mánadagur 5. desember 2016síða 18

18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 - Eg minnist, at teir, sum sótu við síðuna av mær, tóku fast um setrini tá ið vit skuldu lenda. Eg hugsaði hví teir gjørdu hetta, men tað kom eg so at merkja, sigur Romica Øster um lendingina í Føroyum, sum eisini gjørdist lendingin í eitt fullkomiliga øðrvísi lív, enn tað hann frammanundan var vanur við sum fulltíðar flogbóltsspælari í heimlandinum Rumenia Mánadagur 5. desember 2016 · Nr. 140 VANGAMYND Pætur Albinus Hann er eitt kent andlit í før­oyska flogbólts­lands­ lag­num, tann 198cm høgi Rom­ica Øster, sum fyri skjótt 20 árum síðan fór úr heim­landinum Rumenia og kom til Føroya at spæla flog­bólt. Fyrst sum spælari, nú sum venjari – men eisini við síðuna av flogbóltinum hevur hann fingið eitt lív, sum í mangar mátar ger hann til ein av okkara. Rumenia Dópsnavnið er Romica Pascu, og hann er føddur og upp­vaksin í rumenska býnum Craiova, har tað búgva áleið ein hálv millión fólk. Fyrstu árini royndi Romica seg í nógvum ítrótt­ um, eitt nú í kurvabólti, hond­bólti, fimleiki, borð­ tennis og fikting, men hann gekk í fótasporunum hjá eldra bróðuri sínum, Dan, og fór at spæla flogbólt sum 10 ára gamal. Frálæruna fekk hann í Universitatea Craiova, sum er eitt stórt og gott felag, sum í ár vann greipuna í rumenskum flogbólti. Dan Pascu er høvuðsvenjari í fel­ agnum. Romica byrjaði at spæla við U12-liðnum, seinni U14, og tá ið hann kom í U16-deild­ ina, byrjaði liðið at vinna meira. Tað var eisini sum 16 ára gamal, at Romica á fyrsta sinni varð innlimaður í besta hópin hjá felagnum, har hann slapp at venja við og eisini fekk eitt sindur av tíð inni á vøllinum. Tað serliga við Romica var, at hann kundi spæla alla­ staðni á vøllinum. Honum dámdi tó best at vera hevari. Romica fór á universitet í Craiova. Hann las ítrótt í fýra ár, og spældi samstundis flogbólt. Hann var fulltíðar flogbóltsspælari í 17 ár og um­boðaði tilsamans seks ymisk lið. - Eg fór har, sum besti sátt­málin var. Onkuntíð vóru teir góðir, onkuntíð minni góðir. Serliga í Uni­ vers­itatea Bacau høvdu teir ilt við at gjalda lønir. Teir bóðu okkum bíða, tí løn­in var ávegis, men hon kom ongantíð fram, sigur Rom­ ica, sum síðani rýmdi úr fel­ agnum, har Daniel Rapa, sum seinni spældi við VÍF, eisini var. Hann var á hond­bólts­ linjuni, og teir báð­ir hitt­ust tilvildarliga í Før­oy­um nøkur ár seinni. Føroyar Sum árini gingu fekk Rom­ ica ætlanir um at flyta úr Rumenia. Hóast landsins leið­ari, Nicolae Ceaușescu, var fallin, so kendi Rumenia fram­vegis avleiðingarnar av tí hart stýrda komm­un­ ist­iska stýrinum – ikki tí, Romica og aðrir flog­bólts­ spæl­arar høvdu tað gott. Teir sluppu at keypa úr handli, ið var tilegnaður flog­ bóltsspælarum sum hon­um, og teir sluppu eisini uttan­ lands. Tað sluppu tildømis aðrir familjulimir hjá Rom­ ica ikki. Í 1999 setti Romica sær fyri at fara úr heimlandinum. - Eg var einsamallur, og eg saknaði eina gularót. Eg ætlaði mær til Kanada at finna mær arbeiði og eitt felag at spæla við. Eg tosaði eisini við eitt felag í Italia, men tað var ikki serliga seri­ øst, greiðir Romica frá, sum best sum hann var tilreiðar at fara til Kanada fekk eitt heilt øðrvísi tilboð. - Nakrar mánaðir áðrenn eg skuldi fara, ringdi Ion Geolgău, sum tá var venjari hjá HB, til sín góða vinmann frá tíðini í Craiova, nevniliga beiggja mín, og spurdi um hann hevði hug at koma til Føroya at spæla. Tað vildi hann ikki, kanska serliga tí at hann var í holt við at lesa ítrótt, sigur Romica. - Hann spurdi so meg ístaðin. Tað fyrsta, ið eg hugs­aði, var hvat Føroyar var fyri nakað. Ion greiddi mær frá, at Føroyar var eitt friðarligt og hugnaligt land við fittum fólki. Hann bað meg royna eitt ár, og eg hugsaði hví ikki. Mín karri­ era var kortini liðug. Tað var ov nógv at venja tríggj­ar ferðir um dagin, helt Rom­ ica, sum síðani setti seg í flogfarið til Føroya. - Eg minnist, at teir, sum sótu við síðuna av mær, tóku fast um setrini tá ið vit skuldu lenda. Eg hugsaði hví teir gjørdu hetta, men tað kom eg so at merkja, sig­ur Romica um eyðkendu inn­ flúgvingina í Vágum. Móttøkan Romica minnist aftur á fyrstu tíðina í Føroyum sum verandi góða. Hann var spæl­ andi venjari hjá Fleyr, og tey í felagnum gjørdu alt fyri at hann skuldi trívast her. Serliga minnist hann góðu hjálpina frá Rosu Jacobsen, Klæminti Isaksen, Jan Hentze og landsmanninum Doru Tiberiu á Torvlað­num. - Mær dámdi beinanveg­in í Føroyum. Tað var stuttligt at spæla. Tað var nakað ann­að at koma frá at vera pro­fess­ionellur til at venja tríggjar ferðir um vikuna, men eg royndi at koyra hart á teir, sigur Romica, sum hev­ ur spælt við Fleyr og Fram heilt fram til fyri seks árum síð­ani. - Eg fekk trupulleikar við tí eina knænum, so eg helt tað vera best at steðga, sigur hann. At brádliga skifta rum­ ensku tilveruna út við ta før­oysku var ikki bara sum at siga tað. - Tað var ringt at fara til arb­eiðis fyrstu tíðina. Eg hevði jú bara íðkað flog­bólt áðrenn. Eg arbeiddi á flaka­ virkinum Ísbjørn í trý ár, og so havi eg eisini arb­eitt sum ítróttarlærari í stud­ enta­skúlanum í eitt hálvt ár, greiðir Romica frá, sum av álvara fekk næmingar­nar at merkja, at hann kemur frá ROMICA ØSTER Komandi vikur­- nar fer Ítróttar­ sosial­urin at varpa ljós á útlendingar í før­oyskum ítrótti ÚR RUMENSKA MELDRINUM Í FØROYSKA FRIÐIN