hósdagur 11. august 2016síða 18

FRÍGGJADAGUR 12. AUGUST 2016 SOSIALURIN 91 18 T að er sumt, eg treyðugt vil viðganga. Eitt av hes­ um er, at mær faktiskt dámar tann kremuta, næstan klebruta Cliff Richard. Hann er ein ordilig »living doll«. Okay, lat meg greiða frá hví. Vit spola aftur. Tað byrjaði við, at eg sum 12 ára gamal fekk plátuna »I’m No Hero« frá 1980 í jólagávu frá systur míni. Tá man er í pre-pubertetinum, hevur man lítið og onki filtur, og soleiðis fór musikk­urin beint inn í kenslurnar. Men tað hevði so í minsta lagi eina orsøk, og í hesum førinum var tað dygdin við bæði sangskriving og framleiðslu. Eg hevði tilvildarliga rakt tíðarskeiðið, tá Allan Tarney skrivaði og fram­ leiddi allar sang­irnar fyri cliffin. Orsøkin til sam­starvið um ta útgávuna var stóra hittið frá ‘79 »We Dont Talk Anymore«, og nú vildi man endurtaka succé’ina. Og tað riggaði. Melodiirnir á plátuni vóru lætnir í eina kontanta og fram­søkna 70’ara-popp framleiðslu, og hetta var beint áðrenn, allur poppheimurin brast út í dekadenta 80’ara dogmu við alt ov pompøsum og stylaðum úttrykki. Eg varð hugtikin av manninum við bleytu røddini og sloktu útsjóndini og ikki minst plátuhúsanum, har perman vísti tekning av einum klæntra­ sligum sangara, sum stríddist móti herða­breiðum boksara, og á innaru síðuni hevði Cliff sligið hann í gólvið. »I’m No Hero«, var boðskapurin, »cool«, helt eg, og við hesum varð Cliff Richard mín hetja. Heitislagið er ikki tað besta, men hinir sangirnir eru frálíkir – »I’m Dreamin«, »Take Another Look«, »Anything I Can Do«, »In the Night« og »A Heart Will Break« – flott flott, og eg livi uppá teir enn, men altso væl at merkja bara tá tað sentimentala »dummalagið« kemur á meg, sum bert fá skilja. Skjótt slepti eg cliffinum, tí musi­ kalski hugurin fór aðrar vegir. Men hann spøkti støðugt aftur í mínum rokaða høvdi. Tá ið løtan so kom, at maðurin loksins skuldi trína á pall í Føroyum – hvat eg aldrin trúði fór at henda – mátti eg bara fara, tí eg trongdi til at fáa umrokerað forbrenda tannáringadreymin í heysinum. Sjálvandi kundi tað av øllum støð­um bara vera á Vágsbøi, sum hevur siðvenju at grava »faller­að­ar« poppstjørnur upp til eitt eldri, etablerað segment, sum ikki neyðturviliga brúkar tónleik ella fyri tað aðra list til at søkja sær sálarfrið- og dýpd. Tað skal helst vera nakað, man kenn­ir aftur frá ungdóminum. So­leiðis fingu tey valuta fyri peng­arnar hetta kvøldið, eisini á átrúnaðar­ liga økinum, tí cliffurin helt sítt orð um, at hann nokk skuldi vera so fittur at eftirlíka onkrum lurtaraynski og spæla ein gospel- sang. Hæddarpunktið fyri mong samkomufólk hesa løtuna hevur helst verið at veipa við ørmunum, tá tann sangurin kom – og tað er jú onki forgjørt í tí, tí listin eksi­ sterar bert í móttakaranum. Hesa løtuna brúkti eg stillisliga til sjálv­ rannsakan, tí Cliff hevði órógvað mítt tannáringalív. Vit komu eitt lítið sindur ov seint til konsertina, tí vit máttu ganga ein umveg orsakað av, at ein stór skúlabygging fór fram í økinum, har vit parkeraðu. Men Cliff bíðaði ikki eftir okkum. Ekkóið í Klaksvíkini fleyg aftur og fram millum húsaveggirnar, tá hann byrjaði konsertina við Chuck Berry sanginum »Roll Over Beethoven«. Meðan vit fingu smoygt armband á, brendi hann nummar tvey av, »Dreamin’« – »MÍN« sang. Men tað var ikki orsakað av hesum, at dreymurin brast, hóast tað undr­ aði meg, at Cliff Richard á gamals­ aldrinum var farin at spæla tøkuløg hjá Chuck Berry, meðan hann sjálvur hevði meir enn nokk at taka av frá einum longum tónleikalívi. Orsøkin var, sum hann eisini sjálvur síðani kom inn á, at hann var á gáttini við einari utgávu, har Chuck Berry sangir vóru á. Kanska var tað tí, at Cliff, eins og eg, vildi seta síni egnu tannár í perspektiv. Tað gav meining, tí hann helt afturlítandi fram við “Living Doll”, sum var hansara fyrsta hitt, tá hann var bara 17 ára gamal. Eg legði nú til merkis, at ungu tón­leik­ararnir spældu nakað stívt og mekaniskt, sum vóru teir bílagdir til uppgávuna og gjørdu ikki stórt meir enn tað, teir vóru bidnir um. Gamaní var Cliff Richard høvuðspersónur, men eg hevði væntað mær nakað meir av bólkinum. Høvdu tónleikararnir persónligheit, kom hon so ikki til sjóndar undir hesari konsertini. Ongin spontan interaktión var á pallinum. Onki váðafýsið spæl var, sum kundi flyta nøkur mørk. Tað var neyvt kopi av originali, og eg varð ongantíð tikin á bóli av spælinum. Slíkt er lætt at gjøg­numskoða, tá man sjálvur er tón­leikari – og hetta skal ikki skiljast soleiðis, at eg eftirlýsti, at onkur brast út í eina villa solo, als ikki – tónleikararnir kundu bert verið meiri integreraður partur í showinum hjá Cliff heldur enn bert at spæla undir. Men teir spældu tó væl, og tað riggaði, sum tað skuldi. Tað er líkasum, tá tú tendrar okkurt húsarhaldstól, og tað riggar, og tú hugsar »fínar greiðir«. Job done. Cliff og bólkur hildu fram við enn einum Chuck Berry lagi, »Sweet Little Sixteen«. Har, hann stóð so skínandi hvítur í sterka pallljósinum á Vágsbøi, var hann úr frástøðu á at líta sum ein 50-60 ára gamal unglingi. Vit skulu minnast til, at maðurin er 75 ára gamal í dag. Kropsliga kundi hann fingið einahvørja fiskik­lógv við stórum skiparabúki í fiski­vinnu­ høvuðsstaðnum at øvundast. Cliff Richard hevði meir enn so førleika í formi av »stage presence«, altso Leivur Thomsen, tónleikaummælari Hóskvøldið fjórða august kl. 22 trein Cliff Richard á pall í Klaksvík. Hann sang hitt omaná hitt, men konsertin var ein vavgreytur av ov ymiskum tónleiki TANNÁRINGA­ DREYMURIN, SUM BRAST UMMÆLI