týsdagur 11. oktober 2016síða 23

23 Mikudagur 12. oktober 2016 · Nr. 117 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Abbi tú fórt heim til Jesus pápa 28.02.14, og tú omma 14.05.16. Góðu omma og abbi, tit bæði hava havt stóran týdning í okkara lívi. Tit hava lært okkum nógv um lívið, og um at vit altíð skulu leggja alt í Harrans hendur. Tit lærdu okkum um Jesus pápa, og altíð at fylgja honum. Omma, altíð vælsignaði tú okkum, tá ið vit fóru út ígjøgnum dyrnar. Tit hava altíð verið góð við okkum og stuðlað okkum á okkara lívsleið. Eftir at abbi fór heim til Jesus pápa, var tað sera trist hjá tær omma. Tú saknaði abba sera nógv, og tað gekk ikki ein dagur, hvar tú ikki græt ella tosaði um abba. Omma, altíð hevur tú ringt til okkara, um tað gingu nakrir fáir dagar, hvar tú ikki sást okkum, fyri at vita hvussu gekst. Abbi, altíð var tað so hugnaligt at síggja teg standa í úthúsinum og gera døgurða. Tú vart altíð so prátingarsamur og skemtingarsamur abbi. Dámdi væl at seta teg niður og fáa tær kaffi saman við okkum, og práta, ímeðan omma stákaðist, og eftir at tú nakrar ferðir hevði rópt á hana, um at koma at seta seg nið­ur saman við okkum, so kom omma. Tit dámdu sera væl at ganga túrar saman, oman á keiina, inná Giljanes, og eru tað nógv sum minnast tykkum fyri tað. Tit vóru eitt fyrimyndarliga fitt og dámligt par, og fingu tit eitt langt og gott lív saman. Vit hava nógvar góðar løtur at minnast afturá saman við tykk­um. Takk fyri nógvar góðar løtur úti í náttúruni. Túrar norður á Fjalla­vatn, velting, í hoyna, í hav- anum og heintað ber, rabarbur o.a. Tað var so stuttligt at vitja tykkum í havanum, sum tit passaðu so væl. Hugnaligt at sita har saman við tykkum, fáa sær pannukøkur og drekka­munn. Tit vóru bæði sera arbeiðs­som, alt var altíð so ordiligt og væl passað rundanum tykkum, men hóast tað, so høvdu tit altíð tíð til okkum ommu- og abbabørn. Nú eru tit bæði heima í Himmalinum, saman við pápa okkara, sum vit øll mistu alt ov tíðliga einans 44 ára gamal. Tað tók tykkum hart at missa hann, og høvdu tit sera nógva um­sorgan fyri okkum. Takk fyri umhugsni og allan kærleika, sum tit hava givið okkum øll okkara barna­ár og vaksnalív. Saknurin er sera stórur eftir tykkum. Vit fara altíð at minnast tykkum fyri alt tað góða, sum tit hava gjørt og givið okkum. Vit fara altíð at elska tykkum, og tit eiga eitt stórt pláss í okkara hjørtum. Linda, Durita, Anna Elisabeth og Fróði Minningarorð um okkara elskaðu ommu og abba, Dusina og Gotfred Joensen NØVN Svárt var nú at frætta deyðsboð­ini av mínum góða vini og sam­starvs- felaga ígjøgnum fleiri áratíggjur, Sverre Midjord. Hansara so sterka hjartað, sum eitt langt lív hevur bankað so fast fyri heimstaðnum, ítróttini og teimum á niðastu rók, orkaði ikki meira. Mánanáttina takk­aði hann fyri seg her á fold, 83 ára gamal og mettur av døgum. Sverre var eitt av hesum menn- iskjunum, eg altíð havi vitað um og mestsum altíð havi kent. Sjálvur eri eg føddur og fyrstu árini uppvaksin í Trongisvági, so jørðildið var um- leið tað sama, og illa hevur tann fylgt við og lurtað eftir har suðuri, sum ikki hevur hoyrt navnið og kenst við mannin, tí sera sjónskur var Sverri í nærumhvørvinum. Ikki var hann stórur á vøkstri, men per­són­ligheitin var størri enn tær flestu. Seinni komu vit at samstarva á fleiri økjum, og serliga í Ítróttasam­ bandi Føroya høvdu vit eina drúgva tíð saman. Har untist mær at upp­ liva hetta serstaka menn­iskj­að, ið ikki ræddist at hava eina meining um tingini og at halda fast um hana, og tað var ikki hansara stílur at tosa uttanum ella aftanfyri, tí hevði hann okkurt at siga, so bleiv tað sagt í tøkum tíma og á røtt­ um stað. Sverre var trúgvasti og drúgv­asti samstarvsfelagi, tú kundi ynskja tær, tí ongantíð vart tú í iva um, hvar tú hevði hann. Fyrst og fremst var tað borð­ tennis, ið var hansara ítróttagrein, men eisini í