viðkomandi á ársins festivali. Uttan at taka nakað frá frálíku før­ oysku bólkunum, vil eg tí við hesum umrøða tríggjar konsertir við út­ lendskum bólkum, eg ikki hev­ði hoyrt áður, respektivu tríggjar dag­ar­nar á G! festivalinum 2016. Phlake Phlake løgdu fyri við lagnum “Some­ thing Better”. Ljóðið var framúr gott, í øllum førum betri enn í fjør. Lágu frekvensirnir vóru skilmarkaðir og ljóðið bulmikið tó uttan at vera ov hart. Ljóðið floymdi mjúkliga yvir sandin, og seinni, tá eg kom niður á sjálvan sandin, legði eg til merkis, at bólkurin hevði sín egna ljóðmann. Hetta var helst neyðugt, tí hann kendi tónleikin og visti, hvussu hann skuldi taka seg út sum framleiðsla. Síðumaðurin og eg vóru báðir á einum máli um, at hetta helst mundi vera eitt tað frægasta ljóðið, sum hevði verið á G! sandinum. Hann nevndi, at ein orsøk mundi vera, at pallurin var lyftur eitt sindur uppfrá, eftir at Eystur Kommuna hevði verið so beinasom at stoypa ein platt undir pallinum - hetta fyri, at um aldur­nar skuldu komið ov langt niðan á sand­in, hevði tað ikki verið neyðugt at stongt pallin. Men tað hevði so ótilvitað havt positivt árin á lágu frekvensir­nar, sum nú stóðu greiðir í ljóðmyndini. “Hold kæft hvor er det godt at stå her”, læt í forsangaranum Mads Bo, sum hevði gott tak á áhoyrarunum, og teir hildu fram við løgunum “Moldavia” og “Costa Rica”. Eg helt fyri við síðumannin, at í hesi konsertini skuldu vit nokk ikki vænta okkum nakra villa gittarsolo, eftirsum framførslan í síni heild var dekan ov poppkonseptuell, og tón­ leikurin eyðsýnliga skuldi fáast frá hondini terpin og í tráð við søluligu for­skriftirnar hjá plátufelagnum Sony Music.  Vit komu fram til, at hetta tón­ leikaslagið var “amerikanskt elektro- R&B”, og framburðurin var heldur stereotypur og minti ikki sørt um Lukas Graham - bara í nakað lægri potensi.  Vit fingu so hasa gittarsolo’ina - bert ta einu - men hon var gírigt konstruerað og fekk tí ikki nakran nevniverdan eftirklang í hjørtunum í váta elementinum á G! sandinum. Nú flutti bólkurin seg knapp­liga yvir í ein margháttligan reggae stíl. Bassleikarin var álitið og vísti, at hann er førur fyri at spæla undir við frekum, vælplaseraðum bass­linjum, sum sparkaðu lív í stirvnu popp­ framleiðsluna. Í dag er ikki nóg mikið at hava eitt vanligt trummusett. Trummusláar­ in, Jonathan Elkjær, hevði eina so­ nevnda elektroniska “SPD pad”, sum gav bólkinum tað rætta beatið og popp­ljóðið. Phlake endaðu konsertina við lagnum “Angel Zoo”, sum í Før­oy­um er vorðið kent frá umferð í Kring­ varpinum. At klappa uppaftur er serfør­ oyskt - uttan mun til, hvussu gott ella vánaligt nakað er. Og soleiðis var tað eis­ini í hesum førinum. Bólkurin kom aftur á pallin og spældi eitt nakað tamt eykalag, sum fekk konsert­ina at falla til jarðar. Síðani vistu teir sær ikki onnur ráð enn at endur­taka lagið “Pregnant”, hvat bar boð um, at bólkurin er nýggjur og tí hevur avmarkað við løgum í skjáttuni. Phlake umboðaðu mainstream- popp partin av G! skránni. Bólkurin spældi væl og professionelt, og ljóðið var gott - men konsertin lyfti seg ongatíð úr tí radiokonsepti, tón­leik­ ur­in upprunaliga var snið­givin til. Songhoy Blues Fríggjadagurin fekk onga náði frá veð­urgudunum. Regnið pissaði nið­ur. Festivaløkið var næstan manntómt, tá Hamradun vóru um at enda sína konsert. Næstir á pall vóru Songhoy Blues úr Mali. Tað var meiningin, at teir skuldu spæla á sandinum kl. 21.50, men tá regnið stóð beint inn á pall­ in, kundi tað gera tað sama við platt­ in­um, sum Eystur Kommuna hevði stoypt, hóast pallurin nú kanska ikki vikaðist av tungu aldunum, sum skolaðu inn á sandin. Songhoy