hósdagur 22. desember 2016síða 6

6 SAMRØÐA 21. DESEMBER VERÐUR ALDRIN GLOYMDUR HALLUR AV RANA S unnudagurin 21. de­s­ em­ber 1986 eigur sítt pláss í søgubókunum sum ein tungur dagur í ferðslusøguni hjá føroysku tjóðini. Henda dagin lótu trý fólk lív í einari ferðsluvanlukku á Skálafjørðinum, tá tveir bussar rendu saman undir Valaknúkum. Vanlukkan hendi stutt áðrenn døgurða, tá tveir bussar hjá Bygda­ leiðum møttust undir Valaknúkum, ið er nærhendis innkoyringina til Skálabotn. Miðlarnir skrivaðu tá, at bæði veðrið og útsýnið var gott hendan dagin, men at vegurin var ov smal­ ur til, at tveir bussar kundu møtast. Avleiðingin var, at báðir bussarnir fóru út av vegnum, har tann eini á norðurgangandi leiðini, bóltaði oman í fjøruna. Tríggjar kvinnur, systrarnar Sigrid Winthereig, 69 ár, og Elseba Jacobsen, 74 ár og Milly Kristina Hansen, 62 ár, doyðu í vanlukkuni, meðan níggju fólk vórðu flutt á Landssjúkrahúsið. Var á veg til Klaksvíkar Millum teirra, ið var við bussinum henda vanlukkudag var Poulina Slættanes, ið er ættað úr Klaksvík , men hevur verið búsitandi í Havn í mong ár. Sum hjá teim flestu, so hevði Poulina Slættanes brúkt teir síðstu dagarnar frammanundan jólum at gera klárt til høgtíðina. Nú var hon saman við manninum og tveimum børnum á veg til Klaksvíkar við jólagávum til familju og vinir. – Eg minnist væl dagin. Vit skuldu bara ein sunnudagstúr norð til Klaksvíkar við jólagávum. Bygdaleiðir hevði ikki verið til leingi tá, og vit høvdu hug at royna leiðina til Klaksvíkar, sigur hon og leggur aftrat. – Tað var tíðliga ein sunnu­ morgun, og vit skuldu suður aftur um kvøldið. Á veg til bussin, ið koyrdi frá AUTO, fór eg inn í Nonnuskúlan, har eg arbeiddi, eftir nissuklæðum, ið eg ætlaði at lata meg í umborð á Ternuni. Systkini í Klaksvík áttu smá børn tá, so eg skuldi koma gangandi av Ternuni sum jólamaður, sigur Poulina Slættanes og skoytir uppí. – Man heldur, at alt skal ganga, sum man hevur ætlað, men man fekk annað at síggja. Klokkan var hálvgum ellivu, tá Poulina Slættanes og familja fóru upp í bussin uttanfyri AUTO í Havn. Vakurt var veðrið, sólin sá, so hetta kundi ikki vera vakrari. Ferðin norðureftir gekk væl, og stutt undan døgurða var bussurin komin inn á Skálafjørðin. Tá er tað, at vanlukkan hendir. – Vit møta bussinum, ið kemur úr Runavík. Hvørgin koyrdi skjótt, teir bara líka bóru við hvønn annan. Bussurin, ið kom úr Runavík, fór niðan av vegnum, meðan tann vit vóru í, fór bóltandi út av og heilt oman móti sjóvarmálanum. Har skuldi ikki nógv til aftrat. Um hann bara var eitt sindur tyngri, so høvdu vit farið á bláman, greiðir Poulina Slættanes frá. Var í sjokk Hóast Poulina minnist væl flestu hendingarnar hendan dagin, so minnist hon ikki nógv frá sjálvari vanlukkuni. – Tá ein slík vanlukka hendir, veit man, at nakað er hent, sum ikki eigur at henda. Men man fangar ikki, hvat tað er, fyrr enn man sær, at man er tveitt út gjøgnum ein av bussrútunum og bløðir illa. Tá man bóltar fýra ferðir runt, fer alt vit og skil í sentrifugalkraftini, sigur Poulina. Eingi trygdarbeltir vóru í bussunum tá í tíðini, so eingi av ferðafólkunum vóru íbundin. Tað elvdi til, at fleiri av ferðafólkunum, harímillum Poulina, vórðu slongd úr bussunum, tá hann fór á rull oman í glerstoyttu fjøruna. Tað var eftir, at hon varð slongd úr bussinum , at vitið rann á aftur, nevnir Poulina. – Eg var í sjokk, og tað elvdi til kuldaskjálvta og vætutørv. Eg visti ikki, hvar nakar annar var. Men tað gekk ikki long tíð, so sansaði eg, at maður og sonur eisini vóru har. Annar teirra varð eisini slongdur út úr bussinum, greiðir Poulina Slættanes frá. Dóttirin, Súsanna, var tó ikki líka heppin sum restin av familjuni. - Man heldur at alt skal ganga, sum man hevur ætlað, men alt broyttist fullkomiliga henda dagin. Tað sigur Poulina Slættanes í Havn, ið saman við familjuni var í tí eina bussinum, sum var partur av ferðsluvanlukkuni undir Valaknúkum fyri tretivu árum síðani. Poulina Slættanes: SOSIALURIN 145 FRÍGGJADAGUR 16. DESEMBER 2016