hondbólti og fótbólti royndi hann seg, og yvirhøvur hevði hann stóran alsk til felagslív. Eingin ivi er um, at Sverre hevur gingið undan og eigur sín stóra lut í, at borðtennis sum ítróttagrein hevur hórað undan og fingið fót­in fastan her á landi – mest sum und­ angongumaður í TBF, men eisini í borðtennis sum heild og sum virkin spælari langt upp í árini. Eisini í fótbólti tók hann mangt takið sum bæði formaður og venjari í TB, og kanska tey fægstu vita av, at hann eisini var føroyameistari í hond­ bólti við TB. Í meira enn hálvan mansaldur var hann virkin í Ítróttasambandi Føroya, har hann í samfull 40 ár sat í stjórnini, harav tey 25 sum vara­forseti. Øll hesi mongu ár var hann við til at fremja og uppliva stórar broytingar, og hann var ikki bara vitni til ta ovurstóru menn­ ing, føroysk ítrótt hevur upp­livað, men var í mongum før­um eisini beinleiðis orsøkin til, at tingini komu at venda rætta vegin. Hans­ ara partur lá ikki eftir, tí onga­staðni var hann hálvur, har hann hevði bjóðað seg fram ella fingið álit latið upp í hendurnar. At vinna børnunum og ung­ dóminum bestu umstøður at íðka ítrótt, var eitt lívlangt hjartamál, ið Sverre vildi gera alt fyri at røkka, og tí er heldur einki at siga til, at hann fyri sítt ágrýtni og sín eldhuga fekk øll tey heiðursmerki, Ítróttasambandið letur eldsálum. Soleiðis fekk hann silvur- og gull­ nál, umframt gullmerki við bjálka, og eisini fekk hann heiðurskross Ítróttasambandsins fyri stóra ar­ beiði sítt til frama fyri føroysku ítróttafjøldina. Eisini á øðrum økjum untist mær at samstarva við Sverre, og nevnast kann í løgtingsarbeiði og politikki annars, har hann mangan var hollur í ráðum og góður í ávik­ um. Fyrst og fremst var hann tann vælmeinti vinurin, ið bæði kundi leggja hondina á økslina og lyfta fremstafingur, og aftur har kom tað frá hjartanum, tá hann hevði okkurt at siga. Ikki so sjáldan dugdi hann at seta orð á tað, meinigi før­ oyingurin hugsaði, og helt hann seg hava eina góða søk, fór hann ígjøgnum bæði eld og vatn fyri at røkka á mál, so fáur politikari man sum Sverre hava verið ein sannur fólksins maður. Øll tey politisku álitisstørv, hann fekk at røkja, siga ikki so lítið um dugin, ið var í honum. Hatta ordni jeg,« var eitt slagorð, sum veru­liga vísti, at her var talan um ein mann, ið ikki bara tosaði um tingini, men legði ítøkiligar gerðir aftrat. Samfull 17 ár sat hann sum borgar­stjóri á Tvøroyri, har hann átti býráðs­sess í næstan 40 ár, eins og hann sat í Løgtinginum í til­sam­ ans eini 20 ár, og sagt hevur verið um Sverre, at bæði í lokal­politikki og landspolitikki var hann ein av teimum, ið stóðu høgt í metum mill­ um manna – bæði hjá samdum og ósamdum. At Sverre var tvøramaður – og ikki minst Valari – av heilum og fullum huga, var eingin sum helst ivi um, og sum fáur hevur hann vart býin og staðið við hond og fót alla sína tíð, bæði í orð og í tal. Hann tordi at seta sær høg mál og tí hepnaðist honum eisini at røkka meira, enn mangur í hansara støðu annars vildi havt megnað. Ikki, tí hann vildi seta varðar eftir seg sjálvan, men tí hann fremst av øllum var eitt menniskja við stórum samfelagssinni og eini tráðan eftir, at rættvísi skuldi valda, so eingin varð settur eftir. Nú er Sverre ikki meira og tað er kvirt á Sornhúsvegi. Vit eru mong, ið koma at sakna henda merkis­ verda mann, tí hann var sín egin og setti fegin seg sjálvan til viks, kundi hann hjálpa øðrum, og tað verður løgið ongantíð aftur at skula hoyra málið í honum. Sum eg segði at byrja við, hevði hann eitt stórt hjarta, og tað eru vit mong, ið hava notið gott av millum ár og dag, tí betri vin kundi eingin ynskt sær. Saknur verður í tær, góði Sverre, og tú fert altíð at liva í minni mínum sum eitt menniskja, ið setti síni spor og altíð legði nakað eftir seg, ið onnur kundu njóta gott av. Hvíl í friði, kæri vinur. Heðin Mortensen Sverre Midjord farin