Blues løgdu fyri við einum skjóttgangandi afrolagi, sum vitnaði um eina mentan, har øll - billi eg mær inn - læra at sláa á trummu frá barnsbeini. Rútmikk­ur­in hjá øllum fýra limunum var rimm­ar­ fastur. Gittaristurin spældi end­ur­ takandi ostinatar við sínum ljóst klingandi Fender gittara móti fasta, luftiga bassinum, meðan sang­arin spílaði seg út kropsliga við rútm­ iskum afrodansi, sum neyvan nakar føroyingur á Spæliplássinum evnaði at gera eftir. Man skilti onki av tí, hann sang um, men tað gjørdi ikki pettið, tí so kundi man nevniliga frítt fokusera á tað tónleikaliga heldur enn at skula fyrihalda seg til orð og meiningar. Brádliga førkaðist tónleikurin yvir í siðbundið blues. Man hevði kanska hug til at geispa, tí onki er meiri keðiligt enn vanligar bluesfrasur, sum øll spæla. Men gittaristurin megn­aði at halda fast í áhuganum, tí hann hevði sína egnu fatan av blues, sum var at endurtaka figur­ ar við “etniskum” fraseringum, og hann hevði eitt rútmiskt yvirskot, sum flestu blús gittaristar her á landi mugu hyggja langt eftir. Sangarin fekk sær nú eisini ein gittara, og bólkurin fór at spæla meiri rokkutan blús. Meditativir ostin­at­ ar vórðu endurtiknir og flættað­ir saman, meðan trummur og bass­ur løgdu ein fastan, óvikaligan botn. Tónleikurin var smidligur, hóast hann var fastur. Eftir eitt rokklag kom eitt afro­lag, og soleiðis koyrdi konsertin - skifti­ vís blues/rokk og afro. Interaktión­ in millum limirnar í bólkinum var framúr góð. Teir samskiftu við at geva tekin, nakað, sum eisini finst í siðbundnum afrikanskum slag­ verksspæli. Tónleikurin hjá Songhoy Blues var ikki grundaður á harmoni og fekk ongantíð meiri enn tríggjar akk­ordir. Sum oftast var tað bert tann eina akkordin. Teir nevna sjálv­ir tónleikaslagið “desert punk / blues”. Men skal man vera ordiliga tekn­iskt-teoretiskt turrisligur, kann man í høvuðsheitum siga, at talan í strukturi er um 6/8 og 12/8 ost­in­atbaseraðan polyrútmiskan afrotónleik í pentatonmodaliteti við “etno-blús”-elementum. Songhoy Blues - Garba Touré, Aliou Touré, Oumar Touré og Nath­ an­ael Dembélé høvdu eina góða framførslu hetta fríggjakvøldið á G!. Søgan hjá bólkinum er, at teir máttu flýggja undan sharialóg fyri at sleppa at spæla sín tónleik. Á tann hátt gjørdist teirra framførsla ein ímynd uppá frælsi í eini verð, har religiøs kúgan og altjóða yvirgang­ur seta dagsskránna. “Life is music, have a beer. It’s important to have a good time” var boðskapurin millum løg­ini. Og tað kom so hesa løtuna at vera etiska grundarlagið, sum tónleikur­ in var bygdur á. Hesin bólkurin riggaði væl til G! skránna, tí afromusikkur sum heild er nakað ókendur fyri føroyingar. Føroyskir tónleikarar kunnu læra nógv av hesi mentanini, har musik­ alsku rútmurnar koma frá kropslig­ari koordinasjón, umframt at hesir tón­ leikarar ikki brúka nótar men læra musikk­in uttanat og samskifta sín­ ámillum við at geva tekin. Agent Fresco Komin niðan á Spæliplássið leyg­ ar­kvøldið vóru íslendsku Agent Fresco í holt við fyrsta lagið. Talan var um ógvisligar rútmur við skalla­ smekkandi “breaks”, spælt av einum væl samanspældum bólki við tón­ leikarum á høgum støði. Íslendski oddamaðurin, Arnór Dan Arnarson, segði, at hóast hann hevði stríðst við lungnabruna í sein­ astuni, hevði hann ikki latið tað forð­ að sær í at spæla á G!. Bólkurin helt fram við skjótari Styrkin hjá G! festivalinum er, at tað eru fleiri nøvn, sum eru ókend fyri mong. Leivur Thomsen ummælir her nakrar av konsertunum á G! Festivalinum Tónleikurin hjá Songhoy Blues var ikki grundaður á harmoni og fekk ongantíð meiri enn tríggjar akk­ordir  Mynd: Alessio Mesiano / G! Festival